Je kan sinds kort je liefde voor Android of Chrome tonen met één van de nieuwe officiële Google-horloges. De horloges werden vorige week toegevoegd aan de merchandising in de webwinkel en kosten zestig dollar. De klokken zijn verkrijgbaar in versies met het gewone Google-logo, het Chrome-logo of het Android-logo; een Youtube-versie ontbreekt vooralsnog. Google sloeg de handen ineen met fabrikant Modify Watches, en de kasten en bandjes kunnen op allerlei manieren aangepast en vervangen worden.

Doorsnee horloge
Maar een gewoon, standaard, doorsnee horloge? De Google-horloges tonen de tijd en niets anders. Verwachten we niet meer van het immer innovatieve bedrijf? Hardcore fanboys zullen niet ondersteboven zijn van de mogelijkheid voor een felgeel Android-bandje te kunnen kiezen. Het kan anders en beter: op de CES 2012 werden de horloges van de toekomst gepresenteerd. Een update van het vertrouwde polsaccessoire naar het digitale tijdperk anno 2012.

Check bijvoorbeeld de Sony SmartWatch. Via bluetooth maakt de Smartwatch verbinding met je Android-smartphone, en toont een aantal app’s. Check in één discrete oogopslag je mail en sms, zonder je telefoon te voorschijn te halen. De Italiaanse i’m Watch is een soortgelijk apparaat, maar werkt ook in combinatie met de iPhone, en won (mede daardoor?) de Innovation Award op de CES.

I’m Watch.

i’m Watch Showcase @ CES 2012 from im watch on Vimeo.

Speelgoedfabrikant Lego en entertainmentgigant Warner Bros. bouwen hun samenwerking verder uit. De twee bedrijven sloten een deal waarbij Lego een een Lord of the Rings-serie uit gaat brengen. De Deense blokkenbouwer lag eerder deze maand nog onder vuur vanwege het besluit om een nieuwe Lego-lijn speciaal voor meisje op de markt te brengen.

Lego gaat daarmee verder op de ingeslagen weg: al eerder bracht het speelgoed uit geïnspireerd op Warner Bros.-vehikels als Batman of Harry Potter. En verder terug waren de Star Wars– en Indiana Jones-lijnen een groot succes. Het bedrijf kondigde een aantal jaar geleden nog aan om meer te vertrouwen op haar eigen karakters en klassieke thema’s, en minder op gelicenseerde uitgaves naar aanleiding van filmhits, maar lijkt terug te komen op die uitspraak.

Fan-fic met speelgoed
Cynici zouden op kunnen merken dat het authentieke karakter van Lego verloren gaat nu het bedrijf op alle fronten mee doet aan het recyclen van succesvolle films. Voor beide bedrijven is het een slimme zet om populaire content nog een keer uit te melken. Daarmee gaan zij echter voorbij aan het feit dat kinderen met hun zelfgebouwde Lego-sets eigen verhalen creeëren, en zo fan-fic schrijven met speelgoed. Ook de mogelijkheid om eindeloos te verbouwen en te herschikken – mits je voldoende steentjes hebt – blijft onverminderd waardevol. De Amerikaanse speelgoedproducent Funtastic bedacht trouwens nog een slimme aanvulling – om Gollum ook echt ‘precious’ te laten zeggen, kan je hem voorzien van een tekstballon, die precies om de nek van de mini-figuurtjes past.

Foto CC: Piphotos

In steeds meer bioscopen en filmtheaters in Nederland wordt de filmprojector ingeruild voor een digitale beamer. Marktleider Pathé liep al even voor de troepen uit, maar inmiddels gaan ook de middelgrote en kleine ketens en filmhuizen gefaseerd mee in de digitale transitie. Alle spelers in de filmsector hebben zich, samen met de overheid, verenigd in Cinema Digitaal die de overgang coördineert. Met de overstap van 35mm naar binaire codes is een bedrag van rond de 38 miljoen euro gemoeid.

Het succes van 3D-films, die alleen op digitale projectors draaien, vormde de laatste druppel, maar de voordelen van digitale projectie zijn al veel langer duidelijk. Distributeurs hoeven niet langer duizenden filmrollen te laten drukken en naar bioscopen te rijden. Ze sturen nu harde schijven rond, die een factor tien tot twintig goedkoper zijn per kopie. Het milieu wordt niet langer belast met tienduizenden kilometers filmafval en bezoekers krijgen kraakheldere projectie zonder haartjes of tikjes.

