Elk jaar publiceert Beloit hun Mindset-lijst over de (Amerikaanse) 18-jarigen die nu beginnen met werken of naar het hoger onderwijs gaan. Inmiddels hebben ze een eigen website, speciaal voor deze lijsten.

Enkele voorbeelden uit de nieuwe lijst voor dit jaar:

1. Hybrid automobiles have always been mass produced.
2. Google has always been there, in its founding words, “to organize the world’s information and make it universally accessible.”
3. Email has become the new “formal” communication, while texts and tweets remain enclaves for the casual.
4. Four foul-mouthed kids have always been playing in South Park.
5. Hong Kong has always been under Chinese rule.
6. They have grown up treating Wi-Fi as an entitlement.
7. “No means no” has always been morphing, slowly, into “only yes means yes.”
8. Cell phones have become so ubiquitous in class that teachers don’t know which students are using them to take notes and which ones are planning a party.
9. Their parents have gone from encouraging them to use the Internet to begging them to get off of it.
10. If you say “around the turn of the century,” they may well ask you, “which one?”
11. They have avidly joined Harry Potter, Ron, and Hermione as they built their reading skills through all seven volumes.
12. Kyoto has always symbolized inactivity about global climate change.
13. When they were born, cell phone usage was so expensive that families only used their “bag phones,” usually in cars, for emergencies.
14. Playhouse Disney was a place where they could play growing up.
15. Surgeons have always used “super glue” in the operating room.
16. Fifteen nations have always been constructing the International Space Station.
17. The Lion King has always been on Broadway.
18. Scotland and Wales have always had their own parliaments and assemblies.
19. At least Mom and Dad had their new Nintendo 64 to help them get through long nights sitting up with the baby.
20. First Responders have always been heroes.
21. Sir Paul and Sir Elton have always been knights of the same musical roundtable.
22. Poland, Hungary, and the Czech Republic have always been members of NATO.
23. TV has always been in such high definition that they could see the pores of actors and the grimaces of quarterbacks.
24. Jones and Mr. Smith have always been Men in Black, not their next-door neighbors.
25. Their proud parents recorded their first steps on camcorders, mounted on their shoulders like bazookas.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein. 

Een nieuwe studie onder 1200 Britse jongeren tussen 14 en 16 jaar in 70 klassen toont een opvallende correlatie. Waar je zou denken dat al dan niet geloven de belangrijkste factor is om de evolutietheorie te accepteren (iets wat bij Amerikaanse volwassenen eerder bleek), blijkt de aanleg voor wetenschap een veel belangrijkere rol te spelen dan welke mate de jongere al dan niet gelooft.

De onderzoekers stellen dat de Britse jongeren in hun steekproef die de evolutietheorie niet omarmden, dit meestal niet deden omdat deze theorie tegen hun geloof ingaat, maar wel omdat ze moeite hadden met de basisideeën.

Abstract:

It is considered a myth that non-acceptance of scientific consensus on emotive topics is owing to difficulties processing scientific information and is, instead, owing to belief-associated psychological conflicts, the strongest non-acceptors being highly educated. It has been unclear whether these results from adults explain variation in response to school-level teaching. We studied a cohort of UK secondary school students (aged 14–16) and assessed their acceptance and understanding of evolution. In addition, to address their aptitude for science we assessed their understanding of genetics and their teacher-derived assessment of science aptitude. As both models predict, students with low initial evolution acceptance scores showed lower increases in the understanding of evolution. Contrary to conventional wisdom, this effect is better explained by lack of aptitude: before teaching, students with low acceptance had lower understanding of both evolution and of genetics; the low-acceptance students sat disproportionately in the foundation (rather than higher) science classes; low-acceptance students showed lower increments in the understanding of genetics; and student gain in the understanding of evolution correlated positively with gain in the understanding of genetics. We find no evidence either for a role for psychological conflict in determining response to teaching or that strong rejectors are more commonly of a higher ability. From qualitative data we hypothesize that religious students can avoid psychological conflict by adopting a compatibilist attitude. We conclude that there are students recalcitrant to the teaching of science (as currently taught) and that these students are more likely to not accept the scientific consensus. Optimizing methods to teach recalcitrant students is an important avenue for research.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein. 

De overheid probeert haar jeugdbeleid zoveel mogelijk af te stemmen op basis van objectief onderzoek, statistiek en bewezen effectiviteit. Dat betekent echter niet dat uit het beleid geen normen en waarden spreken. Omdat deze echter nooit expliciet gemaakt worden, is er sprake van en ‘verborgen curriculum’ van jeugdbeleid. In een recente studie [abstract] worden deze waarden in het Nederlandse familiebeleid geanalyseerd.

De onderzoekers onderzochten beleidsdocumenten uit de periode 2007-2010 van het toenmalige Ministerie voor Jeugd en Gezin, die zij analyseerden aan de hand van een bestaand model met 56 waarden. De resultaten laten zien dat de waarden zich over vier domeinen uitstrekken.

In alle documenten wordt veiligheid binnen het gezin benadrukt. Op zich is dit niet verwonderlijk, omdat het Ministerie zich ook bezighield met kindermisbruik. Daarnaast staat het domein liefdadigheid centraal, met waarden als behulpzaamheid en verantwoordelijkheid die volwassenen moeten nemen voor kinderen.  Succes benadrukt competentie en efficiëntie onder kinderen. Het gaat daarbij om het voorbereiden van kinderen op hun toekomst in de maatschappij. Tot slot spreekt uit de documenten conformiteit.  Het gaat hier om eerbied naar ouders en het belang van het gezin (deze waarden zijn afwezig in documenten over kindermisbruik).

