De Zuid-Afrikaanse oorlog (1899-1902) staat bekend als de eerste media-oorlog. Er waren veel oorlogsjournalisten in het land aanwezig die verslag deden van de strijd tussen de Boeren en het Britse rijk. Dankzij telegrafie ging het nieuws snel. Veel Nederlanders steunden de boeren en er kwam een vloedgolf aan propagandistisch materiaal ons land in, om een tegenwicht te geven aan de Britse berichtgeving. Het was dus een wisselwerking van informatie: propaganda geschiedt altijd in relatie met de propaganda van een ander. Dat was ook in andere oorlogen zo.

In een speciale live-aflevering tijdens de Dutch Media Week verwonderen de Mediadoctoren zich in een nieuwe aflevering over radio in oorlogstijd. Dat doen we met Vincent Kuitenbrouwer, Universitair Hoofddocent Geschiedenis van de Internationale Betrekkingen aan Universiteit van Amsterdam en coördinator van het project Mediaoorlog bij Beeld & Geluid. We bespreken vier oorlogen: de Zuid-Afrikaanse Oorlog, WWII, de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog en lessen van deze oorlogen voor de huidige oorlog van Rusland met Oekraïne. Uiteindelijk beantwoorden we de vraag hoe de Nederlandse radio functioneert in tijden van oorlog.

Meer informatie over deze podcast op de website van Onder Mediadoctoren. 

Paniek in de straten! Het verhaal gaat dat mensen die in 1938 op de radio naar het hoorspel The War of the Worlds luisterden niet door hadden dat het een hoorspel was. Ze namen de fictieve nieuwsberichten voor echt aan en ontvluchtten in angst voor de invasie door buitenaardse wezens hun huizen. Het verhaal is een klassieker bij mediastudies, vooral omdat het niet waar is. Er was geen massale paniek en er is weinig bewijs dat mensen dachten dat het echt is. Wat wel gebeurde is dat kranten de dag erna massaal schreven over het gevaar van zulke radio-uitzendingen. Ze spraken schande van wat zij massa-deceptie noemden.

In een nieuwe aflevering van Geeky Dingen praten de geeks met hun gasten hoogleraar Mediastudies Mark Deuze en filmjournalist Ruud Vos over The War of the Worlds. In het bijzonder bespreken we het hoorspel en de twee films uit 1953 en 2005. Deuze legt uit dat kranten zich in die tijd bedreigd voelden door de macht van radio en dat we de mythe over massapaniek in dat kader moeten bezien. Daarnaast gaat het gesprek over welke van de films we beter vonden, de rol van religie en of we de aliens wel eng vinden.

De shownotes voor deze aflevering vind je op de VriendvandeShow-pagina.

Je zou denken dat na alle zorgen over schermtijd ouders blij zijn als hun kinderen ergens naar luisteren in plaats van naar kijken. Clubhouse (zie onze uitleg) draait daarom: meeluisteren met de gesprekken van anderen, soms je steentje bijdragen. Maar in The Washington Post verscheen deze week een artikel dat waarschuwt voor verslaving aan de app.

Excessive listening can be an escape, but it can also be a coping mechanism, says Judson Brewer, who studies overcoming addiction, bad habits and anxiety. Screen time, Clubhouse or drinking can all distract people from that unpleasant feeling of anxiety, says Brewer, the executive medical director at online health company Sharecare. But the distraction doesn’t fix anxiety, it just feeds it, he says. The problem is still there.

Het artikel legt de nadruk op overmatig gebruik en past daarmee in een lange traditie van bijna obsessieve aandacht van media voor negatieve effecten van media. De invalshoek is deze keer ontwrichting van gezinnen, een perspectief dat eveneens eens een lange geschiedenis heeft: de komst van de radio veroorzaakte eveneens voor zorgen over vaders die ineens al hun tijd op zolder doorbrachten en zogenaamd bezeten raakten van de stemmen uit hun apparaat. Vergelijk dat met deze passage uit de WaPo:

Dagelijks on-demand audio consumeren is hot. TheNew York Times startte iets meer dan een jaar geleden, in februari 2017, The Daily: een korte dagelijkse nieuwspodcast met achtergrondverhalen. Deze podcast werd in april 2018 zelfs via American Public Media op de traditionele radio uitgezonden. De vorm van de afleveringen richt zich op de dagelijkse commute: afleveringen duren doorgaans niet langer dan een half uur.

