Wat wordt gedeeld

Wat tieners online delen is vooral een functie van het platform. Op MySpace werden in 2006 andere dingen gedeeld dan nu op Facebook. Zo vraagt Facebook bijvoorbeeld om je telefoonnummer. Twintig procent deelt dat ook. In 2006 deelde slechts twee procent deze informatie. Hoewel meisjes en jongens ongeveer evenveel informatie delen, geven jongens vaker hun nummer op, en oudere jongens nog vaker. Slechts 16 procent deelt automatisch hun locatie in een post. Sommige tieners vinden dit overbodig en onveilig, een klein deel geeft aan het handig te vinden hun vrienden en ouders te laten weten waar ze zijn. Zo’n veertig procent van de tieners liegt online wel eens over de leeftijd om zo toegang te krijgen tot een bepaalde site. Dertig procent geeft aan reclame te zien die ze niet geschikt vinden voor hun leeftijd.

Publiek of privé

Openbare accounts zijn op Twitter standaard, maar toch heeft een kwart van de twitter-tieners een slotje. Twaalf procent geeft aan niet te weten of hun account privé of openbaar is. Er is hier een opvallend verschil tussen jongens en meisjes: vijf procent van de meisjes weet dit niet tegen 21 procent van de jongens. Op Facebook zijn meisjes ook strenger in het bewaken van hun profiel. Vrijwel iedereen (92%) gebruikt zijn echte naam. Het valt op dat African-American tieners dit aanzienlijk minder doen dan witte tieners (77 vs 95%).

Wie bevrienden

Facebook-vriendschappen weerspiegelen offline vriendschappen, maar een derde van de Facebook-gebruikers geeft aan vrienden te zijn met mensen die ze niet fysiek hebben ontmoet. Dit komt meer voor onder oudere gebruikers. Dertig procent is vrienden met leraren en sportcoaches, en meisjes doen dit meer dan jongens. Dertig procent is vrienden met celebrities. Oudere tieners zijn dat vaker, en African-American jongeren het vaakst. Hoe meer vrienden iemand heeft, hoe actiever hij is online. Tieners met veel Facebookvrienden hebben vaker ook een Twitter-account. Deze groep doet ook meer aan privacybescherming. Opvallend: jongeren met een groot netwerk zijn minder vaak vrienden met hun ouders.

Wie ziet wat

Meer dan helft van de tieners vindt het helemaal niet moeilijk om hun privacyinstellingen te regelen op Facebook. Hoe ouder ze worden, hoe makkelijker ze dit vinden. De meeste tieners laten iedereen dezelfde informatie zien, en maken dus geen onderscheid tussen wat vrienden en ouders zien. Tieners kiezen eerder voor andere manieren om informatie te maskeren. Zo heeft 74 procent wel eens iemand verwijderd en heeft 58 procent wel eens iemand geblockt. Meisjes doet dit vaker dan jongens. Meer dan de helft geeft aan inside jokes of verborgen boodschappen te gebruiken zodat niet iedereen snapt wat ze bedoelen. Over statusupdates wordt goed nagedacht om zoveel mogelijk likes te behalen. Foto’s met weinig likes worden vaak verwijderd. Meer dan de helft haalt wel eens reacties van anderen weg. Een kwart post wel eens valse informatie om hun privacy te beschermen. African-American tieners doen dit opmerkelijk vaker (39%). Tieners zijn verdeeld over adverteerders. Zestig procent maakt het niet uit dat adverteerders hun info zien. Jongere kinderen zijn hier meer bezorgd over. Uit de focusgroepen wordt duidelijk dat de tieners slecht weten wat zulke partijen allemaal over hun kunnen zien.

Tanende populariteit Facebook

Facebook is minder populair. Tieners vinden het niet leuk dat er zoveel ouders op zitten en ze klagen over stomme updates van hun vrienden. Ze zijn heel weinig enthousiast over Facebook, maar blijven erop omdat ze het gevoel hebben anders belangrijke zaken te missen (zie ook pauze ipv stoppen). Gebruikers van andere platforms, zoals Instagram en Twitter, zijn daarover wel enthousiast.

