Pixel Press is een nieuwe applicatie waarmee je eenvoudig games kunt ontwerpen. Het enige dat je nodig hebt is speciaal ontwerppapier (dat je gewoon uit kunt printen), een potlood en je verbeelding. Je tekent een gamewereld, scant het naar de app en Pixel Press zet het om in een echte game. De maker moet het spel dan testen en ‘inkleuren’. Het is niet nodig om code te kennen.

Je kunt ook de games van anderen spelen en beoordelen welk spel het beste is. In de beginfase kun je alleen nog Super Mario-achtige spelletjes maken, maar er komen snel ook puzzels en racegames aan. The Verge noemde Pixel Press een “potential gateway drug to game design” om aan te geven dat de app mogelijk jonge mensen aan zou zetten later games te gaan ontwerpen. Dat lijkt ons iets te enthousiast: de app is vooral een manier om een spel te personaliseren in plaats van dat er echt vanaf nul ontworpen kan worden. Denk aan ‘Iedereen kan schilderen‘ van Ravensburger.

De financiering van Pixel Press komt uit crowdfunding. Via Kickstarter haalde het bedrijf in 37 dagen $109.000 op bij 2.250 investeerders. De app gaat $10 kosten. Pixel Press hoopt later ook geld te gaan verdienen door in de app aankopen aan te bieden, voor speciale toevoegingen waarmee de gebruiker nog meer kan personaliseren. Ze willen ook merken aan zich binden die in de games kunnen adverteren.

Mijn basisschool deed veel aan computeronderwijs. Het was zo rond 1984. Wat ik me vooral herinner is dat we de computer commando’s moesten geven om figuren te tekenen. Dat leerde ons wiskunde (een cirkel heeft 360 graden) en het leerde ons communiceren met computers (je typt iets in en de computer voert dat uit). Ik vond het leuk en zat (daarom?) ook veel te spelen op de PC van mijn vader. Soms kleurde ik vakjes in zijn spreadsheetprogramma in, soms typte ik code over uit een speciaal bij de PC meegeleverd boek om zo een game te maken. Heel goed met computers ben ik niet, maar ik voldoe zeker niet aan het horrorbeeld dat Marc Scott schetst over het gebrek aan computervaardigheden bij kinderen en volwassenen dat ik hier afgelopen dinsdag besprak.

Vandaag de dag zijn er verschillende apps die kinderen leren te programmeren. In deze blogpost worden zes apps vergeleken en besproken. Deze site geeft een uitgebreider overzicht van verschillende initiatieven op dit vlak. Twee apps verschijnen steeds bovenaan: Alice en Scratch. Alice laat kinderen 3D-geanimeerde filmpjes en games maken. Op een visuele manier leer je commando’s te geven die overeenkomen met programmeertaal als Java. Ook Scratch laat sterk visueel zien hoe je met een serie opdrachten bewegende beelden maakt.

Het Ccam van de UvA wees me op deze blogpost waarin gesteld wordt dat er steeds meer commerciële aanbieders komen. De post gaat in op nieuwkomer Tynker. Aanvankelijk gaat alles met gekleurde blokjes, als kinderen wat ouder zijn kunnen ze ook de syntax zien. Het risico bij de commerciële varianten is dat het educatieve doel op de achtergrond raakt. Alarmerend vond ik deze uitspraak van de CEO: “We have to make it easy so they aren’t spending hours and hours figuring it out”. Juist uren en uren pielen zorgt voor creativiteit en het echt doen van vaardigheden! Er zat ook een rare seksespecifieke ondertoon in zijn uitspraken: “She isn’t seeing scary lines of JavaScript, she’s seeing friendly colored boxes”.

Graag hoor ik van mensen ervaringen met verschillende apps. Het is allemaal erg uitnodigend en ik denk dat ik zelf ga beginnen met Scratch onder om zo alsnog te leren programmeren, ook al val ik buiten de doelgroep van 8 tot 16 jaar.