Het medium podcast is daar uitermate geschikt voor: afleveringen worden automatisch op de mobiele devices van de luisteraars gedownload. Het probleem van haperende streamingontvangst tussen wolkenkrabbers of in de metro onder de grond wordt hiermee ondervangen. In het afgelopen jaar begonnen The Washington Post, NPR en Vox Media in de Verenigde Staten een dagelijkse podcast – zie ook deze analyse op Nieman Lab, of dit stukje op The Guardian waarin dit fenomeen wordt gezien als nieuwe hoop voor de journalistiek.

Ook in Nederland (en Vlaanderen) bieden verschillende nieuwsaanbieders dagelijks nieuws aan als podcast of via audio. Nu.nl startte in oktober 2017 en haalde in een half jaar één miljoen luisteraars. Naast die niet-dagelijkse NOS op 3 tech nieuws podcast heeft de NPO er sinds kort een dagelijkse podcast bij: De dag. Begin dit jaar startten BNR en FD met Newsroom en kwam ook Blendle met dagelijks nieuws via de koptelefoon in de vorm van Blendle Audio. Blendle audio is conceptueel vooruitstrevender dan de meeste dagelijkse on-demand nieuwsdiensten – en ze hebben een kek promotiefilmpje. Alhoewel je zou kunnen argumenteren dat Blendle Audio strikt genomen geen podcast is, richt het zich wel op dezelfde consument: de luisteraar. We nemen Blendle Audio als rare eend in de bijt onder de loep.

Personalisatie
In de maand maart luisterde ik Blendle Audio dagelijks, in de laatste week zelfs twee keer per dag omdat er een ‘middageditie’ bij kwam. Net als met reguliere podcasts moest het even in mijn mediagebruikroutine komen, ook omdat Blendle Audio alleen via de eigen app te beluisteren valt. Wekelijks consumeer ik meer dan dertig verschillende podcasts die niet op nieuws gericht zijn, dus het was even wennen om telkens op de hoogte te zijn. Blendle Audio is bij mij echter niet blijven hangen: waar met aandacht geproduceerde podcasts doorgaans een snaar weten te raken, slaat Blendle Audio met name in de uitvoering de plank mis.

Anders dan bij de eerder genoemde Nederlandse podcasts waarin nieuwslezers en presentatoren het nieuws voordragen of bespreken, wordt bij Blendle Audio een gepersonaliseerde selectie aan nieuwsartikelen aan de luisteraar voorgelezen. De ‘dagopening’, het overzicht van wat je gaat horen deze dag, is ook persoonlijk: Blendle heeft een database aan voornamen ingesproken. Dit was bij mij in eerste instantie niet zo, maar vanaf de helft van de maand werd ik elke dag aangesproken met “Hey Lieven”. Dat was eerst eng, toen grappig, maar uiteindelijk wende ik er aan en voegde het niets toe aan de luisterervaring.

De manier waarop Blendle Audio een persoonlijke benadering construeert blijft namelijk eenzijdig: de voorlezers zijn anoniem. Hierdoor kan luisteraar geen band met hen opbouwen. Bij het ‘gewone’ journaal wordt de naam genoemd van de nieuwslezer, en bij podcasts is de band tussen podcaster en luisteraar juist iets wat aan beide kanten gewaardeerd wordt. Waarom het weer wordt voorgelezen in de dagopening blijft voor mij een groot raadsel: daar gebruik ik andere apps (buienradar!) voor en als ik pas ‘s avonds of de volgende dag aan Blendle Audio toekom is het totaal irrelevant. Dit is niet het enige wat er wringt aan de ogenschijnlijk innovatieve vorm van Blendle Audio.

Slechte toneelstukjes
In Blendle Audio worden volledige, geschreven teksten uit het diverse aanbod van de Blendle kiosk integraal voorgedragen. Het voordeel hiervan is dat Blendle Audio zo niet afhankelijk is van persberichten en podium kan geven aan meer diepgaande stukken. Helaas levert het voorlezen een rare luisterervaring op: anders dan bij podcasts moet de luisteraar moeite doen om het verhaal te volgen. Een geschreven journalistieke tekst is, in tegenstelling tot een script of toneeltekst, immers niet gemaakt om voorgelezen te worden. Aanhalingstekens ontbreken bijvoorbeeld: dit werkt verwarrend omdat de voorlezer steeds “zegt de geïnterviewde” moet zeggen. Hierdoor klinken interviews als slechte toneelstukjes, of als een film die maar door één persoon ‘gedubt’ is.

