Home / Blog / Nieuw (of toch niet?): binge-lezen

Nieuw (of toch niet?): binge-lezen

LATER LEZEN

Als kind las ik alles. Alle lectuur die bij ons thuis rondslingerde, van de Libelle tot het parochieblaadje, en alle boeken in de bibliotheek. Boeken van dezelfde auteur waren fijn. Zo verslond ik alles van Agatha Christie en Jackie Collins. Dat was geen hoogstaande literatuur, maar voor een elf-jarige doet dat er niet toe. Christie en Collins hebben veel titels op hun naam staan en het oeuvre doorspitten kostte dus veel tijd. Ik kon niet ophouden met lezen. Als het het tijdperk van nieuwe media was geweest, had men gezegd dat ik verslaafd was. Maar lezen – en zeker het lezen van boeken – is geaccepteerd. Het wordt dan ook niet gepathologiseerd, zoals dat wel gebeurt met gamen of porno kijken.

Termen als leesverslaving of binge lezen (naar binge watching) ben ik nog niet tegengekomen, tot deze week. Op de site Lithub, gesteund door een groot aantal uitgevers, verscheen een stuk getiteld The Rise of The Binge Read. Wat ik in mijn jeugd deed, signaleren ze nu als nieuw fenomeen. Ze zien daarbij wortels in televisieseries kijken, in plaats van dat het serie kijken wortels heeft in het marathon-lezen:

“Just as cable innovators like The Wire’s David Simon and The Sopranos’ David Chase remade television as a medium for character-driven drama, literary innovators like Emily Mandel and Jonathan Lethem, who has borrowed liberally from the detective and superhero genres in his books, are remaking literary fiction as a medium of narrative-rich novels of ideas. The current vogue for post-apocalyptic tales will surely pass, but as a new generation of novelists masters the art of blending elements of other genres into their work, the literary novel, given up for dead so many times, is poised to renew itself yet again for a new age.”

Het stuk zegt hierdoor niet zoveel over de ontwikkeling van het lezen, zoals het stuk claimt, maar veel meer over de nieuwe, hogere status die televisie aan het verkrijgen is.