Home / Blog / Maakt het uit of muziek authentiek is?

Maakt het uit of muziek authentiek is?

LATER LEZEN

Een blogpost over een zangeres die net haar eerste single uit heeft en die nu de hitparades aan het bestijgen is. Waarom? Omdat er op het net een hele discussie is losgebarsten over de vraag of Lana Del Rey (soms ook Ray geschreven) al dan niet authentiek is of gewoon een marketingproduct. Even een paar feiten. Lana Del Rey bracht al eerder een plaat uit onder de naam Lizzy Grant. De plaat was behoorlijk poppy en flopte. Een tijdje geleden doken dan de eerste collage-achtige video’s op bij een nummer dat massaal onder muziekfreaks gedeeld werd: ‘Video games’. Ik volg zelf al enkele muziekblogs en toen ik het nummer de eerste keer hoorde dacht ik: wauw.

Lana Del Rey verschilt in stijl met Lizzy Grant en ook qua lippen. Lach niet, maar je vindt op het net hele discussies over de lippen van de zangeres die duidelijk een pak groter zijn geworden. Ondertussen heeft Lana enkele optredens gedaan en blijkt haar begeleidingsgroep uit studiomuzikanten te bestaan. De hipsters die haar massaal cool vonden, beginnen nu te twijfelen. Is ze niet gewoon een marketingproduct, gerecupereerd door de muziekindustrie?

Country faken
Authenticiteit en muziek, het blijft fascinerend. Peterson was zowat de eerste die dit uitgebreid beschreef en voor hem was het duidelijk: authenticiteit is een sociale constructie. Hij onderzocht vooral het concept in de country muziek waar bij het publiek verwachtte dat de countrysterren zich kleden als cowboys waar ze meestal nooit echt een boerderij van dichtbij hadden gezien. Dit faken maakte hen authentiek.

Barker en Taylor beschrijven in hun boek Faking it hoe de drang naar authenticiteit enerzijds een genre als de blues kon redden toen de Britse muzikanten de muziekstijl ontdekten, maar tegelijk diezelfde drang en redding de doodsteek bleek voor het genre. Bluesmuzikanten die afweken van het in de ogen van de Britse muziekliefhebber oorspronkelijk bluesgeluid door bijvoorbeeld jazz-elementen te gebruiken, werden straal genegeerd, terwijl de ruwe, simpelere versie van bijvoorbeeld een John Lee Hooker op de handen werd gedragen.

YouTube
De zaak van Lana Del Rey doet me sterk denken aan deze van Marie Digby. Het meisje maakte in haar woonkamer verschillende filmpjes waarin ze bekende hits zingt, zichzelf begeleidend op gitaar. Die filmpjes komen terecht op YouTube waar ze miljoenen malen bekeken worden. Dit mondt uit in aandacht op verschillende zenders en ten slotte in een groot platencontract. Alle overeenkomsten met Europese YouTube- of MySpace-sterren zoals Lily Allen of Kate Nash zijn niet toevallig.

Maar er is meer aan de hand. Want wat blijkt? Journalisten in de VS vonden dat er iets niet leek te kloppen met de verschillende filmpjes. Ze waren te goed van beeld- en geluidskwaliteit voor een huis, tuin en keukenopname. Na wat speurwerk ontdekte men dat Marie wel degelijk een platencontract had bij Disney, maar dat dit contract dateert van lang voor de filmpjes verschenen. Meer nog: alles was in scène gezet als een vorm van viral marketing.

Criteria
Waarom zouden we vallen over Lana Del Rey en niet over Lilly Allen, The XX of The Noisettes die nochtans allemaal evenzeer producten waren. Ze gingen allemaal naar de zelfde school waar ze leerden om pop te zijn? De vraag is trouwens wie er over wakker ligt? Het grote publiek minder. Die kochten eerder Billy Joel (voor muziekpuristen na een authentieke start een fake artiest) dan Neil Young (een blijvende authentieke warse zoeker).

Beauty lies in the eye of the beholder, authenticity does too, is mijn persoonlijke overtuiging. De criteria waarom we iets of iemand als authentiek percipiëren verschilt naargelang context en relatie. Het blijft boeiend om te onderzoeken welke criteria we hanteren (tiens, daar gaan mijn onderzoeken over).

Dit stuk verscheen eerder op het blog X, Y of Einstein.

DEEL DIT BERICHT