Zoals hier al eens opgemerkt op Villamedia laat de kwaliteit van voorlezen te wensen over, al zijn er in de loop van aart duidelijk professionelere stemmen aangenomen. Zelfs met die stemmen moet de luisteraar goed zijn best doen om het verhaal van de geschreven tekst te blijven volgen. Nieuwsitems op de radio zijn niet voor niets kort van duur, tenzij er een panelgesprek plaatsvindt – wat bij Blendle Audio nooit het geval is. Vooralsnog praten de stemmen de luisteraars niet ‘bij’, maar lezen ze gewoon voor wat de redactie van Blendle Audio in de krant heeft gelezen.

Blendle heeft wellicht over het hoofd gezien hoe aandachtig een podcastluisteraar luistert – zie ook deze aflevering van Onder Mediadoctoren over de podcastluisteraar. Verkeerde intonaties of uitspraak (een voorbeeld: “het Bostonse technologie instituut MIT”, letterlijk uitgesproken als ‘mit’ en niet als M.I.T.) halen mij als luisteraar direct uit de concentratie die ik al zo hard nodig had. Daarbij zijn dikwijls montagefouten te ontdekken als zinnen steeds opnieuw voorgelezen worden, of loopt het ene voorgelezen in het andere stuk over zonder duidelijke tussenstop – maar met dezelfde stem. Heel verwarrend!

Zelfs als een auteur zijn eigen stuk voorleest, wat ik één keer gehoord heb, komt het niet overtuigend over. Met audio luistert het nauw, en het klinkt vaak alsof ze bij Blendle Audio niet echt weten wat ze doen. Dat is raar, want bedenker Alexander Klöpping host zelf samen met Ernst-Jan Pfauth Een Podcast Over Media, waaraan te horen is dat die duidelijk met liefde is geproduceerd door ‘podcastkoning’ Botte Jellema.

Eigen karakter
In de beginjaren van de radio las men kranten aan de microfoon voor en werden toneelstukken opgevoerd voor microfoons. Al snel kwam men er achter dat radio als medium een eigen karakter kent en de luisteraar op een andere manier dan in een lezing benaderd dient te worden. Nu de podcast doorbreekt is het de vraag of Blendle hier bewust van afwijkt, of opnieuw het wiel van de radio aan het uitvinden is. Blendle doet er wellicht goed aan om af te kijken bij de hoogwaardige dagelijkse producties uit Amerika, of dichterbij bij de podcast Uitgesproken van de Belgische krant De Standaard. Tegel-winnend audiocollectief Schik maakt voor hen een wekelijkse, mooi vormgeven podcast met achtergrondverhalen over een actueel onderwerp.

Met de huidige uitvoering rijst namelijk de vraag of Blendle Audio onderdeel is van het masterplan van Blendle om, zoals ze zelf zeggen, “de journalistiek te redden”, of dat het het ten prooi valt aan de wens om te vernieuwen om het vernieuwen.

Lieven Heeremans studeerde in september 2017 af bij de research master Media & Performance Studies aan de Universiteit Utrecht. Sinds 2018 conceptualiseert en produceert hij podcasts en aanverwante evenementen, zoals de Podcastclub.

Radio is een hardnekkig medium. Ondanks de komst van cassettebandjes (waar je makkelijk je eigenlijk playlist op maakte) en cd’s bleven mensen naar de radio luisteren. Soms weet je gewoon niet in welke muziek je zin hebt en dan is het fijn om een radiostation voor jou te laten kiezen. Bovendien vinden veel mensen het prettig om naar pratende mensen te luisteren, of dat nou geinende dj’s zijn of serieuze journalisten en hun gasten. Technologie speelt ook een rol: in de auto luister je, en ondanks ontwikkelingen als cd-wisselaars bleef radio de makkelijkste audio voor in de auto.

Audio is volgens internetondernemer Alexander Klöpping “op dit moment Heel Erg Hot”. Hij schrijft dat ter aankondiging van Blendle Audio, een dienst waar je naar voorgelezen nieuwsberichten kunt luisteren. Klöpping noemt drie redenen, waarvan er een verbonden is aan de luisterpraktijk in de auto:

“Steeds meer auto’s hebben Apple CarPlay of Android Auto. Die software maakt het normaler om in de auto zelf zelf muziek of podcasts te kiezen, in plaats van naar lineaire radio te luisteren.”

