Home / Blog / De angst van ouders is even constant als het spel van kinderen

De angst van ouders is even constant als het spel van kinderen

LATER LEZEN

Davy CrocketIs de invloed van technologie op het fantasiespel van kinderen vandaag zo groot dat kinderen anders spelen nu dan in de jaren ’50? Het is een interessante vraag die Jackie Marsh onderzocht [abstract] door de reacties op en het fantasiespel na het kijken van de film Davy Crockett in de jaren ’50 te vergelijken met het fantasiespel van kinderen vandaag na de film Frozen (let it go, mensen, let it go).

Wat is er niet veranderd?

  • De kinderen spelen nog steeds een fantasiespel zoals meer dan zestig jaar geleden;
  • Het spel is nog steeds viraal: ook toen al verspreidde het spel zich over de verschillende speelplaatsen;
  • De ouders waren zowel toen als nu bezorgd en vergaten blijkbaar dat ze dit zelf ooit als kind ook hebben gedaan;
  • Ook in de jaren ’50 was er al een grote (succesvolle) merchandising rond de film;
  • De invloed van het themaliedje bij Davy Crockett was vergelijkbaar met… juist, ja. En zowel vandaag als toen werden er parodieën op de titelsong gemaakt door de kinderen.

Wat is er wel veranderd?

  • De technologie zorgt voor een snellere verspreiding van hypes dan in de jaren ’50 van vorige eeuw;
  • De technologie zorgt voor meer ‘tekstuele’ input, niet enkel via boeken of films, maar ook via alle andere mogelijke media;
  • Kinderen gaan actiever aan de slag met de muziek door zelf bijvoorbeeld filmpjes te maken, waaronder het delen van die parodieën.

De conclusie? Die leen ik uit het artikel:

“…the way in which some of the fundamental responses to popular films are similar across this timescape is of interest, as it points to some of the enduring features of childhood, such as the importance of play, the impetus to be creative and innovative in relation to play and text production, and the significance of music for both affective and social purposes. Second, the continuities in relation to the responses at a macro-level to children’s interests and ‘crazes’ suggest that some adults tend to forget that they themselves once participated in such crazes as children and do not acknowledge the positive elements in addition to the challenges. Society will also construct particular conceptualisations of childhood, which are frequently more about the given values and morals of an era than anything to do with the lived experiences of children…”

Vrij vertaald, ondanks paniekverhalen, blijkt het spel van kinderen veel meer constant dan we denken en is de schrik van de ouders al even constant.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

DEEL DIT BERICHT