Vroeger, lang lang geleden, gingen kinderen op typles. Blind kunnen typen was een nuttige vaardigheid, maar een die niet je zomaar opdeed. Om dat leerproces te ondersteunen waren er typspelletjes. Volgens The Verge is er nu een comeback van zulke games. Niet voor educatieve doeleinden, maar om het toetsenbord te vieren.

Een voorbeeld van zo’n nieuw spel is The Textorcist. Met één hand moet je commando’s typen om de demonen in het spel uit te bannen, met je andere hand ontwijk je kogels. Er zijn ook typspelletjes die juist ingaan tegen typvaardigheden. De makers van Keyboard Sports zien het toetsenbord als een “magical weird device with 100 buttons”. In die game veranderen de functies van toetsen steeds, zodat de speler tegen zijn intuïtie in moet gaan.

The Verge zoekt de verklaring voor de opkomst van deze games in de vertrouwdheid van het toetsenbord:

“Most of us know how to type, often pretty well. And most of us probably don’t even think about it; we just do it, even if we’re not the most skilled typists. That familiarity allows us to think about the device in newer, more interesting ways. The need to learn to type on a keyboard feels a bit more archaic, and that distance from the likes of Typing of the Dead and Mavis Beacon Teaches Typing allows typing games to be more than educational tools. We already use keyboards to play video games — WASD to move, specifically — so why not build a whole game around it?”

In Nederland wordt in campagnes een onderscheid gemaakt tussen drinken voor jongeren en drinken voor volwassenen. De boodschap van Nix18 is dat jongeren – dat wil zeggen: mensen onder de 18 jaar – niet mogen drinken. Geïmpliceerd daarin is dat drinken boven de 18 jaar dus prima is. Trekken jongeren zulke grenzen zelf ook? In een recente studie [abstract] onderzochten Finse en Italiaanse onderzoekers het ‘grenswerk’ [boundary work] rond alcohol van Finse en Italiaans jongeren.

Grenswerk
Grenzen komen voort uit cultuur en context, zo stelt sociologische theorie over grenswerk van Lamont and Molnár. Ze worden sociaal onderhandeld en zijn dus niet gebonden aan individuen, maar aan groepen. Je zou daarom verwachten dat mensen uit verschillende landen andere grenzen bij alcoholgebruik trekken. Italië en Finland kennen andere drinkculturen. In Italië wordt vooral gematigd bij het eten gedronken, in Finland vooral zwaar bij gelegenheden. Italië kent meer langdurige ziektes gerelateerd aan alcohol, Finland vooral alcoholgerelateerde ongelukken en geweld. De studie richt zich op Turijn en Helsinki. De auteurs spreken daarom van ‘drinking geographies’ in plaats van drinkculturen.

Methode
De onderzoekers hielden in iedere stad vier focusgroepen, met jongeren tussen de 17 en 20 (Turijn) en 17-24 (Helsinki). In totaal zijn 51 respondenten bevraagd. De groepen waren met opzet heterogeen in termen van klasse. Ze kregen verschillende beelden van drinksituaties voorgelegd om discussie te stimuleren. Op de data is narratieve analyse toegepast, waarbij is gezocht naar patronen rond grenzen, in het bijzonder onderscheid tussen jeugdig versus volwassen drinken, en netjes versus afwijkend drinken voor volwassenen.

Resultaten
Er waren duidelijke verschillen tussen de steden. Turijnse jongeren zagen een stel dat samen wijn drinkt vooral als aperitief, voordat er gegeten wordt in een restaurant, en geschikt voor jong en oud. Een hele fles vonden ze trouwens te veel. Jongeren uit Helsinki zagen deze situatie als iets voor volwassenen en koppelden het aan winkelen, een jubileum of daten.

Een foto van een groepje mensen op een terras overdag werd door de Turijnse jongeren afgewezen: overdag drinken is niet normaal. De Finse jongeren vonden het wel normaal, maar alleen voor volwassenen bijvoorbeeld als borrel na het werk.

Een man die alleen drinkt vonden de Turijnse jongeren sneu. Ze koppelden dit beeld aan alcoholisme. Ook de jongeren uit Helsinki vonden het een zielig  beeld. Alleen drinken was in hun ogen onacceptabel, tenzij je uit Oost- of Zuid-Europa komt of een kunstenaar, docent of denker bent.

Tot slot: een foto van een man voorovergebogen naast een fles drank (‘van zijn stokje gegaan’) werd gezien als pathologisch. Voor de Italiaanse jongeren waren dronken volwassenen onbekend. Jongeren mogen wel dronken worden:

Actually, an adult who gets drunk is considered a failed person, someone not meeting social expectations, while young people who do it are not blamed, especially among higher socio-economic status interviewees. However, intoxication is not personally appreciated: many accounts refer to others’ drunkenness (p. 244).

