Home / Blog / Gezocht: de nieuwe ‘rom’ in romcom

Gezocht: de nieuwe ‘rom’ in romcom

LATER LEZEN

When Harry Met Sally‘Who killed the romcom?’ – ‘The romantic comedy is dead’ – ‘Why are romantic comedies so bad?’ Een aantal van m’n lievelingsfilmwebsites kopten vorige maand met deze deprimerende leuzen, eronder stonden necrologieën van het genre. Alleen een romcom kon deze trieste dag nog redden, maar helaas, de dvd’s van mijn favorieten kan ik woord voor woord mee-playbacken. Het is zo lang geleden dat Hugh zijn sinaasappelsap op Julia’s bloes knoeide. Het is nog langer geleden dat Andie in de regen voor Hugh’s deur stond, en nog langer sinds Meg een orgasme fakete in die diner, en er komt gewoon niets nieuws voor in de plaats.

Neem een topjaar voor de romcomliefhebber, 1998: You’ve got mail, There’s something about Mary, The Wedding Singer. En kijk dan eens naar 2012: een van de weinige grote romcoms was The Five-Year Engagement en dan was er nog Silver Linings Playbook, die wat minder netjes in het genre past. Onder de vijfentwintig box-office toppers van 2013: geen één romcom. Maar om het genre dan maar meteen dóód te verklaren?

How to lose a crowd in ten years
Begrijpelijk, we zijn een beetje boos op de romcom, en dan vooral op Katherine Heigl. Nadat ze in 2007 in het geslaagde Knocked Up verscheen, werd Heigl de ongekroonde romcomqueen. Helaas koningin in een land vol draken: The Ugly Truth, 27 Dresses enLife as we Know it. En ja, als je dan eens op een vliegreis door je entertainment-menu heen zapte, begon wel op te vallen hoe zeer het op elkaar leek, en erger nog, hoe jetlagopwekkend slecht het allemaal was. Die carrièrevrouw die Heigl in The Ugly Truth speelt is dezelfde als die carrièrevrouw van Reese Witherspoon in Sweet Home Alabama. De les die Isla Fishers Rebecca leert inConfessions of a Shopaholic (liefde is belangrijker dan een dure tas) is dezelfde die Sarah Jessica Parker leert in Sex and the City. En warempel, waar Julia in ’97 de bruiloft van haar beste vriendin probeerde te verstoren, staat Katherine in 27 dresses elf jaar later voor dezelfde taak. En (emancipatie!) Patrick ‘McDreamy’ Dempsey probeert zijn bruidje voor het altaar weg te stelen in het tenenkrommende Made of Honor.

De prille liefdeslijn was er wel, maar dan netjes weggewerkt in een allegaartje, zoals in Love Actually en zijn Nederlandse imitatie Alles is Liefde. En als de liefde nog wél de hoofdlijn vormde, was het niet langer voorbestemd dat meneer en mevrouw elkaar zouden krijgen. Nee, er werd eerst wat aangerommeld; Justin deed het eerst een tijdje met Mila in Friends with Benefits, en Natalie met Ashton in No Strings Attached. Ook zagen we verhalen waarin huwelijken na een pauze weer nieuw leven ingeblazen kregen: The Big WeddingBegin Again en The Love Punch stammen alle drie uit 2013. Liefde, zo mogen we wel concluderen, is geen kwestie meer van elkaar in de ogen kijken en wat vergezochte hordes overwinnen tot-de-dood-ons-scheidt.

We konden erop wachten (spoiler!): in The Break Up kwamen Vaugh en Aniston niet meer bij elkaar. In 500 days of summer en Hello I must be going zagen we ook geen happy end. Zijn dit nou films waarin de ‘rom’ uit ‘romcom’ is verdwenen? Lijkt me niet. Misschien was onze definitie van ‘rom’ juist door die magere jaren vanaf 2005 veel te smal geworden. Immers, ook Annie Hall is een romcom. Ook als ze elkaar niet krijgen aan ‘t eind. Misschien was het juist ook die zekerheid, en de zekerheid dat de film alleen uit wat externe problemen tot het gelukkige einde zou bestaan, de reden dat het genre zo sáái is geworden.

Hoop in barre tijden
Romantiek is niet altijd in de armen vallen van the one. Soms duurt het niet eeuwig. De reden dat hij en zij niet bijeen komen is niet dat hun families rivalen zijn (Romeo & Juliet), de een toevallig prostituee is (Pretty Woman), of dat de dame een artikel schrijft waarvoor ze allerlei onaantrekkelijke dingen doet (How to lose a guy in ten days). Mensen wéten gewoon niet meer zeker of ze ‘happily ever after’ van romantiek mogen verwachten, en ook dat hebben we teruggezien in films – alleen geen grote studiofilms. In Juno is er een ambigue soort romantiek tussen Juno en Mark, helft van het stel dat haar baby zal adopteren. In Amélie is het angst die de verliefden uit elkaar houdt. Ook dit zijn romcoms, en aan het eind ervan hoeft de heldin geen huwelijksaanzoek te verwachten maar een date. Geen sprookje, maar deal with it.

Liefde verandert, en ergens tussen flauwe one-night-standfilms en de illusie van ‘the one’ moet die verandering gevangen worden. Het ‘rom’ in ‘romcom’ is toe aan een nieuwe definitie, in te vullen door een nieuwe generatie films: een risicovolle onderneming en niet een waar de studio’s op dit moment snel in zullen stappen. Een schrale troost misschien, maar de archetypes van het genre waren óók geen megaproducties. When Harry met Sally en Pretty Woman waren risicovolle films voor de studio’s die ze maakten. Net als Juno (2007) en Amélie (2001), vielen ze nog niet netjes in een vakje. En net als die romcoms, gaven ze een nieuw beeld van romantiek. Ergens tussen indiefilm en studio in ligt hoop voor de romcomlover.

Dit stuk verscheen eerder in Cineville Magazine

DEEL DIT BERICHT