Vroeger waren superheldenfilms geil. Toen George Clooney Batman speelde, had zijn pak zelfs harde tepels ingebouwd. Tegenwoordig zijn superhelden seksloos, net als de andere grote films waarvoor mensen naar de bioscoop gaan. Films waarin mensen wel seksen verschijnen doorgaans direct op de streamingdiensten. Let wel, het gaat hier om Amerikaanse films: Europese films ondervinden niet hetzelfde lot. De schuldige is dan ook de leeftijdscontrole, schrijft Time Magazine deze week naar aanleiding van het verschijnen van Magic Mike 3.

Studio’s maken bijna geen mid-budget films voor volwassenen meer, maar investeren in de grote verhalen met bestaand intellectueel eigendom (intellectual property, IP) die alle leeftijden aanspreken, zoals StarWars en het Marvel Cinematic Universe. Daarvoor is in de Verenigde Staten een PG (Parental Guidance Suggested) of PG-13 (Parents Strongly Cautioned) rating nodig. Die krijg je niet als er naakt of seks te zien is (geformuleerd als ‘adult activity‘). NB: de tien top-grossing films van 2022 hadden allemaal zo’n lage rating. Het gaat trouwens niet alleen om Amerikaanse censuur. Studio’s willen ook de grote Chinese markt aanspreken en daarvoor moet je evenzeer voorzichtig zijn met seks.

Makers zijn bovendien bang voor reacties op sociale media. Een sexy film kan al snel gezien worden als een seksistische film. Dat was vroeger vaak ook zo, maar hoeft geen reden te zijn om het niet te proberen – denk aan een feministische (Europese) film als Portrait of a Lady on Fire.

Wat betekent het als we geen seks meer zien in films? Regisseur SusannA Fogel zegt daarover in het stuk:

“If people are not exposed to sex in film, they lose an important reference point for what it can—or should—look like. “And that seems to be worse for the culture than movies that show some adult situations in context.””

Zo’n vaart zal het niet lopen want er is gewoon seks en bloot te zien in de series op streamingdiensten, waarop censuur niet van toepassing is. Maar het is wel zo dat de jonge generatie ook minder zin in seks heeft, zoals deze tweet over kijkers die hun consent niet kunnen geven duidelijk maakt – al is het aankondigen van seks precies een van de functies van kijkwijzerclassificaties.

Sex sells, zeker in de media. Vaak zijn dat quasi-informatieve stukken over handigheidjes in bed, maar er wordt ook veel aandacht besteed aan daadwerkelijk onderzoek. Het publiek wil weten hoe vaak we het doen, is geïnteresseerd in veranderingen zoals tijdens corona.

In een nieuwe aflevering verwonderen de Mediadoctoren zich over seksonderzoek in de media. Dat doen we met Yuri Ohlrichs, seksuoloog NVVS en senior medewerker Programma Seksuele Vorming bij Rutgers. Er is veel aandacht vanuit de media voor het onderzoek dat Rutgers doet en media vinden het belangrijk correcte informatie over te brengen. Tegelijkertijd kan iedereen met een camera maar zonder kennis seksadvies geven, wat wijst op de noodzaak van meer deskundigen aan het woord.

Meer informatie over deze podcast op de website van Onder Mediadoctoren. 

Tijdens de zware corona-lockdown keken we vooruit naar een vrije zomer: ‘Zodra we gevaccineerd zijn, mogen we weer’. Een summer of love is een prettig perspectief, een periode vol feesten en flirten. Media schrijven er graag over, maar een sletterige zomer is onwaarschijnlijk. Sletterigheid is een zonde in het ogenschijnlijk vrijgevochten Nederland. Bovendien is de jonge generatie helemaal niet zo seksueel.

Voor Het Parool schreef ik een opiniestuk waarin ik verwachtingen over ‘hoerige jaren 20’ demp. Het artikel is hier te lezen.

