Home / Blog / Bij je coronablues: de representatie van clubs in populaire cultuur

Bij je coronablues: de representatie van clubs in populaire cultuur

LATER LEZEN

Het is bijna altijd raar als mensen in een film naar een club gaan. Meestal zijn alle bezoekers extreem knap en iedereen heeft vrij ruimte om te dansen. Het is niet makkelijk om een clubscène te filmen: als je ook dialoog op wilt nemen, kun je niet tegelijkertijd muziek draaien op de set. Bovendien is lastig om de sfeer te recreëren op een set, laat staan die te vatten. Nu we niet meer mogen clubben, kunnen we terugkijken en lijstjes maken.

The Guardian vroeg DJs en cultuurredacteuren naar kunst die hen terugbrengt naar de dansvloer. Dat zijn films, maar ook veel fotografen worden genoemd. Roisin Murphy noemt bijvoorbeeld een scène uit Paolo Sorrentino’s film The Great Beauty [trailer] en zegt:

“the emptiness of all this, that feeling of finding yourself in the midst of the hedonism and loving it, but knowing underneath that it doesn’t fulfil everything. The more you get, the more you want.”

Gameredacteur Keza MacDonald prijst Hitman 3:

“Once you have figured out how to get into Club Hölle, a process only slightly more involved than getting into Berghain in real life, you descend slowly into a sunken dancefloor so packed with bodies that you can almost smell it. You can spend as much time as you like longingly exploring the scuzzy bathrooms, hidden bars and outdoor chillout zones, or spend 20 minutes raving by yourself on the couch while watching the virtual DJ and trying to remember what real fun felt like.”

Zelf kreeg ik erg onbedaarlijke feestzin van Crowd [voorproefje], een choreografie van Gisèle Vienne en een tip van danceredacteur Lyndsey Winship.

En ik moest natuurlijk meteen aan eigen tips denken.

  1. Meteen kwam de clubscène uit Basic Instinct in mijn gedachten. Heerlijke jaren 90 house en de chaos van een dansvloer, maar dan met allemaal mensen die ik nog nooit in een club heb gezien.
  2. Voor sfeer is het recente Lovers Rock [trailer] een aanrader, deel 2 uit de sowieso zeer kijkwaardige filmreeks Small Axe. Als kijker ben je mee naar een huisfeestje in Londen waar reggae wordt gedraaid. Regisseur Steve McQueen neemt zijn tijd en daardoor ben je er echt bij.
  3. Mijn eerste clubstappen zette ik halverwege de jaren 90, en als baby-clubber heb ik me toen rot gelachen om Naar De Klote (1996, Ian Kerkhof). Ik heb hem nooit meer teruggekeken – als iemand een dvd te leen heeft, hoor ik het graag.

Graag hoor ik van lezers wat jullie de beste/slechtste/gekste clubscènes uit populaire cultuur vinden. Laat het weten op Twitter.

TAGS
DEEL DIT BERICHT