Home / Blog / Nee, virtual reality porno brengt geen wereldvrede

Nee, virtual reality porno brengt geen wereldvrede

LATER LEZEN

De komst van nieuwe media leidt altijd tot vrees en hoop. Vrees dat de wereld ten onder gaat, hoop dat de wereld verbetert. Dat was zo met het boek, dat was zo met de videorecorder (ja echt, mensen dachten de wereld er democratischer van werd) en dat was zo met het internet.

Internet_dogIn de jaren ’90 was men lyrisch over de mogelijkheden die het internet bood voor identiteitsperformance. Cyberspace zou bevrijdend zijn omdat gender, ras, klasse, leeftijd, uiterlijk etc et niet toe deden. Je kon je anders voordoen dan je was en dat zou de wereld gelijker en beter maken. Deze hoop werd vastgelegd in de beroemdste cartoon van The New Yorker: ‘on the Internet, nobody knows you’re a dog’.

Inmiddels weten we wel beter. Mensen nemen hun lichaam mee online, in de vorm van avatars maar ook in hun communicatie. Witte mensen kiezen zelden een zwart personage in games. Gender swaps zien we wel eens terugkomen bij MTV’s Catfish, maar gebeuren weinig. Een beetje tiener heeft na drie minuten chatten al door dat je een veertiger bent. De virtuele wereld is helemaal niet zo anders dan de fysieke wereld. Alle ellende van IRL is er online ook, van seksisme tot racisme.

In The Guardian verscheen een stuk over virtual reality en porno. Voor de porno-industrie is virtual reality veelbelovend – volgens mij al sinds het voor het eerst bedacht werd. Er zijn al verschillende programma’s op de markt die in bijvoorbeeld Occulus Rift beleefd kunnen worden. The Guardian-journalist Stuart Heritage doet verslag wat hij ervan vindt. Wat daarbij vooral opvalt is hoe hij in de tekst zijn britishness performt.

De ervaring in het lichaam van een vrouw te zitten en door een man genomen te worden vindt Heritage vreselijk. Hier ligt de echte kracht van virtual reality: zijn bedpartner hield oogcontact met hem en daardoor voelde het allemaal ineens heel echt. Heritage had er zelfs een openbaring door:

“And, in that moment, I broke through and realised why men get such a bad rap. If that’s what a heterosexual woman sees when she has sex – a mess of veins and anger and dumbly moronic facial expressions, uselessly bobbing up and down three inches from your face – then it’s perfectly understandable for them to hate men. By the end of it, I pretty much hated men as well.”

Er is natuurlijk van alles mis met deze uitspraak, maar deze blogpost gaat niet over het domme seksisme van deze journalist. Heritage denkt namelijk dat zijn ervaring – zijn doorbraak – ook voor andere mensen mannen zou gelden:

“This is why I think VR porn may serve a greater purpose. If everyone sat down, popped some goggles on and saw what it was like for someone of a different gender or sexuality to have sex, our shared empathy would go through the roof. At the next G8 summit, in fact, Cameron and Obama and Putin should all experience first-hand how gruesome it is to be humped by a horny bloke. Mark my words, there’d be unilateral nuclear disarmament by teatime.”

Het is onmogelijk om vast te stellen hoe serieus Heritage hier is. Duidelijk is wel dat hij zich van een herkenbaar frame bedient. Mijn voorspelling is dat we de komende jaren dus exact de discussie over cyberspace gaan overdoen, maar dan voor virtual reality. Aan de ene kant zullen mensen staan die zeggen dat we daardoor het menselijk contact verliezen en aan de andere kant mensen die denken dat we door deze technologie meer tot elkaar zullen komen.

DEEL DIT BERICHT