Wat tellen we eigenlijk als seks en waarom maken we de eerste keer penis-in-vagina zo bijzonder? Hoe kan het dat seksuele voorkeur onderdeel is geworden van onze identiteit? En waarom vinden we het geen probleem als mensen bier verkopen met seks, maar doen we wel moeilijk als mensen seks als baan hebben? Mijn boek Eindelijk Weten Wat Seks Is beantwoordt deze vragen, en leert je nog veel meer over seks als maatschappelijk fenomeen. Uiteraard sta ik daarbij ook uitgebreid stil bij de rol en functie van seks in populaire cultuur.

Omdat april de maand van de filosofie is, is mijn boek in de aanbieding. Deze maand slechts €15 (normaal (€20,99), overal te verkrijgen – bijvoorbeeld via de site van de uitgever, maar ook gewoon bij Athenaeum of je eigen lokale boekhandel.

Een hoofd in de nek of een hand die een laken vast knijpt: als vrouwen klaarkomen op beeld zijn regisseurs aangewezen op het overbrengen van het gevoel. Bij mannen ligt dat veel simpeler. In de eerste aflevering van het zevende seizoen verwonderen de Mediadoctoren zich samen met pornomaker en activist Yvette Luhrs over de verbeelding van het vrouwelijk orgasme.

We bespreken verschillen tussen representatie in de mainstream en in porno, en de clichés die je daarbij vaak ziet. Het gaat ook over voor wie de representatie bedoeld is: mannelijke kijkers of vrouwen? Andere onderwerpen zijn faken, slutshaming en squirten. In het item (zie beneden) de benadering op het vrouwelijk orgasme van Freud.

Offline peepshows bestaan nauwelijks meer: plekken waar mensen tegen betaling kunnen kijken naar seksuele handelingen die live worden verricht. Online zijn ze des te populairder. Webcamdames verkopen verschillende diensten: exotisch dansen en masturbatieshows. Bij verschillende websites gaat dat via een muntjessysteem: de bezoeker koopt muntjes in waarmee de dames getipt worden. Vaak hanteert een dame in de chatroom een aftelprocedure: als ze voldoende fooi heeft gekregen, begint ze met de show. Daarnaast zijn er privésessies mogelijk.

Sekswerk via webcam is zo populair juist omdat er geen fysieke aanraking plaatsvindt. Webcamdames voelen zich online veiliger omdat een aantal van de risico’s verbonden met offline sekswerk ontbreekt. Dat betekent niet dat het werk zonder gevaar is. In een recent artikel [abstract] onderzoekt de Amerikaanse socioloog Angela Davis hoe webcamdames omgaan met plezier en gevaar in hun werk. Ze doet op basis van een analyse van het forum ACF, waar webcamdames en -fans tips uitwisselen.

Cammen is leuk
De voordelen van webcammen zijn niet alleen economisch. De sekswerkers noemen eigen seksueel plezier als belangrijke plus. Klaarkomen tijdens je werk is niet iets dat iedereen kan claimen. De dames zeggen dat ze hierdoor hun lichaam beter hebben leren kennen, wat ook buiten het werk fijn is. Een vaak terugkerende opmerking was dat webcamdames niet faken. Volgens Davis is dit een manier voor de vrouwen om seksueel agency te claimen – los van of het waar is of niet. Webcamdames kunnen zich – meer dan hun collega’s die fysiek bij de klant zijn – richten op zichzelf. Zij bepalen de inhoud en de snelheid van de show. Daarbij benadrukken de dames dat ze de mogelijkheid hebben om zelf te kiezen met wie ze privé gaan.

Mannen zijn daders, vrouwen zijn slachtoffers. In alle discussies over seksuele grensoverschrijding, of het nu gaat om shame sexting of date rape, zien we deze aannames terug. Achter die aannames zit essentialistisch en generalistisch denken: het zit nu eenmaal in de aard van mannen, alle mannen zijn zo. Dit wordt soms kracht bijgezet met biologische argumenten: de hersenen van mannen zijn anders en daarom doen ze zo. Vooral op de generalisatie is kritiek, maar het essentialisme blijft onbenoemd. Waar feministen steeds vechten tegen essentialistische opvattingen over vrouwen, zijn er sommige die essentialistische opvattingen over mannen wel prima vinden.

