In de sportschool wordt volop gekeken. Er zijn allerlei lichamen in actie te zien en bovendien neem je steeds even rust tussen oefeningen. Je moet toch wat. Wanneer wordt dat kijken gymtimidatie? Wanneer gaat kijken over in staren en wanneer vindt de omgeving dat je een creep bent? Edward Reynolds  is naast communicatiewetenschapper ook powerlifter. Hij deed inspiratie op tijdens het sporten en besloot te onderzoeken [abstract] hoe er naar het gewichtheffen wordt gekeken.

Reynolds verzamelde data van twee powerliftingteams, een uit New Hamsphire (VS) en uit zijn woonplaats Canberra (Australië). Hij nam meer dan dertig uur videomateriaal op, wat hij aanvulde met etnografische observaties en beelden van Instagram (met toestemming van de posters). Hij beschrijft verschillende situaties: een vreemde die stopt met zijn training om naar een lift te kijken, teams die samen trainen met hetzelfde materiaal of juist met eigen materiaal.

Reynolds stelt dat het voor teamleden acceptabel is om even te stoppen met de eigen training om naar de lift van een teamgenoot te kijken. Het hangt van je rol (trainer, teamgenoot, spotter) hoe lang je mag kijken. Vreemden mogen een lifter niet aanmoedigen, de andere rollen wel. Het kijken naar elkaar is daarmee het tonen van welke rol je hebt.

“For powerlifters, who they are to each other is not a sort of stipulated membership, proposed a priori, but is enacted in and through the action of watching, what I have called here [seeing-the-lift]. I have presented instances in which for lifters [seeing-the-lift] is an action that takes priority over other actions and in doing so proposes a relationship between the watcher and the watched” (p. 117).

Reynolds noemt zulke momenten ‘belichaamde verwantschap’. Kijken is dus een bevestiging van je relatie tot degene waarnaar je kijkt: je laat daarmee je verwantschap blijken. Als die verwantschap ontbreekt – omdat je geen teamgenoot van iemand bent en niet iemand helpt als spotter – is het gewoon niet de bedoeling dat je hele sets van een ander bekijkt.

Beeld: teamleden uit het onderzoek kijken naar elkaar 

In Italië kan het al acht jaar, en sinds kort ook in Engeland. Lightsaber Combat is de naam van een nieuwe sport die zo cool is als hij klinkt. Drie Italiaanse vrienden vroegen zich af hoe vechten met een lightsaber zou gaan. Ze hadden ervaring in de vechtkunst en creëerden op basis daarvan en Star Wars beeldmateriaal een nieuwe techniek. Er is geen officiele band met Star Wars, maar Lightsaber Combat is wel “the systematic realisation of an important aspect of the epic created by George Lucas, i.e. combating with ‘lightsabers'”.

De leiding is in handen van de council, de drie oorspronkelijke oprichters. Iedere lokale vestiging heet een order, en iedere groep die samen traint een clan. Nieuwe leerlingen heten Younglings. Ze kunnen benoemd worden tot Padawan op voorspraak van hun trainer. Na training kan je Jedi worden. Er zijn ook Jedi Masters en Grand Masters.

Zowel de dark side als de light side zijn mogelijk. Dit hangt af van de predispositie van de sporter. Als je gebalanceerd bent en eerlijk vecht ben je Jedi, als je de neiging hebt vals te spelen Sith. Ludosports heeft er nog twee kanten bij bedacht: de Pink Side voor alle vrouwen (megafaal, alsof Princes Leia ooit roze droeg!) en de Pork Side die barbecues regelt (wat dan weer zo gaaf is dat ik de council de Pink Side bijna vergeef).

Er is een Master Sabersmith die de lightsabers onderhoudt, in samenwerking met de Jedi Research Department. De lightsabers hebben een aluminium handvat dat een geluidskaart, een bewegingssensor en andere electronica bevat. Het lemmet is een zachte buis van polycarbonaat met weerspiegelende film. Het is mogelijk je lightsaber te modificeren.

Ondanks de Jedi-verwijzingen heeft Lightsaber Combat geen levensovertuiging – filosofisch dan wel religieus. Er zijn wel regels, waarvan SeCuRi de voornaamste is: SErvizio, CUra, RIspetto (service, zorg en respect).

