Home / Blog / Hoe feministen collectief weerstand bieden aan internettrollen

Hoe feministen collectief weerstand bieden aan internettrollen

LATER LEZEN

Feminist troll memeDe bekendste regel in de omgang met internettrollen is dat je de trollen niet moet voeren. Dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Mediawetenschapper Frances Shaw onderzocht [volledige toegang] hoe Australische feministische bloggers omgaan met trollen in hun gemeenschap. Het stuk verscheen in een themanummer over trollen van The Fibre Culture Journal, een open access journal voor onderzoek naar digitale media.

Het zwijgen opleggen
Uitgangspunt van deze studie is dat trollen een zogeheten silencing practice is: een daad die gericht is om andermans toegang tot publiek debat te beperken. Shaw wil laten zien hoe zulke pogingen iemand het zwijgen op te leggen niet succesvol zijn en hoe interventie effectief kunnen zijn. Shaw hield diepte-interviews met twintig Australische bloggers tussen november 2009 en maart 2010. Om hen te vinden deed ze eerst een netwerkanalyse om een gemeenschap vast te stellen.

Voor de meeste van deze feministen is omgaan met trollen onlosmakelijk verbonden met bloggen. Zij die er (nog) geen last van hebben gehad, rekenden zichzelf gelukkig. Deze respondent legt uit waarom ze denkt dat vooral vrouwen online aangevallen worden:

“I think that it offends people, a lot of people, it offends people that you’re a young woman and you have the audacity to presume to share your opinion with the world as if it matters. And they may be people who live their lives in a way that they don’t think that they’re particularly misogynist at all because hell, they love their mother. They love their girlfriend, you know? They don’t rape people. But they don’t actually really like it when women get all up in their face about things, you know?”

Permanente moderatie
De bloggers hanteren verschillende strategieën om trollen tegen te gaan. Een daarvan is strenge, permanente moderatie. Een commenter moet eerst een goedgekeurde comment hebben voordat hij/zij automatisch mag reageren. Dit houdt in dat IP-adressen bijgehouden worden. Blogger ‘tigtog’ stelt dat dit noodzakelijk is als het gaat om het bieden van een ‘veilige ruimte’ voor feministische discussie. Sterker nog, dit is de enige manier waarop volgens haar vrouwen de vrijheid kunnen hebben een blog te bij te houden. Vergelijkbaar:

“For me [moderation is] about carving out that space where you can say, look fuck off with your trump cards that don’t actually mean anything.”

Een andere strategie die genoemd werd is het veranderen van de spelling van een reactie zodat het lijkt alsof de commenter niet kan spellen, of het weghalen van alle klinkers zodat reacties onleesbaar zijn.

De trol in het licht zetten
Een soort tegengestelde manier is juist wel alle reacties laten zien, zodat voor iedereen duidelijk wordt hoe trollen proberen de discussie te ontregelen. Een voorbeeld hiervan is de Twitter-hashtag #mencallmethings. Achterliggende gedachte daarbij is dat het niet-voeren van trollen niet werkt, wat je ook doet. Trollen niet voeren creëert volgens deze bloggers echter een zwijgcultuur waarin de gekwetste vrouwen alleen staan: “Only by exposing it can we beat it”.

Al deze vrouwen waren zelf lastiggevallen of kenden anderen die lastiggevallen waren online. Velen zagen dit als daadwerkelijk bedreigend, degenen die dit zo voelden stelden dat zij ‘geluk hadden gehad’.

Bullshitbingo
Hoe om te gaan met mensen die niet trollen, maar die het gewoon niet eens zijn met wat er in een blogpost geschreven staat? Een beproefde methode is de bingokaart met daarop standaardargumenten tegen feminisme. Door een reactie aan te merken als voorspelbaar en cliché worden bekende vertogen direct geïdentificeerd en minder krachtig gemaakt. Een aantal van de respondenten gaf aan het vervelend en deprimerend te vinden zulke argumenten in de mainstream media te horen.

De respondenten vinden het belangrijk elkaar te waarschuwen voor bepaalde mensen. Moderatie wordt zo een gedeelde verantwoordelijkheid. Hiermee ontstaat ook een gevoel van veiligheid en gemeenschap.

Dit betekent echter niet dat er geen conflicten of meningsverschillen zijn binnen de gemeenschap. Vooral intersectionaliteit speelt hier op. Intersectionaliteit gaat over recht doen aan de kruisingen van identiteiten: je bent niet alleen vrouw, maar ook zwart, of hetero, of middenklasse etc. Het zijn juist vrouwen met gemarginaliseerde identiteiten die zich vaak uitgesloten voelen van mainstream feminisme.

Problematisch
De houding van deze feministen ten aanzien van internetdiscussies is problematisch. Ten eerste lijken de bloggers uit dit onderzoek te denken dat trollen anti-feministisch zijn en expres feministen aanvallen. Dat is niet zo: bekend van trollen is juist dat ze op alle sites actief zijn en zaken proberen te verstoren, zonder eerder oordeel dus. Het getuigt van een onbegrip van het internet om te stellen dat feministen een bijzonder doel zouden vormen. Ten tweede lijken deze respondenten slecht met kritiek om te kunnen gaan. Hoe voorspelbaar een mening ook is, clichématig is geen reden om hem te bespotten. Dit wordt ook duidelijk in het probleem van kritische stemmen binnen de gemeenschap. Shaw gaat hier nauwelijks op in. Het lijkt er evenwel op dat minderheidsstemmen door de feministische meerderheid het zwijgen opgelegd worden: precies het soort silencing waartegen feminisme zich zou moeten verzetten.

Lees ook: de trol als verdorven spiegelbeeld van Facebook.

TAGS
DEEL DIT BERICHT