Dit gaat voorbij aan het feit dat ook mannen slachtoffer zijn van ongewenst seksueel gedrag en dat ook vrouwen daders zijn. Het bestaan hiervan ontkracht de basale tegenstelling. Het is dan ook zaak om verder te kijken dan biologie en essentialisme te bestrijden.

Perceptie van schade
In een recent artikel [abstract] onderzoekt communicatiewetenschapper Tara Emmers-Sommer de perceptie van de schade van seksuele agressie. Ze kijkt daarbij naar genderverschillen in dader: vinden mensen seksuele agressie erger als mannen de dader zijn dan wanneer vrouwen de dader zijn?

Haar theoretisch kader wordt gevormd door seksuele scripttheorie: dit zijn – kort gezegd – scenario’s voor acceptabel en stereotiep seksueel gedrag. We leren hoe we ons seksueel moeten gedragen door seksuele scripts uit de media, persoonlijke overwegingen en contact met anderen. Zo is het in de VS, waar Emmers-Sommer zich op richt, gebruikelijk dat de man het eten betaalt bij een date en dat de man seks initieert. Dat is een voorbeeld van een seksueel script.

Emmers-Sommer legde verschillende seksuele scenario’s voor aan 777 Amerikaanse bachelorstudenten, waarvan  342 mannen, 375 vrouwen en 60 respondenten die hun gender niet noemden. Het artikel geeft niet weer hoe hoog het percentage hetero’s was. In deze scenario’s werd een situatie beschreven waarin een heteroman (‘Michael’) en heterovrouw (‘Emily’) daten en waarin er sprake is van grensoverschrijding: er wordt gezoend, dan geeft iemand aan geen seks te willen, waarop de ander dat toch doet. In de scenario’s varieerde het geslacht van de dader. Daarnaast werd er gevarieerd met wel of niet seks willen: in sommige scenario’s wilde het slachtoffer wel, maar gaf geen consent.

Resultaten
De respondenten vonden de psychologische schade voor het slachtoffer het allerergst wanneer de man dader is. Dat geldt ook wanneer de man dader is en de vrouw wel wilde, maar geen toestemming gaf. Ze vonden de schade minder erg wanneer de vrouw dader is, en het minst erg is wanneer de vrouw dader is en de man wel wilde maar geen toestemming gaf.

De respondenten werd ook gevraagd in te schatten hoezeer zij vonden dat het slachtoffer seks wilde. Bij het scenario waar Michael de dader was en Emily geen toestemming gaf, was deze inschatting het laagst: Emily wilde geen seks. Maar bij het scenario waar Michael slachtoffer was, geen seks wilde en geen toestemming gaf is die inschatting significant anders: de respondenten dachten hier vaker dat Michael toch wel wilde. Zelfs in de scenario’s waarin expliciet stond dat Michael geen consent gaf, vond iets minder dan de helft van de respondenten dat Michael wél toestemming had gegeven. Misschien wel het meest opmerkelijk: de respondenten vonden het scenario waarin Emily wel seks wilde maar geen toestemming gaf meer schadelijk dan het scenario waarin Michael niet wilde en dat aangaf.

Implicaties
Deze respondenten vinden het dus minder erg (in de zin van: perceptie van psychologische schade voor het slachtoffer) wanneer de man het slachtoffer is van ongewenste seks, zelfs als hij expliciet heeft aangegeven geen seks te willen. De resultaten laten dus genderverschillen zien in hoe over daders gedacht wordt: als een vrouw dader is vinden de respondenten dat minder erg dan wanneer een man dader is. Ze nemen non-consent van mannen niet serieus. ‘Nee betekent nee’ geldt dan alleen voor vrouwen. Dit sluit aan bij de geldende seksuele scripts: vrouwen worden daarin niet gezien als daders, en mannen die seks ‘krijgen’ terwijl ze dat niet willen worden gezien als geluksvogels in plaats van slachtoffers.

Volgens Emmers-Sommer zijn haar resultaten van belang voor het rechtssysteem. In de VS, met haar juryrechtspraak, zal een man sneller voor aanranding of verkrachting worden veroordeeld dan een vrouw.

Het gaat hier om een relatief kleine studie onder bachelorstudenten en we moeten dus voorzichtig zijn met generaliseren, maar de resultaten zijn belangrijk voor bovengenoemde discussies. Er is de laatste tijd weer meer aandacht voor seksueel geweld, ook in Nederland, maar de rol die gender daarin speelt blijft onbenoemd. Het wordt tijd dat we dat wel doen. Te stellen dat het voor een man minder erg is om verkracht te worden door een vrouw is seksistisch, kwetsend en bovenal onjuist.

Het gaat goed met de jeugd. Niet alleen in Nederland en België, maar in de hele Westerse wereld zien we tieners van nu minder probleemgedrag vertonen dan tieners van vroeger. Vox maakte een mooie interactieve tool waarmee je jouw leeftijdscohort (bijvoorbeeld geboren in 1976 als ik) kunt vergelijken met (Amerikaanse) tieners van nu. Er zijn verschillende redenen aan te dragen waarom dat zo is: kleinere gezinnen, meer aandacht, meer jeugdwerk.

In The Times verscheen gisteren een artikel waarin werd gerapporteerd dat tienerzwangerschappen in het Verenigd Koninkrijk in de afgelopen jaren sterk gedaald zijn. Een onderzoeker wijst erop dat er meerdere oorzaken mogelijk zijn, maar dat het gebruik van sociale media zeker een van de oorzaken is:

“If a tablet is providing sufficient entertainment at home they may be less likely to go out and find themselves in the kinds of situations which can lead to unwanted pregnancy. … There are many reasons behind the fall in teenage pregnancy, and access to better contraception and sex education are of course among them, but we also need to recognise the many ways in which young people’s lives have changed.”

Kort gezegd: tieners worden minder snel zwanger omdat ze minder fysieke tijd met elkaar doorbrengen. Het is een aannemelijke gedachte: sexting is immers ook veiliger dan seksen in de zin dat je er geen ziektes van kunt krijgen. Toch is de claim discutabel. Tieners bevinden zich steeds minder in de publieke ruimte (dankzij beperkingen van ouders en overheid) en vullen dat gat met sociale media. Maar een ongewenste zwangerschap doe je doorgaans niet op in de publieke ruimte, maar in de privésfeer.

De toegang tot informatie, bijvoorbeeld via het internet, lijkt mij een veel betere voorspeller van deze daling. Vlak daarbij vooral ook niet het belang van MTVs 16 & Pregnant en de Teen Mom-series uit.

Aan de seksualiteit van vrouwen is veel geld te verdienen. Er komen meer high-tech producten op de markt die daarop inspelen. Oefeningen om je bekkenspieren te trainen zouden bijvoorbeeld goed zijn om je orgasmes te verbeteren. Dat kan met speciale balletjes, maar het is natuurlijk interessanter als er ook een app bij hoort. De lovelife krush houdt voor je bij hoe goed je training verloopt en spreekt je toe.

Op Mashable en PSFK verschenen lovende stukken waarin zulke producten bejubeld worden om hun empowerende werking. Zo lezen we op PSFK:

“As a woman, reproductive health is important to me, and frankly, I’d rather use an app to “flex” my pelvic muscles than put my feet in those cold, sterile stirrups, have the doctor poke around and tell me the same thing an app can. Yes, I’ll take my vaginal muscle strength into my own hands and love every minute doing it—that’s empowerment.”

Het bedrijf dat de lovelife-artikelen verkoopt heet OhMiBod. Daar vind je ook vibrators die op afstand bestuurd kunnen worden. Heel empowerend ziet het er daar niet uit, maar dat hoeft misschien ook niet: als het maar bijdraagt aan een fijn seksleven.