Sport, opera, ballet
Daarmee zijn vooral voordelen voor de professionals genoemd, maar hoe zit het met de bezoeker? In het tijdperk van digitale bioscopie kunnen exploitanten hun bioscoop veranderen in een multimedia-centrum, want op digitale projectoren kan je ook (live) sportwedstrijden, opera of ballet tonen of  bedrijfspresentaties en schoolfilmpjes draaien. Maar voor wie af en toe een film bezoekt, verandert er weinig. Hoogstens zal het ontbreken van het ratelen van de projector, soms hoorbaar op de achterste rijen, sommigen opvallen.

De overgang naar naar digitale projectie zorgt ervoor dat achter schermen niet alleen de 35mm-projector, maar ook de operateur verdwijnt. De operateur speelde ooit een grote rol, in de interactie met het publiek. Hij versnelde, vertraagde of herhaalde scene’s of zelfs hele voorstellingen, al naar gelang het publiek dat wilde. De operateur werd ook groot in de populaire verbeelding, in films als Sherlock Jr. (1924), Splendor (1989) of natuurlijk Fight Club (1999). De mooiste film over ouderwetse bioscopen is het Oscar-winnende Cinema Paradiso. Voor wie een romantisch idee wil krijgen van wat er verdwijnt met de komst van digitale beamers, is dit een absolute must-see.

Op het Sundance Film Festival in Amerika is een interessante documentaire over YouTube-ster Chris Crocker verschenen. Die naam doet waarschijnlijk niet direct een belletje rinkelen, maar zijn hysterische oproep om Britney Spears met rust te laten bracht Chris zijn fifteen minutes of fame, of preciezer, 42 miljoen views op Youtube.

Chris is de hoofdrolspeler in ME @THEZOO, een documentaire van Chris Moukarbel en Valerie Veatch. Zij onderzoeken in hun film hoe het delen van video’s en het interacteren op sociale platforms invloed hebben op de manier waarop we ons levensverhaal vertellen en niet mét maar ín media leven. De docu, vernoemd naar de eerste video die ooit op Youtube werd geplaatst, toont dat voor sommige leden van onze generatie hun echte identiteit bijna onafscheidelijk is van hun online persoonlijkheid.

Viral video star
We zien wat het betekent om uit te groeien tot een viral video star, maar ook hoe vergankelijk roem kan zijn. De soms boulimische neigingen die onze maatschappij heeft als het op populaire cultuur aankomt, worden voor het voetlicht gebracht: online ‘helden’ worden opgevroten en net zo makkelijk weer uitgespuugd.

Deze onconventionele documentaire toont een hoogst persoonlijk verhaal, dat in zijn geheel geschreven is op het internet. We zien de video’s van Chris Crocker’s, en de reacties uit de echokamer van haters, vrienden en fans. Wat je ook van Crocker of Spears vindt, de film laat zien wat er achter het oppervlakte van een YouTube-video schuil gaat, en het is knap hoe de makers weten te bewerkstelligen dat je Crocker of zijn video’s nooit meer hetzelfde zal bekijken.

http://www.youtube.com/watch?v=kHmvkRoEowc&utm_source=rss&utm_medium=rss

Spreekwoorden zijn sterke culturele uitdrukkingen. Neem nu ‘opposites attract’. Het aforisme is zo krachtig geformuleerd en zo algemeen bekend, dat haast niemand er nog aan zou durven twijfelen. Populaire uitdrukkingen klinken vaak lekker, maar kloppen ze ook? Amerikaanse wetenschappers  bogen zich over de opposites attract-uitdrukking om te ontdekken of er een sociale waarheid in schuilt, of dat spreekwoorden een uitstekend vervoermiddel zijn voor onzin.

Mixen op mixers
Het opposites attract-idee wordt tegengesproken door het similarity attraction-effect: we zoeken helemaal niet naar personen die in alles anders zijn, maar zoeken liever het gezelschap van mensen op die op ons lijken en worden vrienden met mensen met dezelfde voorkeuren. Dat stellen wetenschappers van Columbia University in ieder geval in hun artikel Do People Mix at Mixers, uit 2007 [PDF]. Zij onderzochten hoe deelnemers aan netwerkborrels nu precies netwerkten, en volgden het sociale verkeer door middel van digitale tag’s die proefpersonen om hun nek droegen. Hun conclusie? “Mixer parties are supposed to free their guests from the constraints of preexisting social structure so they can approach strangers and make new connections. Nevertheless, our results show that guests at a mixer tend to spend the time talking to the few other guests whom they already know well.”

