Home / Blog / Echte vrouwen baren kinderen

Echte vrouwen baren kinderen

LATER LEZEN

Dove’s campagne voor ‘echte schoonheid’ heeft los van enige kritiek (Dove promoot nog steeds een schoonheidsideaal) vooral veel positieve reacties gekregen. De campagne sluit aan bij een maatschappelijke roep om meer ‘echte’ lichamen in de media, lichamen waarmee een groter deel van de vrouwen zich kan identificeren. Er is echter nauwelijks onderzoek gedaan naar de claim dat echte schoonheid ook op die manier wordt gelezen. Anders gezegd: bij veel mensen bestaat het idee dat een campagne als die van Dove empowerend is voor (vooral jonge) vrouwen, maar we weten niet of dat klopt. Drie Britse psychologen onderzochten [abstract] daarom hoe jonge vrouwen naar advertenties met ‘plus-size’-modellen kijken.

Ze namen een kwalitatieve vragenlijst af onder 35 vrouwelijke studenten psychologie, met leeftijden tussen 18 en 26. Het merendeel (25) identificeerde zich als wit-Brits. De respondenten kregen drie foto’s uit Dove’s campagne te zien en moesten daarna negen open vragen beantwoorden, waarbij ze werden aangemoedigd lange antwoorden te geven.

Echte vrouwen
De antwoorden waren overwegend positief: dit waren echte vrouwen:

“I feel happy because I’m not stick thin and can relate to these models much more than I can to the ones in the media who are size 0” (p. 380).

Er was lof dat de campagne tegen het schoonheidsideaal van mainstream media in ging, en dat deze modellen normaler en meer benaderbaar waren dan reguliere modellen. Een aantal respondenten had daarbij wel kritiek op de beperkte representatie van vrouwen van kleur en vrouwen met een handicap.

De nadruk ligt hierbij niet alleen op echt, maar ook op vrouwen: er werd opgemerkt dat de modellen “curves in all the right places” hadden en dat ze er echt vrouwelijk uitzagen. De onderzoekers vroegen de respondenten ook wat ze dachten dat deze modellen in het dagelijks leven deden. Hier kwamen zeer huiselijke beelden van vrouwelijkheid naar vrouwen. Dit zijn moeders die goed kunnen zorgen en die aardig zijn:

“A woman whose heart is pure, who loves genuinely, is soft spoken but opinionated… one who can love her body for what it is. One who is able to take care of the household when her husband is at work. As long as she’s confident and comfortable within her own skin, she is a real woman regardless of what society says” (p. 381).

De onderzoekers stellen dat deze reclames traditionele genderideologieën aanwakkeren, waarbij de echtheid van een vrouw bestaat uit een geromantiseerd ideaal van moederlijke vrouwelijkheid die blijkt uit haar grotere, welgevormde lichaam.

Afkeer van dunheid
De onderzoekers waren daarnaast verbaasd over de extreem negatieve uitlatingen over reguliere modellen. De woorden “stick thin” (dunne twijg) kwamen meermaals voor. Er werd daarbij ook verband gelegd tussen dun zijn en een slecht karakter hebben:

“Someone whose heart is to cheat, deceit, lies and chases after material things and wealth… they follow strict dieting rules; have no time for family chasing after ‘beauty’. They aren’t happy” (p. 382).

De onderzoekers stellen dat er hier sprake is van een omdraaiing van cultureel dominante waarden die juist werken aan het lichaam promoten. Terwijl postfeminisme en neoliberalisme veel nadruk leggen op schoonheid en een laag gewicht, spraken deze respondenten zich daar tegen uit:

“Self obsessed vindictive so called women who prey on the larger, destroying their self esteem only so they can feel better about their own ‘perfect’ selves” (p. 382).

Implicaties
De onderzoekers schrijven zelfs geschrokken te zijn van de resultaten. Uit de antwoorden komt een beperkend beeld naar voren van wat vrouwen kunnen zijn, een beeld dat helemaal niet feministisch is en een beeld dat strijdig is met de doelstelling van de campagne om vrouwen te empoweren. Extra zorgwekkend bijeffect is dat dunne vrouwen worden gedemoniseerd. Uit de reacties spreekt nog steeds een koppeling tussen gewicht en waarde, waarbij nu alleen de groep dunne vrouwen het moet verduren in plaats de groep dikke vrouwen.

Het gaat om een kwalitatieve studie met een beperkt aantal deelnemers, maar het onderzoek geeft wel inzicht hoe deze jonge witte, hoogopgeleide vrouwen oordelen over anderen. De campagne leidt tot een nieuwe dichotomie van dik/dun met een ideaal van huiselijke vrouwelijkheid. Dat is problematisch en vraagt om meer aandacht.

Lees ook: Fat Women Don’t Get To Be Androgynous

DEEL DIT BERICHT