Plezier

Meer dan helft van de tieners heeft online wel eens een ervaring gehad waardoor ze zich beter over zichzelf voelden. Een op de drie heeft wel eens online een ervaring gehad waardoor ze zich dichterbij een ander voelden staan. Deze percentages zijn veel minder hoog voor tieners die geen sociale media gebruiken. Een op de zes tieners heeft wel eens een nare ervaring gehad online. Bij meisjes ligt dit hoger. Meer dan helft heeft wel eens iets niet geplaatst omdat ze dachten dat ze er later problemen mee zouden krijgen. De tieners die sociale media gebruiken denken hier beter over na. Slechts vier procent meldt dat ze wel eens iets gedeeld hebben dat later een probleem vormde voor hunzelf of hun familie. Ook slechts vier procent meldt dat ze wel iets gepost hebben waarmee ze later op school in de problemen kwamen. Ongewenst contact van vreemden is een uitzondering.

Methode

De resultaten zijn gebaseerd op data uit een survey en uit focusgroepen. Eerst werden twee online focusgroepen georganiseerd, op basis waarvan de vragenlijst is ontworpen. De vragenlijst werd vervolgens in 2012 afgenomen onder 802 ouders en hun 802 tienerkinderen (van tussen de 12 en 17). Deze steekproef is representatief voor de VS. Begin 2013 hielden onderzoekers van Harvard 24 focusgroepen met 156 leerlingen (11 tot 19 jaar) uit de omgeving van Boston.

Into Darkness is een vervolg op die film en gaat dus door in dit alternatieve universum. De film zit vol met verwijzingen voor de fans: running gags en typische eigenaardigheden van de personages. Omdat dit de tweede film is, krijgen de personages nu wat meer diepgang. Captain Kirk wordt gespeeld door de jonge acteur Chris Pine die goed naar zijn voorganger William Shatner heeft gekeken. Hij praat op dezelfde manier en heeft evenveel bravoure. Dit keert ook bij Spock terug. Acteur Zachary Quinto en voorganger Leonard Nimoy delen daarbij ook nog eens een aantal scènes. De aanwezigheid van Nimoy is niet toevallig: de oude Spock lijkt vooral bedoeld om de film te zegenen, alsof daarmee tegen de hardcore fans gezegd wordt dat het okay is.

De film is een echte Star Trek-film. Er wordt veel met de hand gevochten, net als in de originele eerste serie, en er is een prachtige, gekke M-klasse planeet. Technologie is evenwel belangrijk en in tegenstelling tot in bijvoorbeeld Star Wars speelt technologie ook een cruciale rol in het verloop van de gebeurtenissen. Het Star Trek-universum is een utopie: het is een mooie droomtoekomst voor aarde en het menselijk ras. Daarbij ligt de nadruk op beschaving en correct met elkaar omgaan. Ook dit element heeft een essentiële plek in het verhaal van Into Darkness.

Daarmee is de film een mooie handreiking naar de fans. Trekkies zijn echter bijzonder kritisch en op internet zijn al veel kritieken te vinden. Die laten desalniettemin zien dat Star Trek nog steeds kijkers weet te engageren.

Gevonden via Techcrunch.

Methode
De onderzoekers keken op het niveau van de scène (één setting zonder verandering in tijd of locatie). Ze namen twee weken televisie uit 2010 op, alles dat uitgezonden werd tussen 15.30 (de eindtijd van scholen in België) en middernacht. Zo kwamen ze tot een steekproef van 147 uur en 15 minuten. Hieruit onderzochten ze 9369 scènes uit 180 programma’s en 1393 videoclips.

Ze onderscheiden drie genres: videoclips (65.2%), non-fictie (voornamelijk verslagen van feesten) en fictie (vooral soaps en cartoons). Een videoclip definiëren ze als een korte clip bedoeld om een liedje te promoten.