Alle informatie van de site van Ludosports tenzij anders aangegeven. Gevonden via PSFK.

In de aanloop naar en tijdens de Olympische Spelen raakten media en burgers niet uitgesproken over ‘Sotsji en homorechten’. Koepelorganisaties uit de sport zoals het IOC benadrukten sterk dat zij vinden dat sport a-politiek moet zijn. Homo-organisaties en sympathisanten stelden dat de schendingen van mensenrechten niet onbenoemd mochten blijven. De media sponden er garen bij: zij konden zo gemakkelijk hun pagina’s en talkshows vullen. Ook buiten grote evenementen als de Olympische Spelen zien we een moeizame relatie tussen sport en politiek. Sportorganisaties zetten zich graag in tegen racisme. Homofobie ligt lastiger: het duurde lang voordat de KNVB zich hierover uit durfde te spreken.

De meeste recente podcast van Onder Mediadoctoren bekijkt de vermenging van sport en politiek vanuit een mediawetenschappelijk perspectief. Hoe ging dit vroeger, over welk soort politieke boodschappen gaat het en wat is de rol van de media in dit alles. De mediadoctoren spraken onder andere met Jacco Sterkenburg van de Erasmus Universiteit Rotterdam die promoveerde op sport, etniciteit en televisie, en met Johan Wakkie, directeur van de Koninklijke Nederlandse Hockey Bond die een campagne voor gezondere sportkantines heeft opgezet.

Meer informatie en luisteren via Soundcloud kan hier. De podcast is ook via iTunes te beluisteren.

Wanneer Chinezen een medaille winnen, is hun speech heel anders dan die van Amerikanen. Communicatiewetenschappers Mei Hua and Alexis Tan onderzochten waar deze verschillen vandaan komen [abstract]. Ze beargumenteren dat niet alleen de culturele waarden van de atleten invloed hebben. Ook die van de journalist spelen een rol. Zo weten we uit eerder onderzoek dat Chinese journalisten bescheidenheid en loyaliteit belangrijker vinden dan agressie en nieuwsgierigheid, wat weer de belangrijkste waarden zijn voor Amerikaanse journalisten. Hua en Tan voerden een inhoudsanalyse uit van 21 Chinese en 18 Amerikaanse televisie-interviews en 28 Chinese and 31 Amerikaanse kranteninterviews, allen rond de Olympische Spelen van 2008.

Nationale trots vs verlangen om te winnen
Uit de vergelijking blijkt dat Amerikaanse goud-winnaars hun succes meer toeschreven aan atletisch talent, persoonlijkheid, individuele stijl en verlangen om te winnen. Chinezen schreven succes toe aan keiharde training, de verwachtingen van anderen en nationale trots. In tegenstelling tot wat verwacht was, waren er geen verschillen in wat toegeschreven werd aan familie, vrienden en fans. Wel erkennen Chinezen meer dan Amerikanen de rol van hun coach.

De onderzoekers wijzen erop dat een interview een samenspel is tussen journalist en sporter. De verschillen worden niet alleen veroorzaakt door andere antwoorden, de journalisten stellen ook andere vragen.

Uitersten
Een bezwaar bij het onderzoek is de simplistische tegenstelling tussen individualistische en collectivistische culturen met de VS en China als uitersten. Door de statistische vergelijking van twee groepen worden verschillen uitvergroot en is er geen aandacht voor overeenkomsten of afwijkingen. Het was bovendien interessant geweest om te zien of er ook verschillen zijn tussen hoe Amerikanen Chinezen interviewen vice versa.

CC foto: Ivan Walsh

De Gay Games zijn net als de Olympische Spelen een manier voor een gastland om te zichzelf op een bepaalde manier – in dit geval als homotolerant – te presenteren aan de rest van de wereld. Ze zijn voor een groot deel toeristische evenementen die steunen op de notie van een mondiale gemeenschap. In een recent artikel [abstract] analyseert Kellie Burns de openingsceremonie (het visitekaartje) van de Gay Games van 2002 in Sydney, na Amsterdam in 1998 de tweede Spelen buiten het Noord-Amerikaanse continent. Ze vraagt zich af wie de ‘gedroomde’ deelnemer van de Gay Games is, of anders gezegd: welke geïdealiseerde seksuele burger naar voren komt uit de openingsceremonie.