Real Humans [Äkta Människor] is een van de beste sciencefictionseries van de laatste jaren. De Zweedse serie toont op realistische en vreemd herkenbare wijze een wereld waarin robots heel normaal zijn, als huishoudelijke hulp, als bejaardenverzorger, als personal trainer. Deze robots zijn androids: ze lijken echt op mensen. Daarom heten ze ook hubots. Uiteraard zijn er ook hubots voor seksueel plezier. Met jailbreak, want in de fictieve Zweedse samenleving bestaat er een taboe op seks met je hubot.

Natuurlijk zijn er al producenten bezig met het ontwikkelen van sekspoppen die niet alleen zo echt mogelijk lijken, maar waarmee de gebruiken ook kan interacteren. Op PSFK staat een interview met Matt McMullen, de baas van Abyss Creations. Ze maken nu levensechte siliconenpoppen. Daar komt de Realbotix bij, kunstmatige intelligentie. Je krijgt het in de vorm van een animatronic hoofd dat je zet op een bestaande pop, een pop die alleen bestaat in een app en een versie van de pop in virtual reality. In de toekomst moeten de Realbotix echte maatjes worden. Als je van golf houdt, zal je pop daar met je een gesprek over kunnen voeren.

“The idea is to create a fun entertaining illusion that a person is actually able to carry on conversations with their doll, and that the AI will be able to learn from those interactions.”

Het gaat dus om meer dan een pop:

“We really look at this as much more than being just a sex doll. We’re looking at all the ways this could be used as a companion. The intimacy part of it is obviously very interesting, and a lot of people gravitate toward it. But the implications of what it could do is so much bigger.

Een dildo met een persoonlijkheid? Wie zit daar op te wachten? Nou, volgens de directeur eenzame mensen. Of mensen die net uit een relatie komen. In die zin kan de Realbotix erg therapeutisch zijn.

“For some of our customers, just having the dolls in their house makes them feel not as lonely as they did before. There are people out there that have dolls that they choose to make a permanent part of their being. They don’t want a real relationship with all the responsibility that comes along with it. Usually, for those kinds of people, it’s just an act of time. They’re going through a loss of a loved one or a divorce, and this is a diversion for them to take the edge off of the loneliness. Our hope is that it can be a device to help people get through some of those times.”

Deze sekspop bestaat dus ook in virtual reality, waar je haar kunt optimaliseren:

“The idea is that you can interact with the AI that we’ve created through your tablet, phone or your computer, or you could connect it through the doll and the doll would become a peripheral format experience or through the VR. … You could put on VR headsets and surround sound and be in an environment that you’re not actually in, and talk to the AI that you’ve created. You’d be able to tailor-make that personality as well as the appearance of the virtual doll in that space. The core of it all is creating this personality that you enjoy interacting with, and then the different options for how you interact with her.”

Het gaat dus om het zoveel mogelijk personaliseren van je sekspop naar je wensen. Wat de psychologische consequenties daarvan zijn, zegt de maker niet.

(Dat idee is al eens uitgewerkt in een aflevering van Buffy The Vampire Slayer, waarin robot Amy haar maker teleurstelt. Kijk vooral ook naar deze aflevering van Black Mirror, de BBC-serie die ons een spiegel voorhoudt op de consequenties van televisie.)

Tot slot: de pop kan veel meer dan seks. Je kunt haar ook vast vragen de verwarming aan te doen bijvoorbeeld! In die zin is het meer een robot waar je toevallig ook seks mee kunt hebben.

“We’re trying to create the simulation of a caring, intelligent being that can look out for you and even work in the sense of a personal assistant like Siri. It can remind you of things, it can connect to home automation features. So you can tell your doll to turn on the heat when you get home, and she would respond in a more lifelike way.”

Het bedrijf hoopt in 2017 het product op de markt te brengen. Eerst in vrouwenversie, maar een mannenversie zal volgen. De bestaande siliconenpoppen beginnen vanaf $5000 dus het zal niet goedkoop zijn.

