Amsterdam kent sinds 2014 een nachtburgemeesterschap, maar de afgelopen jaar is het erg stil geweest rond het ambt. Dat was extra pijnlijk tijdens de coronalockdowns, een moment waarop de stad juist een krachtige vertegenwoordiging van het nachtleven nodig had. Gelukkig komt daar verandering in en heeft de stichting een nieuwe verkiezing uitgeschreven. Onderdeel van de procedure is een publieksstemming: alleen de vijf kandidaten met de meeste stemmen gaan door en de kandidaat met de meeste stemmen krijgt een extra stem in de finale ronde.

Anne Rodermond is een van de kandidaten en wij vragen je op hem te stemmen. Hij is manager van Club Church en activistisch betrokken bij de LHBTQIA+ gemeenschap en het nachtleven. In zijn motivatie schrijft hij;

“De nacht fascineert me. Ik hoor bij de nacht: ik hou van het obscure, de schoonheid, het ongewisse, de ondeugd en het anarchisme. De nacht is belangrijk voor mensen, juist in Amsterdam. Onze smoel is eigenwijs, wij zijn een stad voor andersdenkenden – of je hier nu woont of niet. Ik zie hoe mensen uit hun schulp kruipen en groeien, hoe de nacht daartoe een ruimte biedt, die overdag niet bestaat. …

Elk tijd eist zijn nieuw emancipaties op. Want deze is nooit af. Gelijke waarden en rechten moeten altijd opnieuw bevochten worden. De nacht heeft emancipatoire kracht voor allerlei identiteiten, maar dan moet die nacht wel toegankelijk zijn. Dat gaat bijvoorbeeld over entreeprijzen, maar ook over veiligheid voor vrouwen en LHBTQIA+ gemeenschap. Als nachtburgemeester hoop ik dat mensen elkaar te laten vinden, niet alleen als consumenten van een feest maar als burgers van de nacht.”

De kandidatencommissie is enthousiast over Anne:

“Met zijn grote netwerk en kennis zowel als in fondsenwerven als in de politiek, is de nacht met al zijn kronkels en creatieve uitspattingen dan ook in onze ogen veilig in Anne’s handen.”

Meer lezen over de kandidaten en stemmen kan hier.

In de realityserie RuPaul’s Drag Race wordt zogenaamd gezocht naar “America’s next drag superstar”. Dragqueens strijden om de titel en wie wint mag zich verzekerd voelen van aandacht en werk. Het imperium van RuPaul is veelomvattend: niet alleen de Amerikaanse versie, maar ook gelokaliseerde versies in diverse landen, popmuziek en theatershows. RuPaul fungeert daarbinnen als de ultimate queen, schrijven mediawetenschappers Hazel Collie en Gemma Commane in een recent artikel [abstract].

Radicale geschiedenis
Televisie is goed in het manipuleren van geschiedenis, door te bepalen wat we wel en niet zien, wat herinnert wordt en wat niet. Ook in RuPaul’s Drag Race wordt geschiedenis gemanipuleerd. In seizoen 1 positioneert RuPaul zich als de quintessential drag spokesperson, waarmee de serie direct queer legitimiteit krijgt. Queer kijkers voelen zich aangesproken daardoor (‘geïnterpelleerd’ in cultural studies-jargon) als queer kijkers. In de serie gaat het voortdurend over draggeschiedenis en de plaats van drag in de LHBTQ+ geschiedenis. Zo wordt er één specifieke geschiedenis geschreven, die samen te vatten is als “things were bad, then we resisted, we were misunderstood, but now we’ve nearly reached the systemic equality we deserve”.

RuPaul plaatst zichzelf in deze geschiedenis en dat geeft haar autoriteit. Dankzij haar verleden mag RuPaul het hoofd van de jury zijn die beoordeelt welke vormen van drag commercieel geschikt zijn. Die nadruk op commercie staat op gespannen voet met het idee van een radicale queer space waar activisme een blijvende rol speelt.

Zowel verleden als toekomst
Gedurende de seizoenen legt RuPaul steeds verbanden tussen haar eigen carrière en de geschiedenis van drag en LHBTQIA+ culturen. Zo benadrukt ze haar leeftijd en haar ervaring. Ook andere, oudere deelnemers als Porkchop, Vivacious, Charlie Hides en Tempest DuJour gebruiken hun leeftijd om jongere queens en het publiek te onderwijzen, maar zij krijgen daartoe maar weinig ruimte. Ze liggen er vaak snel uit vanwege hun gedateerdheid en onvermogen buiten hun comfortzone te stappen. Dat geldt nooit voor Ru:

“RuPaul has cemented her position in the history of drag but, through adaptability and the cultural capital which this offers, is also the future of drag. Even though RuPaul’s style of drag could be argued as belonging to a particular time, RuPaul is in a position where she can never be eliminated” (p. 406-407).

Na zo’n vijf seizoenen gaat RuPaul’s Drag Race ook de eigen geschiedenis benadrukken. Deelnemers rakelen gebeurtenissen uit eerdere seizoenen op en imiteren eerdere deelnemers in het – dan al ‘legendarische’ programmaonderdeel Snatch Game. Seizoen 8 opent met een montage waarin de honderdste aflevering gevierd wordt, vol sleutelmomenten. Zo’n montage is een herdenkingstekst: