Home / Blog / Twitteren over tv betekent meer macht voor het publiek

Twitteren over tv betekent meer macht voor het publiek

LATER LEZEN

De manier waarop we televisiekijken verandert door ontwikkelingen op het internet. Dat gaat bijvoorbeeld om downloadcultuur en het nieuwe televisiekijken, maar ook de komst van sociale media als Twitter heeft invloed op hoe we naar de tv kijken. Op weekavonden kun je bijvoorbeeld via #penw volgen wat kijkers vinden van de uitzending van Pauw & Wittenman.  In een recent artikel [volledige toegang] analyseert Lucy Bennett deze veranderingen.

In 2009 wilde de Amerikaanse zender Fox twitteren integreren in hun programmering. Ze zonden een tweet-peat van Glee uit, een herhaling van afleveringen van de populaire serie. Cast en crew beantwoordden vragen en de Twitter-discussie werd onderaan in beeld uitgezonden. Het experiment viel verkeerd. Veel kijkers waren boos, bijvoorbeeld omdat de tweets het lastig maakten de uitzending te volgen. Andere programmamakers probeerden het met bijvoorbeeld speciale twitter-prequels (NBC voor Community) of tweets van fictionele karakters (Showtime voor Nurse Jackie).

Bennett baseert haar werk op een casestudy naar het speciale livedebatprogramma Street Riots: The Live Debate dat Channel 4 uitzond op zaterdag 13 augustus 2011 om 20 uur, naar aanleiding van de Londense rellen. De hashtag #riotsdebate werd al snel trending topic. In het programma werden tweets ook getoond en besproken. Bennett analyseerde alle 6857 tweets.

Publieksmacht
De tweets vallen uiteen in twee categorieën: inhoudelijke opmerkingen voor het debat en opmerkingen over het programma. In het eerste geval gaven twitteraars hun mening over de rellen en de thema’s besproken in het debat. In het tweede geval gaat om kritiek op de manier waarop het programma in elkaar zat. De makers hielden actief de tweets bij en zo was het dat de presentator via Twitter na afloop van de uitzending reageerde op de kritiek dat er te weinig vrouwen deelnamen. Er werd ook gefactcheckt. Hierdoor stelt Bennett vast dat het publiek nu een zekere mate van macht krijgt.

Het belang van live
Voorafgaand aan de uitzending probeerden de makers Twitter warm te krijgen voor de show. Er waren veel tweets om de uitzending aan te kondigen, maar ook twitpics vanuit de studio, ‘het zenuwcentrum’. Volgens Bennett doen de makers dit om kijkers opnieuw het belang van liveheid te laten ervaren. Opnieuw, omdat met nieuwe televisiepraktijken zoals on-demand en Uitzending Gemist dit gevoel aan erosie onderhevig is (luister in dit kader ook deze podcast).

Collectieve intelligentie
Op Twitter werd er veel informatie gedeeld. Zo werden bijzondere quotes van de studiogasten op Twitter herhaald. Dit kan zowel zijn om mensen die niet kijken te laten weten wat er gebeurt, maar ook om uitspraken te signaleren en vast te leggen. Daarnaast ging het om aanvullende informatie, zoals links naar achtergrondartikelen of eerdere uitspraken van betrokkenen (zoals premier Cameron’s voornemen om sociale media te blokkeren bij zulke rellen). Bennett ziet hierin een aanzet tot collectieve intelligentie. Het gaat daarbij niet om de optelsom van wat alle twitteraars samen weten, maar ze volgt Henry Jenkins die collectieve intelligentie vooral als proces ziet: op deze manier doen mensen op een dynamische en participerende manier kennis op.

Het onderzoek van Bennett heeft vooral waarde omdat het een systematische analyse is van tweets rond een programma. Haar inzichten zijn herkenbaar. Een belangrijke maar in algemene beschouwingen op het tweede scherm weinig besproken conclusie is de verschuivende machtsrelatie tussen makers en kijkers.

“[M]obilised audiences can instantly challenge television networks during a broadcast and produce a response and immediate action. As more viewers reach for their mobile internet devices as they watch a programme to broadcast their thoughts via Twitter, we may witness an even deeper struggle for power between audience and media than is evident at present” (p. 522-523).