De resultaten weerspiegelen de ideologische achtergrond van toenmalig minister Rouvoet. Eruit spreekt een conservatieve benadering gericht op bescherming. Het valt daarbij op dat er een tweedeling van ouders wordt gemaakt: de algemene aanspreekvorm van ouders is er een van empowerment: er wordt op hun vaardigheid vertrouwd. Bij risico-ouders ontbreekt deze totaal.

Het onderzoek biedt een aardig inzicht in de onderliggende normatieve insteek van het Ministerie. Het wordt vooral interessant wanneer het herhaald wordt: in hoeverre verandert het jeugdbeleid met het komen en gaan van ministers?

Uit het laatste WHO-onderzoek [samenvatting] naar de gezondheid van schoolkinderen blijkt dat de jeugd van tegenwoordig minder drinkt, gezonder leeft en over het algemeen een goede relatie met hun ouders heeft. In Nederland, waar de media vooral meegaan met morele panieken, zoals de bangalijsten en het comazuipen, is de berichtgeving (zie hier de Volkskrant en Nu.nl) over positieve ontwikkelingen bij jongeren een welkomende uitzondering.

Opvallend is verder dat de ouders in het onderzoek een zo grote rol toegewezen krijgen als het gaat om het bevorderen van gezond gedrag bij hun kinderen.  De verantwoordelijkheid wordt duidelijk neergelegd bij de ouders en niet – zoals vaak in andere onderzoeken – bij de media. Ook dit is een verademing. Alleen heeft de dominante rol van de ouders in het leven van hun kinderen ook zo zijn schaduwkanten. Zo blijkt uit een recent onderzoek [abstract] uit Nieuw Zeeland dat de meeste jongeren niks aan de huidige (ongelijke) genderverhoudingen, waarin hun ouders leven, willen veranderen. In het onderzoek werden 100 jongeren gevraagd een schets van hun toekomst de maken. De meeste jongeren zagen zichzelf over 25 jaar in een traditionele rolverdeling leven, waarbij de vrouw op de kinderen past en dus alleen part-time gaat werken en de man volledig gaat werken en geen rekening gaat houden met kinderen en familie. Volgens de onderzoekers kan dit te wijten zijn aan de toenemende individualisering van de maatschappij, waarbij de jongeren zichzelf niet meer in verband zien met anderen, maar de nadruk leggen op hun individualiteit en denken dat hun beslissingen los staan van een grotere geheel. Of er een samenhang is tussen de twee schijnbaar tegenstrijdige ontwikkelingen bestaat is een interessante vraag voor vervolgonderzoek.

“Maak een muzikale reis langs de nummers waarmee je opgroeide. Van de klassiekers uit je jeugd tot en met de hits van nu”. Dat is de belofte die de Playlist van je Leven doet, een nieuwe site, gestart om de samenwerking tussen Spotify en KPN voor het voetlicht te brengen. Het werkt als volgt: je kiest je favoriete nummer van toen je dertien jaar oud was. Aan dat nummer hangen genre-tags, en op basis van die tags wordt een playlist van jouw nummers samengesteld, van je pubertijd tot heden. Je kunt van elk nummer de tien secondenversie afspelen, en als de lijst je bevalt kan je hem opslaan en via een abonnement op Spotify Premium volledig beluisteren.

Waarom wordt je playlist gebaseerd op je muzikale voorkeuren als dertienjarige? De site stelt: “Uit onderzoek blijkt dat de meeste mensen rond hun dertiende bewust naar muziek gaan luisteren en hun muzikale smaak vormen.” Maar is dat een goed vertrekpunt? Want hoe consistent is de muzieksmaak van pubers eigenlijk?

Mulder et al. [abstract] stellen zich die vraag in hun onderzoek naar muzikale voorkeuren onder pubers en jong volwassenen. Zij lietten een groep van 236 proefpersonen over 21 maanden drie maal hun favoriete artiest en favoriete genre rangschikken. De uitkomsten lieten zien dat er relatief vaak van favoriete artiest gewisseld werd, vooral door de jongste leeftijdsgroep. Toch was genrevoorkeur vrij consistent; jongeren veranderden maar weinig wat betreft hun muzikale voorkeuren. Geslacht of sociale klasse waren niet van invloed op de consistentie, alleen leeftijd droeg bij: naarmate jongeren ouderen werden, werd hun smaak nog vaster. De onderzoekers concluderen: “music taste is already well developed in early adolescence, and crystallizes further during late adolescence and early adulthood.”

Dit onderzoek weerlegt het idee dat wispelturige pubers om de haverklap van muzikale voorkeur wisselen. Toch blijven er vragen onbeantwoord: want de muzieksmaak blijkt – eenmaal gevormd – weliswaar vrij consistent, maar hoe ontstaat die in de eerste plaats? En op welke manier gebruiken jongeren muziek om betekenis te geven aan hun identiteit? Welke motieven hadden jongeren die wel duidelijk van genre wisselden om die switch te maken? Muziek is immers een middel om te laten zien wie je bent. Dat toont deze campagne ook. Door je eigen playlist en die van anderen te bekijken, krijg je een idee of jullie ‘playlistlevens’ bij elkaar passen.