Longitudinale data zijn belangrijk: door op verschillende momenten hetzelfde te meten krijg je een goede indruk van veranderingen door de tijd heen. Vooral als het gaat om jongeren en seks zijn zulke gegevens belangrijk: het idee dat het steeds slechter gaat met de jeugd van tegenwoordig is historisch hardnekkig. LaTrope University doet longitudinaal onderzoek naar de seksuele gezondheid van jongeren. Het onderzoek wordt al sinds 1991 uitgevoerd onder Australische tieners (15-18 jaar). De nieuwste versie [PDF] is net uit, op basis van 2136 respondenten.

Veel zaken zijn stabiel gebleven: hoeveel jongeren al seks hebben, hoeveel jongeren zich aangetrokken voelen tot hetzelfde/ het andere geslacht en het aantal jongeren dat met condoom sekst. De onderzoekers stellen ook  vast dat jongeren goed omgaan met hun seksueel welzijn. Ze maken goede beslissingen, geven aan vooral prettige ervaringen te hebben en zijn goed geïnformeerd. Ook dit is stabiel over de jaren heen.

Een aantal algemene inzichten

• Het grootste deel van de respondenten voelt zich alleen aangetrokken tot het andere geslacht: 83 procent van de jongens en 76 procent van de meisjes;
• In de overgebleven groep is er veel flexibiliteit in verlangen: slechts acht procent van de jongens en vier procent van de meisjes voelt zich alleen aangetrokken tot hetzelfde geslacht;
• Van de seksueel actieve jongens heeft twaalf procent een ervaring gehad met iemand van hetzelfde geslacht. Onder de seksueel actieve meisjes is dat vijf procent;
• Een derde van de respondenten heeft seksuele gemeenschap gehad. Verdeeld naar leeftijd gaat het om de helft in klas 6, een derde in klas 5 en 23 procent in klas 4;
• Een groter aantal, 69 procent, heeft seksuele ervaring;
• Van de seksueel actieve jongeren gebruikte 59 procent een condoom de laatste keer dat ze het deden. Vijftien procent ging voor het zingen de kerk uit;
• Van de seksueel actieve jongeren heeft een klein deel (23 procent) in het afgelopen jaar drie of meer partners gehad;
• Kennis van seksueel overdraagbare aandoeningen is laag, behalve op het gebied van hiv.

Inzichten over seks en media

• Meer dan de helft van de respondenten heeft wel eens een seksueel expliciet sms’je ontvangen;
• Iets meer dan een kwart heeft wel eens een seksueel expliciete foto van zichzelf verstuurd;
• Van de seksueel actieve jongeren heeft 84 procent wel eens zo’n bericht ontvangen, bij 70 procent ging het om een naaktfoto of –video.
•  Van de seksueel actieve jongeren heeft 72 procent heeft wel eens zo’n bericht verstuurd, bij de helft ging het om een naaktfoto of –video.

Implicaties Nederland

Het is lastig te zeggen in hoeverre de resultaten vertaalbaar zijn naar Nederland. Wij hebben een open seksuele cultuur. Wat belangrijk is om mee te nemen uit dit onderzoek is dat in een Westers land de jeugd niet seksueel losgeslager is geworden de afgelopen jaren. Zorgen over de effecten van sexting, geseksualiseerde beeldcultuur of internetporno op het seksueel welzijn van jongeren zijn dus onterecht.

Het wordt beschouwd als een van de laagste vormen van cultuur: de bouquetreeks. De bekende serie verschijnt sinds 1975 in Nederland en wordt uitgegeven door Harlequin Holland. Het is onduidelijk hoe populair de boeken precies zijn. Op de website van Harlequin staat dat er wereldwijd iedere vier seconden een boekje verkocht wordt. De uitgever claimt een miljoen lezers in Nederland, uit alle rangen en standen. Ter ere van het verschijnen van boek 3500 organiseert Harlequin een schrijfwedstrijd. Deze wedstrijd geeft inzicht in de aard van het genre.

