Varen met een bootje is leuk, maar het hebben van een bootje is vaak minder leuk. Een boot gebruik je maar een aantal dagen per jaar, maar vraagt om veel onderhoud. Boten kun je ook huren, maar dat is vaak erg duur. Internet maakt een nieuwe economie mogelijk waar huurders en verhuurders makkelijk met elkaar in contact kunnen komen en enigszins vertrouwen kunnen opbouwen – het veelgeprezen Airbnb-model. Nu komt er een site waar botenbezitters hun boot ter tijdelijke huur kunnen aanbieden: Boatbound.

Boatbound zal pas later dit jaar lanceren, maar je kunt je al wel vast aanmelden. Boatbound gaat een marktplaats zijn. Je kunt zoeken op type boot en locatie, sorteren op prijs en andere factoren, reviews lezen en boekingen maken via een kalender-applicatie, zo meldt Techcrunch. Boatbound incasseert een percentage van de huur. Dat geld wordt vooral gebruikt voor de verzekering. Als je als huurder zelfs maar een krasje veroorzaakt, wordt dat gedekt. Niet iedereen kan varen en daarom moeten geïnteresseerden duidelijk hun vaarervaring opgeven.

Het bedrijf is gevestigd in de VS en lijkt zich vooral op het hogere segment te richten. Ongetwijfeld zal de app erg populair zijn in Amsterdam, waar veel particulieren een bootje hebben waarvan het lucratief is deze te verhuren. Nu al wordt er hard opgetreden tegen bootverhuurders. Ook zijn er booteigenaren die in het Centrum illegaal toeristen ronselen. Wanneer het niet langer nodig is om zachtjes op straat ‘psssst’ te roepen maar dit proces via een website gaat die ook nog eens risico’s dekt, zal het aantal niet-geregistreerde bootverhuurders in Amsterdam flink toenemen. Ongetwijfeld zal dit ook leiden tot onvrede bij de gemeente die eerder al Airbnb in de ban deed.

Gevonden via Iskander Smit. 

De oude media, en dan met name printmedia spelen nog steeds een belangrijke rol in de vorming van het publieke discours. Zij bepalen mee hoe er tegen onderwerpen wordt aangekeken en zouden volgens het pluralistische ideaal bijdragen aan een geïnformeerde, kritische publieke sfeer. Dat dit niet altijd opgaat, laat een recente studie zien [abstract] die de berichtgeving over de bankencrisis in Engeland onder de loep heeft genomen. De onderzoekers wilden te weten komen hoe de pers over de criminele prijsafspraken in de bankensector verslag deed. Zij concluderen dat in de onderzochte artikelen het criminele aspect meestal gerelativeerd wordt en de schuld vooral neer wordt gelegd bij individuen en niet bij instituties. Dit leidt er volgens de auteurs toe dat het onderliggende systeem niet ondervraagd wordt:

“In price Gixing cases the company is often presented as the ‘criminal’ rather than any individual. By denying agency to Girms, this denies their capacity to commit crime. The decriminalization of these white collar crimes represents a way in which moral discussions about the way in which markets operate and the assumptions which underlie this are removed from the public agenda” (p.278).

Door de eenzijdige berichtgeving , die volgens de auteurs al aan het begin van de crisis in 2009 te observeren viel, zou het publiek niet in staat zijn om kritisch naar het onderliggende neoliberale gedachtegoed te kijken:

“Where the very real tensions of a neoliberal hegemonic agenda were exposed within the Ginancial crisis, dominant discourses had already excluded the vocabulary through which alternative viewpoints of the relationship between the economy and society and the role of markets in society might be legitimately debated” (p.279).

Gelukkig bestaan nog wel degelijk kranten die de onderliggende neoliberale, kapitalistische ideologie blootleggen en ter discussie stellen. Een daarvan is de Engelse krant ‘The Guardian’ die in samenwerking met de University of the Arts London geprobeerd heeft een antwoord te geven op de vraag hoe een wereld zonder kapitalisme eruit zou kunnen zien. Voortgekomen uit deze samenwerking is een aantal korte films die laten zien dat tegengeluiden wel degelijk in der publieke sfeer te vinden zijn.

Hier een voorbeeldfilm:

En hier de link naar de rest van de filmpjes.

In 2005 werd een nieuwe generatie spelcomputers gelanceerd: consoles die HD-beelden doorgeven en die verbonden kunnen worden met het internet. Deze zevende generatie luidde een nieuw tijdperk in voor de game-industrie. Mediawetenschapper David Nieborg onderzocht de spelletjes die je op deze spelcomputers kunt spelen (Triple-A games, zoals Call of Duty, Grand Theft Auto en Assassin’s Creed) in het proefschrift waarop hij vandaag promoveert.

De distributie van games is verschoven van fysiek naar digitaal en de game is een onaf product geworden. Het model was ‘pay now, play later’, maar dit is verschoven naar ‘play now, pay later’. Door de nieuwe cultuur van constante updates stopt de gebruiker nooit met betalen. Nieborg noemt dit uitbouwen van een titel binnen een platform “branched serialization”, een alternatief op crossmedialiteit waarbij titels over verschillende platforms worden uitgebracht. Op de markt is sprake van een toenemende concentratie van eigenaarschap en steeds grotere producties, vergelijkbaar met blockbusterfilms. Producenten proberen de grotere risico’s die hiermee gepaard gaan in te perken door grotere marketingbudgetten ($200 miljoen voor Modern Warfare 2) en door het productieproces voorspelbaarder te maken. Het gevolg hiervan is dat games steeds meer games volgens eenzelfde formule worden gemaakt.

David Nieborg verdedigt vandaag om 15 uur zijn proefschrift getiteld Triple-A: The Political Economy of the Blockbuster Video Game. Het proefschrift is nog niet online beschikbaar. Deze post is een samenvatting van een langere bespreking die vandaag op DeJaap verscheen.