Home / Blog / Subculturen vs kliekjes: hoe jongeren zich wereldwijd hetzelfde indelen

Subculturen vs kliekjes: hoe jongeren zich wereldwijd hetzelfde indelen

LATER LEZEN

Hoewel de namen van subculturen door de jaren heen wijzigen, is er een opmerkelijke stabiliteit onder kliekjes op Amerikaanse middelbare scholen. Veel onderzoekers onderscheiden meerdere van de volgende crowds: de populars, de jocks (de sportievelingen), de brains, de nerds (wijst op gebrek aan sociale vaardigheden),  de delinquents, de blacks (leerlingen met een Afro-Amerikaanse achtergrond) en de normals (de grote rest groep). De meeste jongeren zien zichzelf niet als onderdeel van een specifieke jeugdcultuur zoals hiphop of hipster, maar vinden zichzelf ‘normaal’. Bovenstaande indeling maken zij echter wel. Ideeën over zulke indelingen onder jongeren verspreiden zich over de wereld via populaire media – denk bijvoorbeeld aan high school movies. Dergelijke indelingen lijken bijna universeel te zijn.

Andere landen
In Nederland  vinden ook vergelijkbare groepen. Onderzoek uit 2007 [abstract] laat zien onze jeugd vier algemene groepen onderscheidt: alternatieven (komt overeen met delinquents), urbans (komt overeen met blacks), normalen en elite (de kakkers). Jongeren die zich meer met alternatieven en urbans identificeren, vertonen meer probleemgedrag zoals depressie en agressie dan jongeren die zich met meer mainstreamgroepen identificeren.

Recent onderzoek [abstract] uit Singapore laat zeven groepen zien die herkenbaar passen in het geschetste beeld: nerd, gangster, athlete, computer geek, joker, ordinary en loner. In Singapore is nerd overigens een positiever label en zijn er minder athletes dan in de VS.

Lifestyle en problemen
Wat steeds opvalt in deze indelingen is dat er sprake lijkt van een basisonderscheid tussen mate van prestatiegerichtheid versus neiging tot probleemgedrag. Blijkbaar vormt dit een soort standaard voor onderscheid. Jongeren delen in dit type onderzoek zelf hun leeftijdsgenoten in. Subculturele indelingen daarentegen beginnen vaak bij een bepaalde muzieksmaak of lifestyle (nozems, punks, disco’s, metals) en zijn de laatste decennia steeds vaak afkomstig van marketeers. Dit roept vragen op over de verklarende waarde van zulke labels om jeugdcultuur te begrijpen.