Home / Blog / Wat is de betekenis van ‘Blurred Lines’ van Robin Thicke?

Wat is de betekenis van ‘Blurred Lines’ van Robin Thicke?

LATER LEZEN

Ophef over seks in videoclips is zo oud als de videoclip. In de jaren ’80 gaat het bijvoorbeeld om video’s van Madonna, ‘I Want Your Sex’ van George Michael en 2 Live Crews ‘Me So Horny’. Meer recent is een golf van verontwaardiging tussen ongeveer 2003 en 2009 over hiphopvideo’s. Wulps dansende meisjes en expliciete teksten zoals in ‘Candy Shop’ van 50 Cent leiden tot een breed maatschappelijk debat over videoclips. De aanklacht: zulke video’s laten suggestieve houdingen en blikken zien, er is heel veel bloot, en vrouwen worden in onderdanige posities verbeeld. Ook over de zomerhit van dit jaar is ophef opstaan.

‘Blurred Lines’ van de Australische zanger Robin Thicke en de bekende producer Pharrell Williams is een aanstekelijk deuntje op een leuke beat. Met de titel verwijst Thicke naar het grensgebied van doen alsof je iemand niet leuk vindt terwijl je die persoon eigenlijk wel leuk vindt, ‘playing hard to get’ als het ware. Het liedje gaat, volgens de zanger, over flirten en is een ode aan vrouwen en meisjes die weten hoe ze een goede tijd kunnen hebben (lees: die van seks houden). De clip is nu al een van de meest besproken videoclips van 2013. De reden is eenvoudig: blote borsten. In de clip zien we Robin Thicke, Pharrell Williams en rapper T.I., en een aantal vrolijk dansende meisjes die alleen een vleeskleurige string aan hebben. De video werd al snel na uitkomst verbannen van YouTube, omdat de algemene voorwaarden van de site naaktheid verbieden. De makers hadden dit ingecalculeerd (en misschien er ook wel op gehoopt), want ze maakten twee versies van de clip: er is ook een bravere uitvoering waarin geen bloot te zien is.

De ophef gaat over de betekenis van de video en de tekst. Volgens critici (bijvoorbeeld hier, hier) houdt het nummer de verkrachtingsmythe in stand. ‘Nee betekent eigenlijk ja’ zou de betekenis zijn. Thicke zelf vindt dat hij juist een gesprek wilde aangaan over misogynie. De vrouwen zijn de baas in de clip en je moet het allemaal ironisch zien, zegt hij in The New York Times.

Deze discussie wijst ons er nog maar weer eens op dat betekenis niet vast ligt. Je moet kijken naar hoe mensen die clip lezen. In de discussie is het daarom opvallend dat er nauwelijks jongeren aan het woord komen – de groep waarop critici zeggen dat de clip een negatief effect zouden hebben. Uit onderzoek met meisjes over geseksualiseerde videoclips komt naar voren dat meisjes heel divers betekenis geven aan zulke beelden. Wat ze eruit meenemen komt echter nauwelijks overeen met wat critici zeggen dat ze daarvan maken.

‘Blurred Lines’ is een van de cases die aan bod komen in het boek dat ik samen met Pedro de Bruyckere schreef over meisjescultuur en dat in september uitkomt. We bespreken in hoeverre het beeld klopt dat media over meisjes schetsen. Meer over de ophef over de video in mijn column van vandaag op The Post Online.

DEEL DIT BERICHT