Home / Blog / Het seksisme van haat

Het seksisme van haat

LATER LEZEN

Haatsites zijn een vreemd internetfenomeen. Net als fans willen haters hun affiliatie met een bepaald persoon of fenomeen uit populaire cultuur laten zien. Ze zoeken anderen op die hetzelfde denken over deze ster of serie. Voor haat jegens de intens populaire boek- en filmfranchise Twilight is er zelfs een speciaal woord: twi-hate. Op Facebook bestaan meerdere  I-hate-Twilight-groepen, zoals deze met 222,210 leden wiens missie het is “[t]o destroy everything to do with this stupid piece of crap”. Twitter wordt dermate overspoeld met haters dat ‘RIP Justin Bieber’ trending was. Get a life, zou je willen zeggen. De cultuuruitingen die het hardst gehaat worden, hebben een opvallend kenmerk gemeenschappelijk: ze zijn allemaal populair onder meisjes. Dit sluit aan op een lange traditie van bespotting van vrouwengenres. ‘Soap’ is soms een scheldwoord; voor romcoms moet je je schamen.

Stel je eens een Halo-hatersgroep voor. Of duizenden antifans die zich op eigen fora uitspreken tegen Yoda. Een petitie tegen The Kooks. Hoewel er (uiteraard) online mensen zijn te vinden die ook voor deze voorbeelden haat koesteren, komen ze in minder grote getale en hoofdzakelijk met een vette knipoog voor. ‘Mannelijke’ vormen van populaire cultuur zoals voetbal, politieseries en first person shooters worden zelden weggezet als minderwaardig en lachwekkend. De internethaters zijn dan ook een symptoom van een groter maatschappelijk verschijnsel: het systematisch kleineren van meisjescultuur. Ordinair seksisme dus. (Je kunt op deze post reageren op lindaduits.nl)