Home / Blog / Personal branding is een no-go: Twitter en het denkbeeldig publiek

Personal branding is een no-go: Twitter en het denkbeeldig publiek

LATER LEZEN

Schrijven doe je voor een publiek en het helpt als je een inschatting maakt van dat publiek. Voor een stuk in de Volkskrant gebruik je andere woorden dan in een blog gericht op vakgenoten. Op Twitter is het echter lastig een inschatting te maken van je publiek. Het overgrote merendeel van mijn volgers ken ik niet. Bovendien kunnen ook mensen die mij niet volgen mijn tweets lezen. Nieuwe media-onderzoekers Alice Marwick en danah boyd inventariseerden [abstract] hoe twitteraars hun publiek zien.

Marwick en boyd stelden vragen aan hun volgers (en het netwerk daarvan dankzij retweets) en aan een selecte groep twitteraars. Het doel was niet om een representatief beeld te schetsen van twitteraars, maar om zoveel mogelijk perspectieven te laten zien. Ze ontvingen 226 antwoorden van 181 twitteraars. De vragen waren: ‘Who do you imagine reading your tweets?’ ‘Who do you tweet to?’ ‘What makes an individual seem “authentic” on Twitter? (Or what does it mean to be authentic?)’ ‘What won’t you tweet about? What subjects are inappropriate for Twitter?’

De ideale lezer

Hoe minder volgers, hoe meer mensen over hun volgers spreken als vrienden. Sommige twitteraars geven aan dat ze twitteren voor zichzelf – hun twitter gaat immers over henzelf. Zulke mensen vinden het lastig om in termen van publiek te spreken omdat dat ingaat tegen een gevoel van authenticiteit – alsof ze daarmee in hun tweets geen weergave van zichzelf zouden geven. Hiermee gaan ze in tegen het idee van personal branding: jezelf als een handelsgoed brengen. Weer anderen gebruiken ideaaltypes, zoals “I imagine my audience as a fellow nerd”. Andere twitteraars kijken naar hun publiek als ware zij ‘micro-celebrities’. Ze zetten Twitter strategisch in om aandacht te verkrijgen.

De horror-lezer

De meeste twitteraars vinden dat je niet alles moet delen. Genoemd worden onderwerpen als seks, relaties, lichaamsfuncties, kritiek op eigen werk en controversiële of negatieve onderwerpen. Ook frequentie speelt een rol: niet te veel delen. Met een denkbeeldig publiek in gedachten passen veel twitteraars zelfcensuur toe: “I wouldn’t tweet anything I didn’t want my mother/employer/professor to see”. Zoals twitteraars een ideale lezer bedenken, vormen moeders en bazers de ‘nachtmerrie-lezer’.

Een andere manier van omgaan met publiek is balans. Persoonlijke en professionele tweets worden gebalanceerd. Twitteraars gaven aan dat persoonlijke tweets noodzakelijk zijn om een authentiek beeld van jezelf op te houden. Ook hier is personal branding weer een no-go: jezelf verkopen is niet authentiek.

CC beeld: Scarlet Bits

DEEL DIT BERICHT