De onderzoekers hebben verschillende vormen van seksualisering geoperationaliseerd, waarbij ze sterk leunen op de definitie van de APA. De volgende gevallen werden gecodeerd als seksualisering:

1. Praten over seks, seksuele gedragingen, seksuele toespelingen en veel aandacht voor sexappeal.
2. Aandacht op het lichaam in de vorm van weinig verhullende kleding, seksueel suggestieve poses, strippen en seksueel suggestief dansen. Seksualiteit gekoppeld aan voldoen aan het schoonheidsideaal: voor mannen ging dat om gespierd zijn, bij vrouwen om dun, of dun met de juiste rondingen.
3. Het als object behandelen van mannen en vrouwen en het uitnodigen van kijken naar het lichaam, bijvoorbeeld door een seksueel suggestieve pose aan te nemen of door intieme delen aan te raken.
4. Het seksueel maken van minderjarigen (jongeren onder de 18).

Resultaten
Van alle scènes bestaat uit 39,3 procent uit geseksualiseerd materiaal. Het gaat vooral om de derde soort, het objectificeren van het lichaam. In slechts 5,9 procent van de scènes werd seksualiteit opgelegd aan minderjarigen. Vrouwen worden het meest geseksualiseerd (25.7%), gevolgd door seksualisering van zowel man als vrouw (11.2%) en tot slot alleen mannen (2.4%).

Seksualisering komt vooral voor in videoclips. Vrijwel de helft (49,8%) van de videoclips bevat een seksualiserende boodschap, vergeleken met 21,1 procent non-fictie en 14,4 procent fictie.

Kritiek
De onderzoekers speculeren in de discussie van het artikel over de effecten ervan op jongens en meisjes. Zulk effectonderzoek is niet eenduidig. Het is niet zo dat media werken als injectienaald en dat jongeren als een spons alle boodschappen die ze op televisie zien opnemen.

De onderzoekers vinden hun resultaten schokkend. Wat ons echter opvalt aan het onderzoek is het lage aantal seksualiserende scènes. De definitie van seksualisering is zo breed dat vrijwel alles eronder valt. Hoe dans je bijvoorbeeld niet seksueel suggestief? Of hoe film je een zangeres zonder de aandacht te vestigen op haar lichaam? Met zo’n alomvattende definitie is het opmerkelijk dat zestig procent van de scenes geen enkele seksuele toespeling of lichamelijke focus heeft. We zien dat ook dit onderzoek – in navolging van de APA – objectificatie en seksualisering aan elkaar gelijkstelt. Zo wordt het ene maatschappelijk probleem bij het andere opgeteld om de ernst van de situatie aan te zetten.

Vanavond lijkt Anouk met haar lied ‘Birds‘ een redelijke kans te hebben om de halve finale van het Eurovisie Songfestival te overleven. Het zou voor de eerste keer zijn sinds 2004 zijn dat Nederland in de finale zou staan. Nog veel langer bestaat er kritiek op de puntentelling van het Songfestival. Enerzijds zouden omvangrijke migrantengroepen (zoals met name de Turken) massaal op het thuisland stemmen, anderzijds zouden de Balkanlanden en de voormalige Sovjetstaten elkaar steevast punten toestoppen. Dat zou het voor westerse landen bijna onmogelijk maken te winnen. Bovendien kon het toch geen toeval zijn dat het Verenigd Koninkrijk in 2003, zo kort na de Irak-oorlog, eindigde op ‘nul points’? Dat met name noordelijke landen (afgelopen 15 jaar) en Ierland (jaren 90) het desondanks wel erg goed hebben gedaan, wordt niet vaak genoemd.