Opmerkelijk zagen de jongeren uit Helsinki dit beeld als alleen iets voor volwassenen. Ze betrokken de foto niet op zichzelf.

Conclusie
De jongeren uit Turijn trokken grenzen tussen normaal en afwijkend drinkgedrag. Dit gaat om hoeveelheid, plaats (wijn drink je niet als je uitgaat, alleen thuis en in een restaurant), tijd (niet overdag), gezelschap (als stelletje mag het), leeftijd en type alcohol (geen digestieven). De normen van deze jongeren lijken op die van volwassenen. Volgens de onderzoekers komt dit omdat Italiaanse kinderen langzaam alcohol leren drinken, steeds met volwassenen erbij. Dronkenschap hoort bij jeugd: als je ouder wordt dien je dat niet meer te doen.

De jongeren uit Helsinki zagen jeugdig en volwassen drinken als heel anders. Zij bekeken situaties vooral of er veel of weinig gedronken wordt. Dronkenschap keerden steeds daarbij terug en werd gezien als onderdeel van zowel volwassen als jeugdig drinken, zonder dat dit betekende dat ze vergelijkingen maakten. Omdat deze jongeren wisten dat volwassenen hun drankgebruik afkeurden, werd drinken een daad van verzet tegen ouderlijke normen. In Finland bestaat een tegenstelling tussen officiële uitingen waarin drankgebruik wordt afgeraden, en informele gebruiken gericht zijn op zwaar drinken. Dit betekent volgens de onderzoekers dat er geen gedeelde normen tot stand komen.

Nederland
Het is lastig om de Nederlandse drinkcultuur af te zetten tegen deze kleine kwalitatieve studie. Ik denk dat de Nederlandse cultuur beide elementen kent. De campagne van Nix18 stelt nu “Heel Nederland is het er over eens, onder de 18 moet je gewoon niet roken en drinken. Daarom hebben we een afspraak: de afspraak van NIX.” Dit is onjuist: niet drinken onder de 18 is helemaal geen gedeelde norm in Nederland. Het is voor voorlichtingsinstanties daarom essentieel dit onderzoek in Nederland te reproduceren willen ze de juiste toon kunnen vatten in campagnes.

De linguïstiek kent, net als andere wetenschappen, verschillende, vaak tegenovergestelde stromingen die proberen de werkwijze van taal te verklaren. Een van de grote vragen die hier spelen is in hoeverre taal onze waarneming van de realiteit bepaalt. Aan de ene kant van deze discussie staan de universalisten, die (kort door de bocht) beweren dat de taal alleen maar in hele beperkte mate verantwoordelijk is voor hoe wij de realiteit waarnemen. Aan de andere kant staan de deterministen die beweren dat alleen de taal bepaalt hoe wij de wereld om ons heen kunnen waarnemen. Onderzoeken van deze laatste groep (zoals het onderzoek over de Inuit die meer dan vijftig verschillende woorden voor sneeuw zouden hebben) werden in het verleden vaak empirisch weerlegd, wat de deterministische denkwijze naar het achtergrond van wetenschappelijke discussies liet verdwijnen.

In het kader van de Eurocrisis heeft een Amerikaanse wetenschapper deze onderzoektraditie weer opgenomen en onderzocht [PDF] in hoeverre de taal die iemand spreekt verantwoordelijk kan worden gemaakt voor bijvoorbeeld het spaargedrag van mensen. Naast economische aspecten heeft de onderzoeker ook geprobeert te achterhalen in hoeverre het gezondheidsgedrag (met name het condoomgebruik) van mensen beïnvloed wordt door de taal die zij spreken.

In het kort stelt de onderzoeker dat er onderscheid kan worden gemaakt tussen zwakke en sterke talen, waarbij in zwakke talen de mogelijkheid bestaat toekomstige gebeurtenissen in de tegenwoordige tijd te beschrijven.  Zo kun je in het Duits (een zwakke taal) bijvoorbeeld zeggen ‘Morgen regnet es’ terwijl  in het Engels (een sterke taal) de toekomstige tijd moet worden gebruikt: ‘Tomorrow it will rain.’  Op basis van verschillende internationale surveys concludeert de onderzoeker dat mensen die een zwakke taal spreken over het algemeen een sterker gevoel hebben toekomstige gebeurtenissen te kunnen beïnvloeden een daarna ook handelen. Uit zijn resultaten blijkt dan ook dat mensen die een zwakke taal spreken significant vaker veiliger vrijen en dus minder vaak risico’s nemen dan mensen die een sterke taal spreken.

