Home / Blog / Lady Gaga is net als derivaten

Lady Gaga is net als derivaten

LATER LEZEN

Lady Gaga is briljant voer voor musicologen. Gaga speelt met symboliek en haar muziek verwijst (onder andere) naar het Duits expressionisme, Brecht, het Dadaïsme en vijftig jaar populaire cultuur. Net als Madonna eerder wordt Gaga gezien als zowel verzet tegen als bevestiging van gendernormen. In een recent artikel [gratis toegang] vergelijkt mediawetenschapper Anne Kustritz Lady Gaga met derivaten.

Lady Gaga’s performances benadrukken spel. Ze kopieert kopieën en ze verheft stijl boven inhoud. Waar vroeger de economie van de muziekindustrie helder was (je kocht een plaatje, artiesten die veel plaatjes verkochten werden beroemd), werkt het bij Gaga anders. Haar roem circuleert vrij – bijvoorbeeld via haar Twitter – en staat los van de verkoop van haar werk. Haar muziek gaat niet om muziek, haar cultuur draait om over-the-top overdaad. De muziek die ze verkoopt zijn mp4’s en de prijs van haar muziek varieert constant (Best Buy gaf het album Born This Way gratis weg, Amazon verkocht het voor $0,99 en de winkelprijs was $11,99). Er is geen tastbaar product meer en de relatie tussen werkelijke productiekosten/waarde en prijs is verdwenen.

Volgens Kustritz draait het in de media steeds meer om het verkopen van het ontastbare en het onbegrijpelijke. Het gaat dan niet alleen om digitale muziek, maar ook om de verkoop van vaagheden als het recht iets te remixen. Hierin lijkt de media-industrie op de bankensector: het verkopen van pakketjes schuld en het verkopen van opties op schuld. Bij zowel derivaten als Lady Gaga is er een grote kloof tussen het ding en het idee van het ding, tussen het teken en de betekenis. Het gaat daarbij steeds om uitstel en om het afgeleide.

Kustritz eindigt met een rol voor het publiek. Volgens haar zijn derivaten niet werkelijk moeilijk om te begrijpen, maar is het voor publiek makkelijker dat te denken. De sleutel is zien waar winst gemaakt wordt en opbrengst onevenredig verdeeld:

“Seeing profit clearly could become the most powerful unintended consequence of the music and banking industry implosions; Lady Gaga’s example serves as both a warning and a lesson, as her parody of fame has become fame indeed, and a knowingly winking reorganised derivative – whether in financial or musical form – still not only sells, but sells at even more inflated margins than anything that came before. The vanishing value of music could lead to a public reappraisal of the process of capital accumulation; yet what is equally possible if the public continues to believe that they cannot and should not look derivatives in the face is that the post-music music industry’s example could paradoxically drive the dematerialisation of the commodity even further into the clouds.”

CC beeld: Eva Rinaldi

DEEL DIT BERICHT