Veel verschillende vrienden?
Een nieuw onderzoek [artikel] legt meer gewicht in de schaal voor het similarity attraction-effect ten opzichte van het opposities attract-idee. Onderzoekers van de Universiteit van Kansas vergeleken de relaties van leerlingen op hun universiteit – die vrij groot is, met meer dan 25.000 studenten uit heel het land – met vier veel kleinere universiteiten op het platteland van Kansas. De onderzoekers dachten dat de mogelijkheid om op de grote campus veel verschillende mensen te ontmoeten zou leiden tot een grotere diversiteit aan vrienden. Maar ze vonden het tegenovergestelde: studenten van de grote universiteit hadden de neiging om tijd door te brengen met mensen die veel meer vergelijkbaar waren met hen dan studenten aan de kleine, landelijke onderwijsinstellingen.

De onderzoekers concludeerden: “When opportunity abounds, people are free to pursue more narrow selection criteria, but when fewer choices are available, they must find satisfaction using broader criteria. Our findings reveal an irony – greater human diversity within an environment leads to less personal diversity.” Hoewel deze studie dus het in tegenspraak is met de ene populaire zegswijze, kan een andere uitdrukking nu weer van de plank gehaald worden: soort zoekt soort.

In Nederland speelt zich een juridisch steekspel af waarbij de vrije toegang tot internet onder druk staat, maar ook in de Verenigde Staten is het hommeles. Het Amerikaanse Congres buigt zich over de Stop Online Piracy Act (SOPA) en de Protect Intellectual Property Act (PIPA). Deze wetten zouden bedoeld zijn om internet-piraterij tegen te gaan. Maar tegenstanders zijn van mening dat de wet zijn doel – inbreuk op auteursrecht bestrijden – voorbij streeft en voeren actie.

Vierentwintig uur zwart
Wikipedia is één van de partijen die de wetsvoorstellen afkeurt. Oprichter Jimmy Wales stelt: “The bill is so over broad and so badly written that it’s going to impact all kinds of things that don’t have anything to do with stopping piracy”.  Daarom hebben de beheerders van Wikipedia in gezamenlijk overleg besloten om voor het eerst openlijk te protesteren, tegen SOPA en PIPA, die een verwoestende uitwerking op het vrije en open internetverkeer zouden hebben: het Engelstalige deel van Wikipedia zal vanaf 06:00 woensdagochtend 24 uur lang onbereikbaar zijn. Ook Reddit en Boing Boing gaan 24 uur op zwart.

Gemeenschappelijk besluit
Het besluit is niet lichtvaardig genomen, valt te lezen in een verklaring op de site van Wikipedia. Meer dan 1800 Wikipedians gingen drie dagen lang in conclaaf – met afstand de grootste groepsdiscussie ooit op Wikipedia-  met als resultaat een shutdown van het Engelstalige deel. Bij de besluitvorming is rekening gehouden met de mogelijke kritiek dat Wikipedia zijn neutrale positie zou verlaten om politieke standpunten in te nemen. Wikipedia stelt wat dat aangaat: “although Wikipedia’s articles are neutral, its existence is not”. Inhoudelijke neutraliteit blijft gegarandeerd, maar actie is toegestaan wanneer het bestaan van Wikipedia in gevaar komt. Immers, door met deze wetgeving het vrije verkeer van informatie lastig of onmogelijk te maken, wordt de input van Wikipedia bedreigt; de organisatie doet niets anders dan het organiseren, samenvatten verzamelen van al bestaande kennis.