Wetenschappers doen al jarenlang onderzoek naar mogelijke vriendjespolitiek en blokvorming op het EVS, gebruikmakend van de meest geavanceerde technieken om netwerken in kaart te brengen en om de toekenning van punten te verklaren. Er is inderdaad duidelijk sprake van blokvorming. Maar dat is tussen 1975 en 2006 slechts twee maal doorslaggevend geweest voor de overwinning (in 2003 en in mindere mate in 2005).

Op basis van de literatuur kunnen we drie tips opstellen van institutionele aanpassingen die Nederland zou moeten afdwingen om meer succes te krijgen.

Tip 1: Nederland moet zich inwerken in het Viking-verbond
Er zijn talloze netwerkanalyses losgelaten op het Songfestival, op basis van uitruil of parallelle stempatronen. Steevast vonden onderzoekers bewijs voor kliekjes (paywall), combinaties of zelfs blokken van landen die op elkaar stemmen. Tot halverwege de jaren negentig waren er drie grote blokken (paywall) in constellatie waardoor het Westen eigenlijk decennialang domineerde.

Sinds de jaren negentig werden verschillende verbonden zichtbaar. Met name belangrijk was de opkomst van het Balkan-blok tussen 2001 en 2005 (met Slovenië, Kroatië, Bulgarije, Turkije, Servië, Roemenie, Griekenland, Albanie, Cyprus en Macedonië) en het Viking-verbond sinds de tweede helft van de jaren negentig (met IJsland, Noorwegen, Zweden, Denemarken, Finland, Estland, Letland en Litouwen). Daarnaast zijn er nog kleinere blokken (Polen-Rusland-Oekraïne; Spanje-Andorra; Nederland-België).

De vanzelfsprekende steun binnen het eigen blok zou tot 2005 alleen in 2003 (Turkije i.p.v. België) en 2005 (Griekenland i.p.v. Malta) bepalend geweest zijn voor de uitslag. En zelfs dat lijkt, gegeven de analyse, nog een overschatting. In andere jaren (1999, 2002) was er grote eenheid onder het Viking-verbond maar was deze niet doorslaggevend. Bij een goed (kansrijk?) lied blijken de landen uit het eigen blok simpelweg veel punten te geven. Is dat vriendjespolitiek of smaak?

Dat België in 2003 de overwinning daadwerkelijk is misgelopen door blokvorming is zeer waarschijnlijk. Nederland en België doen er verstandig aan zich in te werken in het Viking-verbond, om zo meer kans te maken op een overwinning. In tegenstelling tot het Balkan-blok (10 landen) is in het Viking-verbond (8 landen) nog uitbreiding mogelijk: meer dan 10 landen maakt een coalitie minder stabiel doordat per land slechts 10 punten te vergeven zijn.

Tip 2: Eis regionale voorrondes of evenredige vertegenwoordiging in stemprocedure
Maar kunnen Nederland en België wel tot zo’n blok toetreden? Er is dus duidelijk blokvorming, maar wat betekent dat? Worden er politieke spelletjes gespeeld, is er vriendjespolitiek, of is er gewoonweg sprake van een gedeelde (muziek)smaak?

Volgens een analyse uit 2006 (paywall) van o.a. UvA-collega (sociaal-psycholoog en politicoloog) Bertjan Doosje is er sprake van een uitruil. Nationale jury’s kregen meer punten van landen waar ze zelf in de voorgaande vijf jaar ook aan hadden gegeven, en gaven meer punten aan landen waar ze zelf in de voorgaande vijf jaar meer van hadden gekregen. Dit maakt een tit-for-tat strategie waarschijnlijker, maar is niet noodzakelijk bewijs. Hetzelfde zou je immers ook verwachten als er simpelweg een gedeelde muzieksmaak zou zijn. De auteurs vinden echter meer bewijs: het tit-for-tat gedrag is sterker in landen met een collectivistische cultuur en in relatief arme landen. En toch lijkt ook dat onvoldoende bewijs. De auteurs hadden moeten toetsen in hoeverre punten die een land in de volgende vijf jaar krijgt samenhangen met de punten die een jury op dit moment geeft. Als er echt sprake is van tit-for-tat zou die samenhang niet mogen bestaan, of op zijn minst relatief zwak moeten zijn.