Daarnaast voorspelt Klöpping dat steeds meer mensen thuis slimme speakers (zoals Alexa van Amazon) zullen hebben. Ook dat maakt het luisteren naar audio-on-demand makkelijker. De laatste reden dat audio zo hot is, is de opmars van podcasts. Klöpping stelt (zonder bron) dat vijftien procent van de Amerikanen wekelijks naar een podcast luistert.

Radiozenders moeten de komst van CarPlay en Android Audio niet te onderschatten. Internet in de auto bedreigt het ouderwetse lineaire luisteren. De trend die bij televisie is ingezet, zal zich hierdoor ook bij radio gaan voordoen. Net zoals het fijner is om een serie via Netflix te kijken wanneer jij dat wilt, is het fijner om een podcast naar keuze te luisteren dan om afhankelijk te zijn van wie radiomakers in de studio hebben. Bovendien gaan podcasts echt de diepte in en word je niet gestoord door een muziekje omdat een zendermanager dat zo bedacht heeft.

Overigens zal deze ontwikkeling tamelijk langzaam gaan, omdat veel mensen in oude auto’s rijden waarin dit nog niet ingebouwd is. Live radio zal ook niet helemaal verdwijnen, net zoals dat er behoefte blijft aan live televisie. Sportwedstrijden en nieuws werken niet on-demand. Televisieproducenten maken ook gebruik van liveness om kijkers lineair aan zich te blijven binden, denk aan programma’s als The Voice. De nadruk op actualiteit is een sterk pluspunt van lineaire radio.

BNR heeft de ontwikkelingen goed in het vizier. De nieuwszender heeft een eigen Expert Podcast Netwerk waarmee ze bestaande, onafhankelijke podcasts aanbieden aan hun luisteraars. Onder Mediadoctoren is daar een van. Ook bij de publieke zenders willen ze de podcastboot niet missen: verschillende radioprogramma’s zijn via iTunes terug te luisteren. Dat wordt nu echter vooral nog als extra dienst gezien, in plaats van als de toekomst.

Sinds vorige week is het mogelijk om live mee te kijken hoe de podcast van Onder Mediadoctoren wordt opgenomen. Alhoewel: je ziet de makers en hun gast in de studio, waar twee vaste camera’s hen filmen. De regiekamer blijft buiten beeld. In die zin is het beeldradio, ook al is een podcast niet hetzelfde als een radioprogramma. In de nieuwste aflevering buigen de mediadoctoren zich daarom over de vervagende grenzen tussen televisie, radio en internet. Zij doen dat samen met Erwin Blom.

Meer informatie hier. U kunt zich ook via iTunes op deze podcast abonneren.

Media en gekte zijn met elkaar verbonden. In de media zien we veel verbeeldingen van krankzinnigheid, zoals waanzinnige wetenschappers en hysterische huisvrouwen, maar er zijn ook mensen die beweren dat het gebruik van media gekmakend is. Er zijn bijvoorbeeld mensen die beweren dat je van modebladen anorexia krijgt, dat je verslaafd kunt raken aan internet en dat je van gamen psychopathisch wordt. Dit pathologiseren van mediagebruik is geen recent verschijnsel. Het Tijdschrift voor Mediageschiedenis wijdde begin 2013 een themanummer aan waanzin en de media. In een bijdrage [gratis toegang] analyseren Carolyn Birdsall en Senta Siewert gekte in geluidsmedia in de twintigste eeuw.

Nerveus van de radio
Radiotismus is het label dat mannen opgeplakt kregen die van radio hun hobby hadden gemaakt in de jaren ’20. Ze zouden bezeten zijn van de stemmen uit de radio waar ze op zolder – en dus weg van hun familie – uren mee doorbrachten. De diagnosis voor mannen ‘verdween’ toen de radio van de zolder een plek in de woonkamer kreeg. Hij werd daarna op vrouwen geplakt. Hun zenuwen zouden de zintuiglijke ervaring van de gemedieerde stemmen niet aankunnen. Daarbovenop weerhield de radio hen van hun huishoudelijke taken.