‘Business’
Ondertussen wordt er gespeculeerd óf en wanneer internetgiganten als Twitter, Google, Facebook en Yahoo actie zullen ondernemen. Twitter-topman Dirk Costolo liet al weten dat Twitter niet op zwart gaat: “Closing a global business in reaction to single-issue national politics is foolish”. Daar zit misschien ook wel exact het verschil, in het woordje ‘business’. Voor een bedrijf is een dag lang offline commericeel onaantrekkelijk, terwijl voor non-profitorganisaties als Wikipedia commericiële overwegingen geen rol spelen. Er is geen CEO, er is alleen een verzameling Wikipedians, die besluit dat een protest noodzakelijk was. Zij worden in ieder geval gedekt door de Obama-regering, want in een blogpost die dit weekend gepubliceerd werd lijkt Het Witte Huis partij te kiezen voor de criticasters van de wetgeving .

“Google het even”, is een vaak gehoorde reactie op vragen die te triviaal zijn om uitgebreid over te converseren. Dat die tactiek aan erosie onderhevig is -omdat Google dezelfde vraag bij verschillende mensen verschillend beantwoordt- toonde Eli Pariser aan in zijn boek The Filter Bubble: What the Internet Is Hiding from You. Hij beschrijft het fenomeen waarbij websites, om te voorspellen welke informatie een gebruiker wil zien, gebruik maken van algoritmes die rekening houden met de plaats waar de gebruiker zich bevindt, zijn klikgedrag en zijn zoekgeschiedenis. Volgens Pariser worden gebruikers minder geconfronteerd met tegenstrijdige standpunten en raken ze geïsoleerd in hun eigen filter bubble. Veel geciteerd voorbeeld: wanneer een GroenLinkser zoekt op BP vindt hij informatie over de olieramp, wanneer een VVD’er hetzelfde doet, vindt hij de aandelenkoersen.

Sociale component
Google kondigde deze week een verbetering aan van haar zoekmachine, nog altijd het vlaggeschip van het bedrijf. Met Search, plus Your World voegt Google een sociale component toe aan haar zoekmachine. Via Google+ stopt het bedrijf tussen de zoekresultaten nu ook persoonlijke resultaten: posts van jezelf of van mensen uit je netwerk, profielen van relevante personen en foto’s van bekenden. “Search is simply better with your world in it”, stelt Google. Wie bijvoorbeeld zoekt op ‘Nike’ vindt in zijn resultaten een link naar de officiële site, naar een nieuwsbericht over het bedrijf, maar ook naar vrienden die het bedrijf bespreken, en foto’s gemaakt door bekenden. Alles wordt precies op maat gesneden, dus een ieder heeft volledig gepersonaliseerde en volledig andere zoekresultaten.

Maar, echter, edoch
De zoekgigant verwezenlijkt en verergert op deze manier Pariser’s bête noire. Of niet?  Google biedt ook een opt-out aan: “We’re also introducing a prominent new toggle on the upper right of the results page where you can see what your search results look like without personal content. With a single click, you can see an unpersonalized view of search results.” Eerdere zoekopdrachten worden ook niet langer meegewogen als je deze optie aanvinkt. Google houdt alleen nog rekening met taal en locatie. De opt-out stelt je in staat de zeepbel door te prikken en te ontsnappen aan dat wat Google denkt dat jij wilt zien: dat wat je al kent en wat in je comfort-zone past.

Foto CC: Fotopedia

‘Shit Girls Say‘ is één van de laatste meme’s online. Mogelijk geïnspireerd door Shit My Dad Says, het twitteraccount dat uitgroeide tot een televisieserie, maakten comedians Kyle Humphrey en Graydon Sheppard een video waarin een als vrouw verkleede man allerlei uitspraken stereotyperende uitspraken doet als: “Waarom doet mijn computer het niet?” en “Geef me mijn handtasje”. Het werd razensnel populair en er kwam een hele stroom aan parodieën en imitaties op gang, zoals ‘Shit Gay Guys Say’, ‘Shit Vegans Say’, ‘Shit Moms Say’, en ‘Shit Black Girls Say’.

De laatste toevoeging aan dit spectrum is ‘Shit White Girls Say…To Black Girls’. In de video rust de Afro-Amerikaanse Franchesca Ramsey zich uit met een blonde pruik en spreekt ze als een blanke tegen een imaginaire donkere vriendin en doet uitspraken als: “Jews were slaves too. You don’t here us complaining about it all the time.” De video was een vonkje, groot genoeg om het in Amerika altijd licht ontvlambare debat over rassenongelijkheid weer eens te doen ontbranden. Dat komt omdat waar de meme’s zich eerst alleen op één groep richten, Ramsey’s versie zich richt op de interactie tussen twee bevolkingsgroepen. De clip illustreert hoe een een meme ingezet kan worden als vehikel voor het leveren van sociaal commentaar. Het succes – de video werd binnen een week vier miljoen keerbekeken op Youtube – ligt in de combinatie van humor en kritiek:  “My goal is to makes people laugh ánd think”, zegt Ramsey zelf.

