Home / Blog / Justin Bieber en Kidz Bop als uiting van tegencultuur

Justin Bieber en Kidz Bop als uiting van tegencultuur

LATER LEZEN

Popmuziek voor kinderen is een relatief nieuw verschijnsel. Vroeger was er ook wel muziek gericht op kinderen, maar die bestond volgens etnomusicoloog Tyler Bickford uit filmmuziek (Disney) en onderwijsmuziek. Vanaf de late jaren ’90 veranderde dit en ontstond er een nieuw genre. We kregen de High School Musical-films, Hannah Montana/Miley Cyrus, the Jonas Brothers en Justin Bieber. In een recent artikel [abstract] duidt Bickford de opkomst van kinderpopmuziek.

‘Tween’ ontstond begin jaren ’90 als een marketingterm om de prepuber aan te duiden: geen kind meer, maar ook nog geen puber. In die tijd kreeg deze leeftijdsgroep meer geld te besteden en werden deze tweens dus commercieel interessant. De tween-cultuur wordt nu echter ook op jongere kinderen gericht én drukt zijn stempel op de volwassen (of mainstream) populaire cultuur. Er wordt vaak gedacht dat kindercultuur onder invloed van de volwassen cultuur staat: het idee dat kinderen steeds vroeger ‘oud’ worden. Bickford wijst er echter op dat de invloed ook de andere kant op gaat: de volwassen cultuur laat zich inspireren door schattige kindercultuur, denk aan de nostalgieprogramma’s of de fascinatie met Hello Kitty.

Veilig
Kidz Bop (video boven) is een muziekmerk dat kindervriendelijke versies van top 40-liedjes maakt, gezongen door tweens. Volgens Kidz Bop worden de liedjes ontdaan van mogelijke schadelijke invloeden (seks, geweld). Op deze manier vinden ouders het eerder acceptabel voor hun kroost. Bickford stelt dat de aanpassingen aan de teksten echter minimaal zijn. Hij stelt dat het daarom vooral gaat om de schijn van veiligheid. Het is vooral de aanwezigheid van kinderstemmen die doet denken dat het anders is dan ‘enge’ popmuziek. Wanneer gevraagd weten kinderen heel goed dat Kidz Bop andere versies maakt van bestaande muziek. Meestal kennen ze ook het origineel.

Seks, sexy en seksualiteit
Hoewel Disney  doet alsof ze wegblijven van seks, zijn er altijd seksuele verwijzingem. Volgens Bickford komt dit door de between-status van tweens. Er wordt altijd gespeeld met de oudere seksualiteit. Een voorbeeld is Miley Cyrus die als 15-jarige met ontbloot bovenlijf op de cover van Vanity Fair stond.

Solidariteit
Volgens Bickford is er een sterke solidariteit tussen de jonge artiesten. Hij bespreekt twee incidenten tijdens de MTV Awards waaruit dat zou blijken (Kanye West die Taylor Swift disste en Russell Brand die de Jonas Brother bespotte). De artiesten claimen elkaar als leden van dezelfde groep. Het is hierbij belangrijk op te merken dat de tween-cultuur evenwel een volwassen uitvinding is en dat de solidariteit onder deze sterren wellicht eerder een uiting is van een commercieel belang.

Tegencultuur
Bickford concludeert dat tweenpop in al haar zoetsappigheid toch elementen van een tegencultuur heeft. De muziekcultuur zet in op een specifieke identiteit onder een leeftijdsgroep en benadrukt daarmee dat die leeftijdsgenoten gedeelde waarden hebben. Het is door zich op deze manier te kunnen onderscheiden dat tweens zich realiseren dat ze tot een minderheid behoren, dat de groep tieners en volwassenen niet alleen groter is, maar ook machtiger. Het is bovendien een eerste identiteit die niet voortkomt uit die van de ouders:

“A childhood counterpublic creates a category to which children might affiliate that transcends and cuts across the bounds of family, whereas ‘normally’ children’s affiliations of religion, community, class and ethnicity are only ever through their primary membership in a family. A tween counterpublic is a public to which a child may belong even though her parents do not” (p. 432)

DEEL DIT BERICHT