Home / Blog / ‘Digital blackface’: mag je je online als zwart voordoen?

‘Digital blackface’: mag je je online als zwart voordoen?

LATER LEZEN

In de jaren ’90 was een van de beloftes van het internet dat we los konden komen van onze lichamen. Online weet niemand wie je bent en dus zou je ervoor kunnen kiezen om een andere identiteit te performen. De jaren ’90 waren immers ook het decennium waarin theorie over identiteitsperformance populair raakte aan universiteiten. Dit werd gezien als een krachtige, democratiserende belofte: als je van gender switchte of van ras zou dat goed zijn voor je empathie naar anderen.

Inmiddels weten we dat we lichamen online meenemen. Mensen kiezen in games avatars die op hun huidskleur en gender lijken en op Facebook hoor je met je ‘werkelijke’ identiteit in te loggen. Zoals zoveel beloftes uit de jaren ’90 was wisseling van perspectief er een die niet uitkwam.

Toch zijn er mensen die online een andere identiteit aannemen. Dat wordt niet meer gezien als een spannend experiment, maar als oneigenlijke toe-eigening. The New Inquiry publiceerde een artikel over ‘Black Cool’: zwarte cultuur waar witte mensen onderdeel van willen zijn. Het is mogelijk om je gezicht online zwart te maken, een digitale blackface. Zo doe je je voor als zwart, zonder de geleefde ervaring te hebben die komt met het hebben van een donkere huidskleur. Schrijver Lauren Jackson ziet dat als meeliften op de hedendaagse coolheid die ‘zwart’ verschaft (zie ook dit boek). De Afro-American gemeenschap wil dit voorkomen, wat betekent dat mensen moeten bewijzen dat ze zwart zijn:

“The language of verification is embedded throughout contemporary Black vernacular: receipts, cosign, trill, realness, show me its real, real recognize real, real nigga, keeping it real. Little wonder why. Born out of modernist anxieties over mechanistic reproducibility and the contemporaneous attempt to constitute a distinctly African American literature, the preoccupation with realness points to authenticity not as the fun parlor sport of the avant garde, but the bulwark of Black American culture at large. Many would argue earlier origins, that Black people in America have always had to guard what little we’ve been permitted to own. We are not inclined to give reproduction the benefit of the doubt—even as the unique, rhythmic deployment of this mechanism makes Black culture so particular. In terms of distrust, Black Twitter is no exception.”

Het is een interessant stuk over grenzen, identiteitspolitiek en authenticiteit. Jackson roept op de ‘messiness’ te omhelzen om zo de positie van mensen offline te helpen verbeteren:

“The messier our Cool, the more codified our movements. The messier our Cool, the more work can be done because more people can be allowed in the space to do the work that needs to be done. The messier our Cool on here, the better protected the bodies out there.”

DEEL DIT BERICHT