Home / Blog / Nederlandse politici twitteren beter dan Britse politici

Nederlandse politici twitteren beter dan Britse politici

LATER LEZEN

Twitterende politiciNederlanders twitteren wat af. Dat is niet zo maar een loze zin: wat voor meetmethode je ook gebruikt (per hoofd van de bevolking, absoluut, penetratie): Nederland eindigt steevast in de top 10. Hoewel twittergebruik aanzienlijk verschilt tussen landen, is er nauwelijks vergelijkend onderzoek. Todd Graham richt zich op het twittergedrag van polici. Samen met Dan Jackson en Marcel Broersma onderzocht [abstract] hij verschillen tussen Nederland en Groot-Brittannië tijdens de verkiezingen van 2010.

Eerder rapporteerden we hier over de resultaten van alleen Groot-Brittannië uit dit project. In deze blogpost bespreken we vooral de verschillen tussen de twee landen.

Graham onderzocht alle twitterende kandidaten voor de parlementsverkiezingen. In Groot-Brittannië waren dat er 416, in Nederland 206. De Britten produceerden in de twee weken voor de verkiezingen 26.282 tweets, de Nederlanders 28.045. Tweets werden onderworpen aan een handmatige inhoudsanalyse waarbij type, functie, onderwerp en interactie werden gecodeerd.

Resultaten
Uit de analyse komt een opvallend patroon naar voren: in beide landen zit er een hoge piek in het twittergebruik op dag 8 – zie figuur 1. Dit was in beide landen een dag van televisiedebat. Daarnaast zijn er pieken in de twee dagen voor de verkiezingen.  Die laatste twee dagen zijn voor Nederland zelfs goed voor bijna een kwart van alle tweets.

Figure 1

Een tweede inzicht is dat Nederlandse politici meer met de interactie aangaan dan Britse. Bijna de helft (47%) van de tweets van Nederlandse politici heeft een mention, tegenover 32 procent bij de Britten. De Britse politici zenden meer volgens het oude massamedia-idee. Met wie er gesproken was verschilde ook tussen de landen, zie tabel 4.

Table 4

Tot slot bleek dat Nederlandse politici meer hun politieke standpunten verkondigden dan Britse (15,2% tegenover 7,3%). Dit verschil komt omdat Nederlandse journalisten en burgers daadwerkelijk politici daarom vragen op Twitter. Britten brachten hun standpunten meer als “one-way campaign sound bites” (p. 11). Bij de inhoud viel ook op dat Britten vaker hun achterban mobiliseren via Twitter (3% versus 0,3%). Nederlandse politici zijn meer persoonlijk (9% vs 4%).

Conclusies

  • Nederlandse politici hebben Twitter veel meer omarmd dan hun Britse tegenhangers. Volgens de onderzoekers heeft dit te maken met een langere geschiedenis van sociale netwerken. In 2006 ging Wouter Bos op Hyves en veel politici volgden. Daarnaast zitten er meer Nederlanders op Twitter dan Britten (ze halen daarbij cijfers van Comscore uit 2011 aan: 22% vs 13%).
  • Er is geen bewijs dat politieke kleur van partijen ertoe doet. Wel werd duidelijk dat controle van bovenaf uitmaakt: de strakgeleide Conservatives en de PVV zien streng toe op hoe politici uit de partij gebruik maken van sociale media.
  • Er is sprake van een wederkerige relatie tussen de politieke twittersfeer en conventionele media, zoals duidelijk wordt uit de piek bij de televisiedebatten.
  • Het aantal volgers heeft geen negatief effect op mogelijkheden tot interactie, zoals eerder wel gedacht werd. Ze noemen als voorbeeld Femke Halsema (in 2010 nog politica), die veel volgers heeft maar ook veel met mensen in dialoog is. De onderzoekers merken op dat uit ander onderzoek blijkt dat veel interactie ook leidt tot meer volgers.
  • Britse politici gebruiken Twitter meer voor partij-ingegeven aanvallen naar de tegenstander. Nederlandse politici zetten het netwerk meer in voor publiek debat. Volgens de onderzoekers komt dit door de verschillende politieke systemen: Groot-Brittannië is een meerderheidssysteem en Nederland een meerpartijensysteem met consensus. Hierbij is ook de mediaomgeving relevant: in Groot-Brittannië jaagt de pers op schandaaltjes en gebruikt daarvoor regelmatig tweets. Het is dan ook niet gek dat Britse politici wat meer terughoudend zijn.
  • Politici klagen vaak dat conventionele nieuwsmedia zich vooral richten op partijaffaires en te weinig op de inhoud. De onderzoekers stellen dat de hoeveelheid beleidsinhoudelijke tweets erg laag is, terwijl er veel over de partij getwitterd wordt. Politici doen dus zelf waar zij de media van beschuldigen.
DEEL DIT BERICHT