Tieners zijn creatief met taal. Sms en internetcommunicatie hebben geleid tot aanvullingen op taal, zoals de intrede van bepaalde afkortingen (wtf), het mengen van cijfers en letters (w8) en het gebruik van codes (411). Dit worden tekstismes genoemd. Dit is allemaal schrijfgedrag van tieners die kunnen praten en horen. Hoe zit dat met dove jongeren? Geschreven Engels is anders dan gebarentaal Engels. Hoe gaan zij om met zulke taal? In een recent artikel [abstract] onderzoekt taalkundige Yoshiko Okuyama de linguïstische kenmerken van tekstcommunicatie van dove jongeren in Amerika.

Okuyama deed in 2009 veldwerk op een school voor doven ergens in de VS. De school was voor een deel kostschool en leerlingen en leraren hadden een sterke band. Er waren veel stelletjes onder de leerlingen. Op school werd niet gesproken, alleen met gebarentaal. Het materiaal voor de studie bestond uit participerende observatie, een survey onder 35 leerlingen (tussen de 14 en 20 jaar) en een analyse van de 350 berichten van een stelletje, Brian (16) en Cherry (14). Beiden woonden in pleeggezinnen. Hun biologische ouders kenden geen gebarentaal. Beiden vonden gebarentaal niet hun eerste taal, omdat ze daarvoor al allerlei alternatieve vormen van communiceren gebruikten.

De respondenten gaven de voorkeur aan sms boven teksttelefoon, een apparaat waarmee doven kunnen bellen. Het is daarbij opmerkelijk dat slechts 4 procent aangaf dat het makkelijker is om dingen te sms’en dan in gebarentaal te zeggen. In plaats daarvan gebruikten ze sms omdat het snel is (15%) of iets te doen als je je verveelt (15%).

Brian sms’te veel meer dan Cherry. Beiden gebruikten liever de teksttelefoon omdat je dan gebarentaal kunt gebruiken. Dat apparaat is echter alleen thuis en op school beschikbaar. Brian en Cherry gaven in interviews aan dat zij afkortingen een “hearing thing” vonden. Tekstismes zijn gebaseerd op Engels en dat is niet hun taal. De analyse van hun berichten laat evenwel zien dat ze toch afkortingen en cijfers gebruiken. Wat veel meer opvalt is de grammaticale structuur van de zinnen. Die zijn in het Engels niet juist en weerspiegelen gebarentaal (“I not want chat with u!”).

Dit onderzoek laat zien hoe Amerikaanse dove tieners sms gebruiken als voornaamste manier om met hun leeftijdsgenoten te communiceren. Zij schrijven daarbij in een andere taal dan die ze dagelijks gebruiken, maar dit blijkt geen obstakel te zijn. Ze sms’en en chatten met vrienden die wel kunnen horen en leren zo deze taal.

Mobiel telefoneren, laat staan sms’en tijdens het rijden? We weten al lang dat dit gevaarlijk is. Maar hoe zit het met het wandelen? Een rapport dat ik vond via Freakonomics doet je letterlijk stilstaan. Men onderzocht 1000 wandelaars in Seattle en ontdekte “Texters took almost two seconds (18%) longer to cross the average junction of three to four lanes than those who weren’t texting at the time. And they were also almost four times more likely to ignore lights, to cross at the middle of the junction, or fail to look both ways before stepping off the curb.”

De auteurs vatten samen:

Individuals may feel they have “safer use” than others, view commuting as “down time,” or have compulsive behaviors around mobile-device use. … Ultimately a shift in normative attitudes about pedestrian behavior, similar to efforts around drunk-driving, will be important to limit the … risk of mobile-device use.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

Antero Garcia doet onderzoek naar mobiele telefoons op Amerikaanse scholen. Het onderzoek is nog bezig, maar in deze blogpost deelt hij al enkele opvallende observaties, namelijk dat als je enkel mobiel bellen en sms-en toelaat tijdens de lunchbreak of andere pauzes, dit tegen het gedrag van de jongeren in gaat.

Hij stelt dat studenten hun telefoon niet willen gebruiken tijdens de lunchpauzes. Het is zelfs zo dat studenten vertelden dat als ze een bericht krijgen tijdens de lunch, ze wachten met antwoorden totdat ze weer op weg zijn naar het klaslokaal.

Lunch is for socializing
Het is dan natuurlijk de vraag waarom dat zo is. Garcia’s voorlopige antwoord is: “Students spend much of their mobile media use in classes to socialize with each other, update each other on the latest chisme, and discuss meeting places and upcoming activities. With all of this organizing, planning and chatting in place, teens don’t intend to waste the precious minutes of lunch in isolated relationships with their devices. This time, instead is for talking with friends and socializing without these activities mediated by handheld devices.”

Dit ligt in de lijn van onderzoek van Ericsson [PDF] waar uit blijkt dat het belang van een echte ontmoeting levensgroot is: “Texting on the phone is great, but nothing beats face-to-face. Antero Garcia wil niet pleiten voor een open aanpak, maar wijst wel op het probleem: “In shunning mobile devices in the “work” settings these students are placed in, we are creating an artificial and stodgy experience that does not reflect ways people produce and develop innovations beyond the secondary schooling world. Likewise, by encouraging mobile use in social settings we are promoting behavior that runs counter to the norms of most groups of friends.”

Dit is een licht bewerkte versie een blogpost die eerder verscheen op X, Y of Einstein van Pedro de Bruyckere.

Foto CC: Pat2001