Inclusiviteit en rechten

De Gay Games begonnen klein, maar zijn inmiddels uitgegroeid tot een groot event met een budget van meer dan $10 miljoen. Er is veel druk op het vinden van sponsors uit het bedrijfsleven. De organisatoren benadrukken daarom een beeld van “healthy, wealthy and wholesome gays and lesbians” (p. 320).

Het verhaal dat verteld werd tijdens de opening was een lineaire geschiedenis van onderdrukking toen Australië nog een strafkolonie was, naar langzamerhand bevrijding en viering. Dit is een verhaal van de transformatie van omgang met homoseksualiteit in het Westen. Burns analyseert de verschillende elementen van de openingsceremonie en beargumenteert dat alles draaide om insluiting, diversiteit en het omarmen van verschil. Tegelijkertijd is de geïdealiseerde seksuele burger van de Gay Games wit, westers, stedelijk en neoliberaal (neoliberaal in de zin dat hij/zij gecommitteerd is aan het liberale rechten-model).

Homogeen

Het onderzoek van Burns is ook in de Nederlandse context van 2012 relevant. De ophef over leernichten, de deelname van vele gesponsorde bedrijfsboten tijdens de Canal Pride en de vermeende tegenstelling tussen geloof en homoseksualiteit zijn allemaal indicaties dat ook in de Nederlandse publieke verbeelding ook maar één bepaald soort homo acceptabel is.

Beeld: Canal Pride Amsterdam, CC Eelco Cramer 

Afgelopen zondag vond in de VS de 46^ste Super Bowl plaats. Dit grootste televisiemoment van het jaar is een climax voor adverteerders, die hun duur betaalde reclamezendtijd optimaal willen gebruiken door onderscheidende spotjes. Daarnaast wordt het amusement in de pauze (de half time show) gezien als een van de entertainmenthoogtepunten van het jaar. Als je vroeger even naar de wc ging, had je het gemist en was het voor eeuwig zonde. Nu kan alles worden nabekeken en daarmee uitgebreider kunnen worden nabesproken. Social media blog Mashable besteedt deze week veel aandacht aan de Super Bowl. Check bijvoorbeeld deze infografiek over de ‘digitale watercooler’, dit verslag over het aantal tweets per seconde tijdens de uitzending of kijk alle reclamespotjes na.

De nieuwe manieren van delen trekken veel aandacht en brengen veel data voort. Dit leidt echter nauwelijks tot nieuwe inzichten over de betekenis die kijkers geven aan de Super Bowl. Het kijken naar dit evenement is een jaarlijks terugkerend ritueel dat altijd al ingebed was sociale structuren (samen op de bank, het eten erom heen gepland). Er wordt nu makkelijker en met meer mensen gesproken door de facilitatie die social media brengen, maar we weten niet of mensen ook andere zaken bespreken.

Waar eerder fitnessprogramma’s vooral hingen aan een beroemdheid (denk Raquel Welch in de jaren ’80), is Les Mills erin geslaagd naamsbekendheid te krijgen met de aard van het programma. De bekende Bodypump en Bodystep gaan de hele wereld over. De lessen worden volgens het bedrijf gegeven door zo’n 70.000 instructeurs, die in meer dan 75 landen iedere week 5 miljoen deelnemers bedienen. Jaana Parviainen deed op basis van participerende observatie en tekstuele analyse onderzoek naar Les Mills fitnessfenomeeen [abstract].

Les Mills ontwerpt iedere drie maanden nieuwe choreografieën, gebaseerd op trends uit de muziek- en fitnesswereld. Instructeurs krijgen een DVD met daarbij aantekeningen voor de choreografie en de gelicenseerde muziek. Les Mills streeft ernaar om bewegingen te maken die aangeleerd kunnen worden zonder gevoelens van schaamte of falen. Het verdienmodel van Les Mills zit in de herhaling en standaardisatie waarmee de dienst wordt aangeboden. De onderzoeker vergelijkt het bedrijf daarom met McDonald’s. Les Mills steunt op vier zuilen: efficiency, meetbaarheid, voorspelbaarheid en controle. Fitnessinstructeurs ondergaan een paar dagen training en worden getoetst door een video van een volledige les op te sturen. Het voordeel voor de sportschool is dat zij zelf geen personeel hoeven te trainen en dat er makkelijk met instructeurs geschoven kan worden omdat iedereen dezelfde lessen geeft. Omdat er weinig scholing nodig is, zijn de lonen laag. Parviainen stelt daarom dat dit McJobs zijn.