Het onderzoek van de Brusselse onderzoekers Ginsburgh en Noury gaat daar tegenin. Volgens hen is er geen significant effect van het uitruilen van stemmen, zodra je rekening houdt met culturele en taalkundige overeenkomsten tussen landen. De belangrijkste verklaring voor succes blijft volgens hen, met afstand, de kwaliteit van de zanger. Probleem, echter, is dat die studie de kwaliteit van zangers niet direct meet, maar via een maat die zelfs wat (vriendjes)politieke elementen kan omvatten. Er lijkt dus een serieus risico van statistisch overcontroleren.

De Groningse econome Spierdijk en de Twentse wiskundige Vellekoop bereiken een genuanceerd standpunt in een gedetailleerde studie. Ze stellen dat het blok-stemmen weliswaar grotendeels wordt verklaard door culturele, linguïstische, religieuze en etnische overeenkomsten, maar dat in verscheidene landen daarnaast toch ook nog op basis van geografische nabijheid wordt gestemd. De verdachtmaking van vriendjespolitiek kan dus voor sommige landen kloppen. Maar tegelijkertijd is die vriendjespolitiek op geaggregeerd niveau nauwelijks van belang, en verwerpen de auteurs de beschuldiging van grootschalige blokvorming.

Maar zelfs blokmatig stemmen op basis van culturele overeenkomstigheid in plaats van kwaliteit heeft voor Nederland negatieve consequenties. Ten eerste sluit de Nederlandse muzieksmaak en -stijl (Toppers, 3Js, Sieneke) niet echt aan bij die van omringende landen, in tegenstelling tot de gedeelde hits op de Balkan. Ten tweede zijn de omringende landen hier nogal groot (Duitsland, Frankrijk, VK), wat ons bepaald niet helpt omdat hun stem even zwaar telt als die van de kleintjes op de Balkan.

Nederland zou moeten inzetten op regionale voorrondes in de stemprocedure of op meer evenredige vertegenwoordiging (naar bevolkingsgrootte). Het huidige systeem lijkt te veel op hetkiesstelsel van de Amerikaanse senaat, waar elke staat ongeacht de grootte evenveel senatoren heeft, en daardoor bijvoorbeeld zelfs populaire wapenwetgeving niet hoeft te slagen.

Tip 3. Een expertjury is minder gevoelig voor blokvorming.
Maakt het dan nog uit of wordt gestemd door een expertjury of door tele-voting door het algemene publiek? De publieke wijsheid is dat vriendjespolitiek vooral is toegenomen door tele-voting, waardoor bijvoorbeeld migrantengroepen massaal konden stemmen op het thuisland (zoals de Turkse minderheid in Duitsland). Hierover is weinig bekend. Maar wat we wel weten (paywall), is dat expertjury’s op het songfestival minder worden beïnvloed door random elementen die niets te maken hebben met kwaliteit, zoals de volgorde van de optredens (hoe later, hoe beter). Maar dat neemt niet weg, dat ook expertjury’s wel degelijk door dergelijke zaken worden beïnvloed.

Het advies voor Nederland is tamelijk evident: zet in op een grotere rol voor de expertjury. Die is in de toekenning van punten in elk geval minder gevoelig voor externe factoren, dus mogelijk ook voor vriendjespolitiek of door culturele overeenkomsten.

Wellicht de belangrijkste bevinding is echter de lol die moleculair genetici, musicologen, sociaal-psychologen, economen, politicologen en sociologen er de laatste jaren aan beleven om hun statistische tools los te laten op de douze points.