Een stem zonder lichaam
Onderliggend aan radiotismus is de constatering dat bij radio de stem gescheiden is van het lichaam en dat de plaats waar gesproken wordt niet gelijkstaat aan de plaats van het luisteren. De zorgen hierover waren ook al geformuleerd bij de telefoon en de grammofoon. Dit ‘spliteffect’ werd bijvoorbeeld in de jaren ’60 bekritiseerd door de Canadese componist  Murray Schafer. Hij noemde de alomtegenwoordigheid van geluidsmedia schizophonia: geluiden verliezen hun contextuele betekenis en zowel de individuele luisteraar als de gehele maatschappij ervaren geestelijke verwarring van dat spliteffect.

Het geluid van gekte
Dit idee van lichaamsloosheid zien we ook terug in de acousmêtre, een term van filmanalyticus Michel Coin voor mensen die je wel kunt horen maar niet kunt zien. Op de radio zie je ze nooit, maar in film soms wel, wat nog meer een gevoel van verwarring bezorgt. In films is het geluid van gekte uitgewerkt. Een mooi voorbeeld daarvan is de filmscore van Psycho van Hitchcock. De geluiden bij de douchescène zijn een soort hallucinaties voor het gehoor. De kijker ‘hoort’ hier de stem van Norman Bates’ dode moeder als een acousmêtre. Met de komst van Dolby – waarmee je ‘links’ en ‘rechts’ kon horen – werd dit versterkt. We zien dit terug bij films als Apocalypse Now waarin de soundscape gebruikt wordt om het gevoel van langzaam gek worden te versterken.

Onpersoonlijk aanspreken
De pioniers van radio leerden hoe ze mensen persoonlijk konden aanspreken zonder daadwerkelijke interactie.  Daar zaten normen onder: de zender moest pluraal zijn, de ontvanger alleen. Als een massamedium met één stem sprak, werd dat gezien als totalitair. Meerdere stemmen in één hoofd werden gezien als gek. De zender met één stem was het gevaar van het fascisme, de ontvanger met meerdere stemmen het gevaar van schizofrenie.

War of the Worlds
Het bekendste voorbeeld van media en gekte is wellicht het hoorspel War of the Worlds [op YouTube] van Orson Welles (1938) naar het boek van H.G. Wells (1898). De massahysterie is alleen te begrijpen als je de context meeneemt: vanaf de Grote Depressie hoorden mensen op de radio regelmatig over grote rampen, waarbij ooggetuigen op de radio vertelden wat er gebeurd was. Muziek werd onderbroken voor belangrijke nieuwsupdates. Wells kopieerde deze stijl. Het gevolg was dat sommige luisteraars in totale paniek de kerk in vluchten omdat ze werkelijk dachten dat de aarde aangevallen werd.

Conclusie
Geestesziekten zijn niet stabiel: er komen steeds nieuwe diagnoses bij en oude diagnoses verdwijnen. Dit artikel laat zien dat er een historische relatie is tussen technologie (zoals de radio) en de pathologieën en metaforen van gekte die vanaf de negentiende eeuw zijn ontstaan. De auteurs eindigen met een korte reflectie op de huidige tijd. Inmiddels vinden we het volkomen normaal om stemmen zonder lichaam te horen. Wij moeten nu leren omgaan met digitale media. Welke ziekte hoort bij daarbij? De auteurs halen John Peeters aan en die schrijft:

“What was once mad or uncanny is now routine: hearing disembodied voices and speaking to nobody in particular. […] Schizophrenia’s vocal-aural delusions fit with the radio, television, and telephone, media that were saturated with nonverbal codes and simulated sociability. Digital media, in contrast, favor data-processing and logistical convenience over the staging of face-to-face interaction. The “it” disease for new media, with their low-affect machine interfaces, appears to be autism” (geciteerd in Birdsall en Siewert p. 41).

Het idee bestaat dat media voor de komt van sociale netwerken alleen maar zenders waren en de luisteraar of kijker passief. Ook toen waren er echter al allerlei vormen van publieksparticipatie. Een welbekend maar nauwelijks onderzocht fenomeen is het radiospelletje: een quiz of iets dergelijks waar de luisteraar kon meedoen door thuis mee te spelen en/of op te bellen met het antwoord. In een recent artikel [abstract] analyseert de Poolse communicatiewetenschapper Grażyna Stachyra de functies van het radiospelletje.