Ronald Reagan zei het al: “Politics is just like show business.” De Senegalese zanger Youssou N’Dour is het met hem eens en denkt de switch van zanger naar president te kunnen maken. In Nederland is N’Dour een one hit wonder. Hij stond in 1994 hoog in de hitparade met zijn hit 7 seconds, samen met Neneh Cherry, maar daarna werd weinig meer van hem vernomen. In Afrika is N’Dour echter een megaster. Hij is de bekendste artiest van het continent en is daarnaast tevens eigenaar van een televisiezender, een radiozender en heeft aandelen in twee kranten. Hij hoopt zijn bekendheid om te zetten in electoraal succes, en is niet de eerste artiest die dat probeert.

In Nederland is Henk Westbroek het geijkte voorbeeld van artiest-wordt-politicus. De zanger van Het Goede Doel richtte samen met Jan Nagel Leefbaar Nederland op. Ook Peter R. De Vries probeerde zijn bekendheid en imago te gebruiken bij het opzetten van een politieke partij. Internationaal is Wyclef Jean een bekende casus, en wellicht het meest vergelijkbaar met N’Dour. De van oorsprong Haïtiaanse rapper deed een gooi naar de Haïtiaanse presidentsverkiezingen van 2010, maar werd uitgesloten van deelname omdat hij in de vijf jaar voor de verkiezingen niet permanent woonachtig was op Haïti.

Er is vaak kritiek op deze celebrity politicians: het inzetten van de in de showbusiness verkregen populariteit in het politieke veld zou aantonen dat de verpakking belangrijker is dan inhoud. John Street neemt die kritiek onder de loep in zijn artikel Celebrity Politicians: Popular Culture and Political Representation [PDF]. Hij stelt dat er niet zo’n groot verschil is tussen beroemdheden die hun populariteit -verkregen in een andere discipline- inzetten in de politiek, en ‘normale’ politici. De laatsten hanteren eveneens een scala aan tactieken en boodschappen om zichzelf als celebrity neer te zetten: bijvoorbeeld door op de foto te gaan met andere beroemdheden, door deel te nemen aan populaire televisieshows en door partijcongressen te laten regisseren door Hollywood-regisseurs. Hij stelt dat celebrity politics de representatieve democratie niet ondermijnt, maar dat het een nieuw onderdeel is dat hoort bij politieke representatie.

“Met zijn strakgesneden uniform, grijswitte baard en gepunte snor bracht Deutschmann in televisiespotjes en op posters de bij kinderen geliefde vissticks aan de man.” Maar nu is Kapitein Iglo dood. Alweer. De NOS berichtte over het overlijden van Gerd Deutschmann, de man die jarenlang de rol van Kapitein Iglo vertolkte in de vissticksreclame. Alleen: jarenlang? Deze Duitse acteur speelde de rol van de kapitein pas vanaf 2008. De échte Kapitein Iglo, de Brit John Hewer, speelde de zeeman van 1967 tot 1998. In zijn vaderland heette hij dan weer Captain Birdseye, maar wij kenden hem als Kapitein Iglo.

Personificatie
Het overlijden van Hewer in 2008  haalde de krantkoppen, net als Deutschmann nu. Het vijftigjarig jubileum van Kapitein Iglo, in 2007, was ook nieuws. Even goed zal er nu weer een nieuwe kapitein opstaan, wiens overlijden dan weer een nieuwsbericht waard zal zijn. Het toont aan hoe slim het is om personificatie toe te passen op je merk. Het merk en karakter vallen samen en zetten zich vast in het collectief geheugen. We kennen meer voorbeelden, uit eigen land. Robijntje, de zachte beer die al 31 jaar de mascotte is van Robijn. Of de in rood fruit gekleed gaande Flipje uit Tiel,

Foto CC: Pete Welsch

Het eind van het jaar is in zicht en dat betekent: lijstjes! Kranten, tijdschriften en tv-programma’s blikken massaal terug op het afgelopen jaar. We kiezen de politicus van het jaar (Rutte), Nederlander van het jaar (Roemer) en het woord van het jaar (twee keer zelfs: ‘weigerambtenaar’ volgens Onze Taal, ‘tuigdorp’ volgens Van Dale). Die verkiezingen zijn een uitstekend middel om het eigen medium voor het voetlicht te brengen, of het nu is door extra publiek te trekken door stemmogelijkheden, of door met ‘eigen nieuws’ de headlines van andere titels te halen.