Opmerkelijk aan de programma’s van Les Mills is dat er nauwelijks interactie en uitwisseling is tussen instructeur en gebruiker. In plaats daarvan staat herhaling en imitatie centraal. Het product van Les Mills is erop gericht om endorfine aan te maken bij de gebruiker. De constante aansporing door de instructeur in combinatie met de beat van de muziek en het gezamenlijk bewegen zorgen ervoor dat je minder makkelijk opgeeft en dat je niet alleen gevoelens van controle over je lichaam hebt, maar ook van plezier. Bij elkaar heeft dit een verslavend effect: net als bij drugs en fastfood verlangen de hersenen terug naar dat geluksgevoel.

http://youtu.be/RIrPez_kKpU?utm_source=rss&utm_medium=rss

Zondag begint in Duitsland het wereldkampioenschap voetbal. Voor vrouwen dan. En dat is vooral te merken aan de opvallende afwezigheid van enige publiciteit voor dit evenement. Nu speelt Nederland niet mee en is dit voor de Nederlandse context daarom nog enigszins te begrijpen, maar ook in Duitsland zien wij geen massa-enthousiasme zoals in 2006. Zelfs op de website van de FIFA wordt vooral prominent bericht over de U-17 kampioenschap en moet eerst worden doorgeklikt voordat men op de website van de vrouwen WK belandt. Er staan geen beeldschermen op het Museumplein en worden er geen voorbarige facebookuitnodigingen voor grootschalige huldigingen verstuurd. Waaraan dit ligt blijft speculatie en wie weet gaat het enthousiasme later tijdens dit evenement opvlammen (er zijn inmiddels al 700.000 kaartjes verkocht). Vrouwenvoetbal onderscheidt zich tevens van mannenvoetbal doordat vrouwelijke spelers die beter scoren dan andere snel voor man worden uitgemaakt. Voor dit soort gevallen heeft de FIFA dan ook een reglement opgesteld [PDF] waarin staat dat gender aan de hand van de hormoonhuishouding van een speler vastgesteld kan worden. Een nogal dubieuze procedure, want als wordt vastgesteld dat de betreffende speler geen vrouw is, telt zij (of hij) dan als man en mag zij/hij dan ook meedoen bij de mannen? De FIFA doet hier geen uitspraken over, maar stelt wel dat de scheiding tussen man en vrouw in het professionele voetbal streng gehandhaafd moet blijven. Wie ondanks deze verwikkelingen naar het evenement wil kijken en wil genieten van hoogstaand voetbal kan bij Eurosport terecht, dat alle wedstrijden live uitzendt.

De viering van het landskampioenschap van gisteren laat zien dat stedelijke identificatie bestaat en werkt. Vanaf de euforie bij de 1-0 vierde heel Amsterdam feest, compleet met zwemmen in Amsterdams water. Klassieke cultural studies-onderzoekers zouden dit feest mogelijk lezen als verzet tegen de negatieve houding ten aanzien van Amsterdam van de laatste tijd. Of dit klopt, is een empirische vraag die alleen beantwoord kan worden met onderzoek, maar duidelijk is dat de clubidentiteit van Ajax dwars door klasse en afkomst gaat. Op het Museumplein waren alle Amsterdamse etniciteiten en standen bijeen. Zij aan zij en onder opperbeste sfeer werd gezongen en feestgevierd. Opvallend was dat het feest continu door iedereen werd vastgelegd (zie de vele telefoons in dit filmpje), om ongetwijfeld gedeeld te worden via sociale media. Daarnaast viel op dat ‘Joden’ een breed gedragen geuzennaam is, ondanks (of wellicht dankzij) pogingen van burgemeester Van der Laan om ervan af te geraken.