Naast de filosofische en methodologische bezwaren blijft het ook onduidelijk hoe je deze resultaten kunt toepassen op toekomstige ‘veilig vrijen’ campagnes, vooral in sterke taalgebieden. Slogans als ‘Tomorrow I use a condom’ zou voor velen vooral verkeerd in de oren klinken en niet ertoe leiden dat mensen minder snel risicovol geslachtsverkeer zullen hebben. Een interessant inzicht van dit onderzoek is niettemin het idee dat mensen gedrag aanpassen als ze het gevoel hebben dat zij toekomstige gebeurtenissen sterker kunnen beïnvloeden.

Voor wie kennis wil verwerven is het internet een echte schatkist. Naast Wikipedia voor het snelle opzoeken van weetjes, heeft de serieuze kenniszoeker nu zelfs gratis toegang tot universitaire lezingen en cursussen. Zo biedt bijvoorbeeld het platform OpenCulture toegang tot meer dan 500 online seminars van bekende universiteiten op de hele wereld.

Een alternatieve, vaak miskende vorm van kennisoverdracht bieden de talloze ‘how to’– filmpjes op het internet. Deze vaak vermakelijke filmpjes bieden min of meer leerzame inzichten in een breed scala aan onderwerpen en geven antwoorden op de meest uiteenlopende vragen. Een top 10 van opzienbarende en bizarre filmpjes:

1. How to escape from handcuffs

2. How to write like an architect (the letter C)

3. How to make a gauntlet armor

4. How to paint with coke

5. How to eat Tic Tacs like a Boss

6. How to brainwash a nation

7. How to get drunk without drinking

8. How to zombie proof your car

9. How to make money online every 60 seconds
http://www.youtube.com/watch?v=TBKb2RF5qMc&utm_source=rss&utm_medium=rss

10. How to reverse-engineer a satellite tv smart card

CC foto: Glen’s Pics

Twee video’s over een aankondiging van een nieuw online open source leerplatform van MIT en Harvard. Dit zijn geen kleine jongens, maar een nieuw online leerplatform? Je zou je kunnen afvragen waarom? Maar het is geen concurrent voor Blackboard of SmartSchool, maar een concurrent voor de universiteit bij jou in de buurt.

Het is een nieuwe trend voor topuniversiteiten om online lessen aan te bieden wereldwijd. Stanford begon met zeer succesvolle online lessen, de andere universiteiten volgen nu. Belangrijk: de lessen zijn gratis, wellicht betaal je in de toekomst een klein bedrag voor een certificaat.

Zal dit lokale universiteitslessen vervangen? Ik zie een doktersopleiding nog niet online gebeuren, maar andere vakgebieden zijn niet zo gebonden aan lokatie. Ik denk dat dit zeker iets is waar onze universiteiten moeten mee rekening houden.  Ik denk dat onze beste studenten hier wel eens veel interesse voor kunnen tonen. Zullen onze instellingen credits aanvaarden van deze lessen?

Het is moeilijk te voorspellen hoe dit zal uitdraaien, het kan gaan van een stille dood sterven (denk ik niet), tot een omwenteling in hoger onderwijs. Alhoewel ik huiver bij het voorspellen van omwentelingen, ik denk dat onze universiteiten moeten beseffen dat er opeens dichtbij concurrentie komt van heel ver.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=SA6ELdIRkRU&utm_source=rss&utm_medium=rss

Dit is een gastblog van de Vlaamse onderzoeker, docent en auteur Pedro de Bruyckere. Het stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

Entertainment-educatie (de inspiratieloze vertaling van entertainment education) is het verpakken van een positieve boodschap van algemeen nut in populaire cultuur. De achterliggende gedachte is het effectmodel: als gewelddadige videogames gamers agressiever maken, zou een positieve boodschap ook een positieve gedragsverandering teweeg kunnen brengen. Media-effecten zijn echter niet zo eenduidig en het idee van media-invloed als een injectienaald is allang achterhaald in de communicatiewetenschap. Er wordt daarom veel onderzoek gedaan naar de effectiviteit van entertainment-educatie en naar de variabelen die daarbij een rol spelen.

Een voorbeeld van zo’n onderzoek is een recente studie [abstract] naar de invloed van identificatie op het overnemen van een boodschap. De onderzoekers legden drie groepen proefpersonen een aflevering van Sex & The City voor. Bij een groep zaten er in de aflevering gesprekken over seksueel overdraagbare aandoeningen (SOA’s), bij een groep ging de aflevering wel over SOA’s maar waren de gesprekken er niet, en een derde groep zag een aflevering die niet over SOA’s ging. De resultaten laten zien dat de kijkers uit de eerste groep in de eerste twee weken na blootstelling meer gesprekken over seksuele gezondheid voerden en dat zij zichzelf meer in staat voelden het goede seksuele gedrag uit te voeren. De behaalde resultaten zijn dus minimaal, wat vraagtekens plaatst bij het nut van deze opzettelijke boodschappen in populaire cultuur. Een media-effect bereik je niet zomaar.