Lees ook: de 7 betekenissen van het Songfestival

Een aantal inzichten:

• 94% vindt dat bibliotheken belangrijk zijn voor hun kinderen.
• Ze vinden dat omdat de bieb een liefde voor lezen en boeken aanwakkert (84%) en omdat de bieb informatie beschikbaar heeft die er thuis niet is.
• Vrijwel alle ouders (97%) vinden het belangrijk dat bibliotheken projecten en lessen aanbieden voor kinderen en jongeren.
• Iets meer dan de helft van de ouders geeft aan dat hun kind een biebpas heeft. Zeventig procent stelt dat hun kind in het afgelopen jaar een bibliotheek heeft bezocht.
• Bezoekjes aan de bibliotheek zijn in de meest gevallen om boeken te lenen (87%).
• Opmerkelijk: 37 procent ging naar de bieb om het internet te gebruiken (zie ook 5 procent Amerikaanse tieners heeft geen toegang tot het internet).
• Ouders gaan vaker naar de bibliotheek dan volwassenen zonder kinderen. Ouders doen ook meer dingen in de bibliotheek dan volwassenen zonder kinderen, dus ze bekijken meer, gebruiken meer en lenen meer.
• Het zijn vooral de moeders die het belang hechten aan de bibliotheek en aan lezen. Moeders lezen ook vaker voor dan vaders (55% vs. 45%). Moeders lezen ook meer (14 boeken per jaar terwijl vaders er 10 lezen).
• Ouders met een laag inkomen vinden bibliotheekdiensten belangrijker. Zij geven (meer dan ouders die veel geld verdienen) aan dat ze een cursus zouden willen volgen over hoe je e-boeken downloadt of dat ze een digitaal lab zouden willen.

De uitspraken van Jeffries zijn al zeven jaar oud. Waarom nu de rel? Het is aardig om deze campagne te contrasteren met Dove. Recentelijk werd er op verschillende Amerikaanse blogs kritiek geformuleerd op Dove’s campagne voor echte schoonheid, waarin het zogenaamd te doen zou zijn om schoonheid van binnen maar waarbij Dove nog steeds een bijzonder nauw schoonheidsideaal hanteert (zie deze column van Asha ten Broeke). Hypocriet dus.

Wat Abercrombie doet is provocerend eerlijk zijn over wat ze doen. De mode-industrie draait om uitsluiting. Bij de H&M kun je inderdaad grote maten kopen, maar ze vertellen je niet dat een maat L van het eigen merk Logg overeenkomt met een maat M van het eigen merk Divided. De reden: Divided moet een hipper merk zijn dan Logg. Ook veel andere ‘jonge’ merken, zoals Monki en Mango, verkopen geen grotere maten dan L waarbij L staat voor maat 40-42. Je zou in die zin kunnen zeggen dat de uitspraken van Jeffries een sneer zijn naar zijn concullega’s, die diezelfde tactieken toepassen, maar dan verhuld.

Abercrombie wil duidelijk reacties uitlokken. Het lukt ze dan ook goed om hiermee gratis publiciteit te verkrijgen, niet in de minste plaats omdat media geobsedeerd zijn door het schoonheidsideaal. De tegencampagne Proud2BMe bevestigt bij Abercrombie’s doelgroep van dunne hippe tieners precies de boodschap: een exclusief merk dat niet voor iedereen toegankelijk is. Een bevestiging van het lichamelijk kapitaal.

Zo schetst Hummie van der Tonnekreek, voormalig hoofdredacteur van Story en Weekend de opkomst van de roddelbladen in de nieuwste podcast van Onder Mediadoctoren. Samen met studiogast Maarten Reesink (docent Media & Cultuur aan de UvA en afgestudeerd op roddel) buigen de mediadoctoren zich over de vraag waarom je de laatste tijd ook in serieuze media kunt lezen/horen over de escapades van Patricia Paaij en de scheiding van Rafael van der Vaart. Meer informatie en luisteren hier, abonneren op deze podcasts kan hier.

Young zamelt op dit moment geld in zodat andere docenten ook World of Classcraft kunnen aanbieden. Meer info daarover hier.