In het algemeen kunnen we vier soorten spellen onderscheiden: agôn (competitie, zoals schaken of voetbal), alea (kans, zoals veel kaartspellen), mimicry (simulatie, zoals rollenspellen) en ilinx (duizeling, zoals in een achtbaan). Op de radio komen alle vier de soorten voor, vaak in combinatie. Zo is alleen bellen soms al genoeg om te winnen (alea), maar vaak moet er competitief een vraag worden beantwoord (agôn). Het valse opbellen is weer een vorm van mimicry. Dit soort rollenspellen leidt regelmatig tot ilinx, vooral in combinatie met een beroemdheid die het spel meespeelt met de presentator. De Amerikaanse radio-DJ Howard Stern speelt veel van dit soort spelletjes.

Volgens Stachyra hebben de spelletjes verschillende functies: vermaken, informeren, overhalen en sociale interactie. Daarnaast leren ze ons flexibel ze te zijn in het luisteren – vooral bij mimicry is dit het geval. Tot slot hebben ze een belangrijke commerciële functie:

“They help in pursuing commercial success, whose foundation does not consist only of entertaining the listener but also of ‘forming’ and developing such a listener so that he or she resembles the ‘ideal consumer’ as much as possible” (p. 255).

De invloed van digitale media wordt doorgaans overschat. Omdat sociale netwerken redelijk nieuw zijn, zijn ze spannend en bieden ze een uitdaging voor onderzoekers. Oude media blijven echter relevant. Deze week publiceerde Nielsen (het Amerikaanse mediabedrijf gespecialiseerd in kijk- en luisteronderzoek) cijfers over omgang met muziek, gebaseerd op een vragenlijst onder 3000 Amerikanen. Uit het onderzoek blijkt dat radio nog steeds de belangrijkste manier is om nieuwe muziek te ontdekken: bijna de helft van de respondenten vindt zo het vaakst nieuw luisterplezier. Slechts zeven procent noemde YouTube als belangrijkste ontdekkingsbron.

Muziek kopen
Tieners in de VS kopen ook nog steeds cd’s: 36 procent heeft in het afgelopen jaar een cd aangeschaft. Online neemt wel de overhand: de helft betaalde voor een download. Tieners kopen muziek vrijwel direct na de release, terwijl 18+ wacht. Het onderzoek laat zien dat tips van vrienden de doorslag geven bij de aanschaf van nieuwe muziek. Vanwege de crisis wordt er overigens minder muziek gekocht.

Lees ook over dit Nederlandse scriptieonderzoek naar het ontdekken van nieuwe muziek en identiteit.

Ophef over muziek bestond al ver voordat 50 Cent zijn Candyshop bezong. De BBC heeft nog altijd de bevoegdheid muziek te weren, maar zij maakt daar al decennialang geen gebruik meer van. De Britse radio-DJ Spencer Leigh wist toegang te krijgen tot de archieven van de BBC en beschreef de voorkomende redenen voor een ban. De BBC-censoren waren nauwgezet in het bijhouden van redenen voor weigering, met als resultaat een mooi historisch overzicht van vermeende publieke moraal in Groot-Brittannië. Volgens recensenten is de muziek het kopen van de CDs niet waard, maar de aantekeningen van Spencer Leigh zijn dat des te meer. Een top 5 van meest opmerkelijke redenen – in chronologische volgorde.

‘Deep in the Heart of Texas’ (1942) – Bing Crosby

Reden voor ban: melodie is te aanstekelijk

‘Deck of Cards’ (1948) – T. Texas Tyler

http://youtu.be/9OXLcUbkgFg?utm_source=rss&utm_medium=rss

Reden voor ban: bespot religie

‘Old Man Atom’ (1950) – the Sons of the Pioneers

http://youtu.be/DrGSlcfJ-Tc?utm_source=rss&utm_medium=rss

Reden voor van: atoomwapens waren te controversieel

‘Be Prepared’ (1958) – Tom Lehrer

http://youtu.be/fSwjuz_-yao?utm_source=rss&utm_medium=rss

Reden voor ban: bespot padvinders.

‘The Battle of New Orleans’ (1959) – Johnny Horton

http://youtu.be/LsRK3DNoa_Q?utm_source=rss&utm_medium=rss

Reden voor ban: anti-patriottisch sentiment van de Amerikanen naar die ‘bloody British’.

De redenen voor censuur zijn overgenomen uit B. Lee Cooper (2011) in Popular Music and Society.