Home / Blog / De terugkeer van Jem & the Holograms: de politieke economie van nostalgie

De terugkeer van Jem & the Holograms: de politieke economie van nostalgie

LATER LEZEN

Toen ik een jaar of tien was, was ik helemaal weg van Jem & the Holograms. Deze tekenfilmserie appelleerde aan mijn ambitie om zowel een succesvol zakenvrouw als beroemd zangeres te worden. Jem was het alterego van Jerrica Benton, de baas van platenmaatschappij Starlight Music. Jerrica/Jem had de beschikking over supergave hologramtechnologie. Als ze haar oorbel aanraakte, kon ze haar eigen uiterlijk verbergen onder het hologram Jem. Synergy Power heette dat, en ze zei de kreet net zo vaak als He-Man ‘I have the power’ zei. Ze kon ook hologrammen op andere mensen projecteren. Daardoor had ze een volledige band, de Holograms dus (slimme naam, hiding in plain sight!), bestaande uit haar zusje en vriendinnen. Deze technologie was zo geavanceerd dat fysieke aanraking de hologrammen niet doorbrak.

Jem

Jerrica/Jem had het voortdurend aan de stok met de slechterik uit de serie, Eric Raymond, zakelijk concurrent van Misfit Music. Hij managede The Misfits, een rivaliserende band. Een andere centrale verhaallijn was het voortdurend verborgen houden van haar geheime identiteit en natuurlijk de hologramtechnologie. Daarnaast waren er ook nog weeskinderen waarvoor Jerrica zorgde.

Politieke economie

De serie was een initiatief van speelgoedfabrikant Hasbro en stripuitgever Marvel, die eerder G.I. Joe maakten. Het succes daarvan hing uiteraard samen met de verkoop van G.I. Joe-poppen en andere merchandise. Hoewel Jem & The Holograms erg veel kijkers trok, bleef de het commerciële succes uit en werd de serie stopgezet. Dat had ook te maken met concurrentie van Mattel die ‘ineens’ een rockster Barbie op de markt bracht.

Terug naar onze tijden. Productiemaatschappijen spelen slim in op de nostalgie-trend in populaire cultuur. Door een oud format nieuw leven in te blazen, spreken ze zowel hun oude doelgroep aan als de kinderen die zij inmiddels vaak hebben. We zagen dit bijvoorbeeld met Star Trek en Transformers, maar ook de superheldeninvasie in de bioscoop kan zo geduid worden. Hasbro brengt daarom dit jaar een nieuwe versie (remake, adaptatie, re-imagining) van Jem & The Holograms uit. In 2017 komen ze trouwens met een remake van My Little Pony. Dit heeft alles te maken met het willen aanboren van de ‘meisjesmarkt’.

De nieuwe Jem

De trailer van deze film is teleurstellend. Natuurlijk ziet alles er flashy uit. Hoofdrolspeler Aubrey Peeples (bekend van de televisieserie Nashville) lijkt goed gecast en de verwijzingen naar de jaren ’80 in de make-up en outfits spelen goed in op de nostalgische verlangens van mensen zoals ik. Ook de aanvullende cast met Juliette Lewis en jaren ’80-icoon Molly Ringwold passen daarbij. Maar de hologramtechnologie is verdwenen en Jem is nu een tienermeisje dat droomt van beroemd worden maar te verlegen is. Niks geen sterke zakenvrouw meer.

Voor mij was Jem een prachtig icoon om mijn toekomstig zelf aan te spiegelen, net zoals ik dat deed aan Madonna. Nu interpreteer ik dat als feministisch, terwijl dat woord toen voor mij niets betekende. De trailer van de nieuwe Jem belooft niets dat ik als feministisch kan bestempelen. Dat is natuurlijk ook een vorm van wensdenken. Het is aan een verse generatie kijkers om betekenis te geven aan Jem & The Holograms. Wellicht blikken die kijkers over een jaar of dertig terug op hun lievelingsfilm, om te mopperen over de re-re-release van Jem & The Holograms in 2045.

DEEL DIT BERICHT