Glazen bol
Het Britse tijdschrift The Economist pakt het anders aan. Tegen de jaarwisseling kijkt het altijd vóóruit. Vanaf 2004 waagt het zich in een speciale uitgave – dit jaar 145 pagina’s dik –  aan een reeks voorspellingen en prognoses. Daarbij valt op dat de stukken niet anoniem zijn: normaal plaatst het magazine nooit de auteursnaam bij een artikel, maar daar wordt hier vanaf geweken; zo wordt transparant gemaakt wie er in de mistige glazen bol gekeken heeft.

De voorspellingen zitten er regelmatig naast, maar zijn soms ook goed getroffen: voor 2011 voorspelde The Economist dat sociale onrusten zouden uitbreken als vertraagd gevolg van de financiële crisis, dat de overheidsobligaties een probleem zouden worden, en dat Janoekovitsj de verkiezingen in Oekraïne zou winnen, en dat met precies de juiste marge. Wie wil weten hoe vaak het tijdschrift goed of fout zat, kan dat opzoeken op de site: alle eerdere voorspellingen zijn daar in te zien.

Klodder spuug
De meest groteske voorspelling? Het collectief delen van persoonlijke informatie zal een nog grotere vlucht nemen in 2012. Kati London, directeur van FarmVille-producent Zynga, preludeert op een toekomst waarin 23andMe gekoppeld wordt aan Facebook. Eerstgenoemde geeft je in ruil voor een klodder spuug in een buisje een hele trits aan genetische informatie terug, en dan zou je via Facebook duizenden verwantschappen kunnen ontdekken waarvan je zelf niet wist dat ze er waren. En wat zit er tot slot volgens The Economist in het vat voor ons land? “An early election in 2012 or 2013 is likely.”

Sociale wetenschappers hebben bijzondere aandacht voor vriendschappelijk relaties en beïnvloeding en de verspreiding van smaakoordelen daarbinnen. Worden mensen in de eerste plaats vrienden met andere mensen die dezelfde dingen leuk vinden, of ga je dezelfde dingen leuk vinden omdat je vrienden bent geworden? Sociale media zijn een nieuw medium waaruit zij data kunnen vergaren om onderzoek te doen naar dit onderwerp. Wetenschappers van Harvard wilden weten op welke manier vrienden elkaar beïnvloeden in hun voorkeuren wat betreft muziek, films en boeken. Zij voerden een onderzoek [abstract] uit waarbij ze het gedrag van 1600 Amerikaanse studenten op Facebook volgden over een periode van vier jaar. Daarbij gebruikten ze een onderzoeks-tool die ontwikkeld werd door een team van wetenschappers aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Besmetting
Ze ontdekten dat er maar weinig sprake is van beïnvloeding; er was weinig bewijs dat smaak ‘besmettelijk’ was en dat Facebook-vrienden in de loop der tijd dezelfde voorkeuren kregen. Het was eerder andersom: mensen die dezelfde films en muziek goed vonden, hadden een grotere kans om vrienden te worden. Voor boeken ging die vlieger opvallend genoeg niet op. Deze bevindingen roepen vragen op rondom gemeenplaatsen als viral marketing en social epidemics; de gedachte dat ideeën en gedrag zich enorm gemakkelijk verspreiden langs sociale lijnen. Hier speelt ook mee dat we wél de momenten onthouden wanneer we zien dat iemand anders dezelfde band goed vindt, of dat je een filmtip deelt, maar niet de momenten wanneer er geen overeenkomsten zijn, of wanneer je gewoonweg niet geïnteresseerd bent in andermans voorkeuren. De studie is in ieder geval aanleiding om beter te onderzoeken hoe, wanneer, en wanneer vriendschappen een kanaal zijn waarlangs smaak zich verspreidt, in plaats van simpelweg aan te nemen dat dat zo is.

Foto CC: John Anthony Hartman