Neerlandicus Marc van Oostendorp las de jubileumeditie getiteld Echte mannen, ware liefde: Trotse sjeik / Vurige Griek / Verleidelijke Italiaan. In een blogpost analyseert hij dat de verhalen vooral over controle gaan: “ze vormen het strijdtoneel tussen een man en een vrouw die allebei niets lievers willen dan zich in elkaars armen storten, maar daarvoor eerst een psychologisch obstakel moeten overwinnen, meestal gekrenkte trots”. Van Oostendorp stelt vast dat de vrouwen geen passieve gansjes zijn en niet veel verschillen van de mannelijke karakters.

Moderne vrouwen
Er wordt weinig onderzoek gedaan naar de bouquetreeks (sowieso zijn boeken het ondergeschoven kindje van de media- en communicatiewetenschap). Het standaardwerk op dit gebied is Reading the romance (1984) van Janice Radway. Zij onderzocht de lezers en hun voorkeuren. Radway concludeerde toen al dat de vrouwelijke hoofdpersonen altijd sterke karakters hebben. Het zijn onafhankelijke vrouwen die niet voldoen aan traditionele beelden van vrouwelijkheid.

De lezers zijn evenzo geen onwetende, verdwaasde vrouwen. De belangrijkste redenen om zulke romannetjes te lezen zijn voor de respondenten van Radway escapisme en educatieve waarde. De eerste functie zal niemand verbazen, de tweede waarschijnlijk wel. De lezers waarderen verhalen met veel historisch detail. Zo verbreden ze hun blikveld en nemen ze kennis van andere tijden en plaatsen. De verhalen functioneren in die zin een beetje als vakantie.

Voor de lezers hangt de kwaliteit van een titel af van de ontwikkeling van de relatie tussen de hoofdpersonen. Die kan niet langzaam genoeg gaan. Het grootste plezier is zien hoe de mannelijke hoofdpersoon verandert van gereserveerde man in een liefhebbend mens.

Expliciete seks
Bij de tips & trucs voor de schrijfwedstrijd komen we meer te weten over de hedendaagse invulling van het format. De bouquetreeks is:

“[H]et domein van de alfaman, een achtbaan van heftige emoties en de ultieme romantische fantasie, tegen een internationale achtergrond vol glamour en weelde, macht en rijkdom. De sfeer is sterk erotisch geladen en zeer opwindend. De toon is eigentijds en meeslepend. De lezer wordt meteen het verhaal in getrokken en kan vanaf de eerste pagina meeleven met de hoofdpersonen. Het verhaal loopt altijd goed af.”

In 1992 schreef Jos den Bekker een uitgebreid stuk over de ‘pulproman’ voor Intermediair. Ook hij bespreekt de erotische aard. Hij beschrijft dat er veel over seks wordt geschreven, veelal in bedekte termen. Volgens Marc van Oostendorp is dat nu anders: hij stelt dat seks juist expliciet beschreven wordt en ook met termen die er niet om liegen: erectie en clitoris.

Verboden fantasie
In de jubileumuitgave zijn drie type mannen centraal, die volgens Harlequin de drie populairste helden zijn. Het gaat om:

De Italiaan: verleidelijk en onweerstaanbaar charmant…
De Griek: vurig, gevaarlijk aantrekkelijk… en soms meedogenloos
De sjeik: trots en vastberaden, deze heerser van de woestijn…

Van Oostendorp merkt op dat Arabieren en Grieken momenteel “zo ongeveer de grote volksvijanden zijn”. Hoe komt het dan juist zij zo aantrekkelijk gevonden worden? Wellicht is dat juist daarom. Socioloog Gert Hekma, gespecialiseerd in seksualiteit, stelt dat juist grensoverschrijdende seks extra spannend is: als er een leeftijds- of klasseverschil is bijvoorbeeld. Porno-onderzoek Brian McNair schrijft in zijn boek Porno? Chic! hierover:

“Eroticism is rooted not least in the transgression of social conventions about what is forbidden and what should be hidden from view. Sexuality is and always has been in large part about the exploration of fantasy, and in fantasy rules are broken, sins committed, boundaries crossed”(p. x).

Beeld: De sjeik uit de schrijfwedstrijd