Home / Blog / De ontdekking van een nieuwe taal: International Art English

De ontdekking van een nieuwe taal: International Art English

LATER LEZEN

Wie vandaag de dag de beschrijving van moderne kunstwerken in musea en galerijen leest heeft dikwijls twee mogelijkheden: of te vervallen in diepe  vertwijfeling of te pretenderen de tekst te begrijpen. In onze postmoderne samenleving zijn kunstwerken namelijk niet meer alleen mooi of inspirerend. Ze zijn nu subversief, stuwen voort, bediscussiëren, zoeken en roepen grenzen op en nemen de kijker mee in wereld vol hyperbolen en belangrijk klinkende adjectieven. In de Engelse taal leest een beschrijving van een spiegel-installatie in een galerij dan bijvoorbeeld zo:

“The artist brings the viewer face to face with their own preconceived hierarchy of cultural values and assumptions of artistic worth […] Each mirror imaginatively propels its viewer forward into the seemingly infinite progression of possible reproductions that the artist’s practice engenders, whilst simultaneously pulling them backwards in a quest for the ‘original’ source or referent that underlines Levine’s oeuvre”

Twee Amerikaanse wetenschappers hebben deze taal nu bestudeerd en geconcludeerd dat dit jargon eigenlijk als een eigen taal gezien kan worden. Zij noemen deze taal International Art English (IAE). In hun essay beweren zij dat deze taal gebruik maakt van een karakteristieke syntaxis en een eigen woordenschat, waarbij de woorden aporia, radically, space, proposition, biopolitical, tension, transversal en autonomy het meeste voorkomen. Ook lijkt deze taal een hekel te hebben aan naamwoorden, zo wordt uit global-> globality en uit experience-> experiencability. De oorsprong van deze taal vermoeden de wetenschappers in het Franse poststructuralisme, wat niet verwonderlijk is omdat IAE vaak klinkt als ondeskundig vertaald Frans. Het meest opmerkelijke aan IAE is, dat deze taal een vooral uitsluitende werking heeft. Als je niet in staat bent deze taal te spreken, hoor je niet bij de artistieke elite. Het is een private taal, die zich met opzet wil onderscheiden en zo verscheidenheid creëert. Het gebrek aan kritiek op deze taal vanuit de anglofone kunstwereld is hiervoor een belangrijke aanwijzing.

In het egalitaire Nederland wordt de kunstelite en de bijhorende kunsttaal (meestal een vertaling van IAE-teksten) wel degelijk en al langer bekritiseerd.  Een goed voorbeeld hiervan is deze blog waarop openbaar geuite ‘kunstbullshit’ berispt wordt en de auteur een eigens ontwikkelde ‘kuntbullshitdetector en –generator’ [PDF] geplaatst heeft.

(Een goede samenvatting van de bovengenoemde essay vind je hier)

DEEL DIT BERICHT