Goede opening credits worden vaak net zo iconisch als de serie die ze inleiden. De band The Rembrandts ging van halflege concertzaaltjes naar uitverkochte zondagmiddagmatinees toen hun nummer I’ll be there for you werd gebruikt in Friends. En de bombastische intro van Game of Thrones was zo sterk, dat-ie werd hergebruikt voor House of the Dragon. De intro zet de toon. Het korte filmpje vooraf maakt ons klaar voor wat komen gaat. Niets voorspelt het onheil dat komen gaat immers beter dan de bijna spookachtige muziek over de idyllische beelden van het plaatsje Twin Peaks. Weinig zegt ‘ongelukkig’ beter dan de net niet valse pianoklanken en korzelige VHS-beelden van een steenrijk en ijskoud gezin die de intro van Succession opmaken.

Deze week brachten we met Skip Intro de 100ste (reguliere) aflevering uit (!). Ter gelegenheid daarvan, maar vooral omdat onze podcast – wat mij betreft in ieder geval – al honderd afleveringen lang de verkeerde naam heeft, organiseer ik samen met mijn podcastcollega’s de ‘beste intro van een tv-serie ooit’-verkiezing. Want zoals jullie weten, waardeer ik een goede intro enorm. Je kunt zelfs zeggen dat ik het soms heiligschennis vind om de ‘skip intro’-knop te gebruiken. Behalve dan bij die bijzonder vreemde intro bij de nieuwste Netflix-hit The Perfect Couple, want die is gemaakt om te skippen. (Net als de serie overigens, maar dat is een ander verhaal.)

Een goede intro maken is een vak. Vandaar ook dat er bij de Creative Arts Emmy Awards afgelopen weekend weer een prijs in de categorie Outstanding Main Title Design werd uitgereikt. Vorig jaar ging die Emmy naar de inderdaad hele mooie van The Last of Us (al is het opvallend dat deze won en niet de toch wel behoorlijk iconische banger die de opener van The White Lotus-intro is). Twee jaar geleden was het Severance die de prijs kreeg, wat ik toen niet helemaal terecht vond. En dit keer is de prachtige opener van Shōgun gekroond tot winnaar.

Wat niet alleen terecht maar ook opvallend is, omdat de eerdere miniserie deze prijs in 1981 ook al won (met een heel ander soort filmpje, dat moet gezegd worden). Ook opmerkelijk is het dat mijn favoriete intro ooit (of nee, een van m’n favorieten – ik kan niet echt kiezen geloof ik…), The Sopranos, zelfs nooit genomineerd was voor een Emmy. Dat terwijl juist deze intro weer trendsettend was toen ie in 1999 voor het eerst te zien was. En dat Stranger Things de prijs in 2017 won, terwijl ik was vergeten dat het origineel langer duurde dan de title card die Netflix er van maakte:

Als ik iets merk deze afgelopen week sinds we de ‘beste intro van een tv-serie ooit’-verkiezing hebben gelanceerd, is het dat iedere serieliefhebber die ik ken weer een andere favoriet heeft en dat alleen al het onderwerp heel veel enthousiasme en nostalgie oproept. Mensen die ik spreek beginnen spontaan openingsfilmpjes van series te noemen uit hun jeugd (iemand stuurde me meteen het filmpje van Black Beauty waar ik oprecht al decennia niet meer over nagedacht had, maar dat inderdaad mooi is) of ze geven me kleine TEDtalks om me te overtuigen waarom intro a of b toch echt de allerbeste is. De eerste nominaties die we binnenkregen op onze site varieerden in ieder geval enorm, van redelijk recente meesterwerkjes zoals de openers van Succession en Pachinko tot een keiharde klassieker als The A-Team.

Terug naar de vraag wat nou de beste intro ooit is. Ik wil het weten en daar heb ik jullie hulp voor nodig. Nomineer daarom nu de serie die wat jou betreft de meest briljante, memorabele, geweldige, kunstige, leuke, bijzondere of gewoon de BESTE openings credits heeft. Dan weten we zeker dat we niks vergeten.

Dit stuk verscheen eerder in Anke’s nieuwsbrief I Like To Watch. Daarin bespreekt ze tweewekelijks ontwikkelingen in televisieland en geeft ze actuele serietips. Abonneren kan hier. 

In de openingsminuten van de geweldige HBO-serie Watchmen zit een klein jongetje in de bioscoop te kijken naar een stille film over Bass Reeves, een van de eerste zwarte deputy U.S. Marshalls in Amerika. Ondanks de begeleidende pianomuziek zijn er sirenes hoorbaar. Want buiten de bioscoop staan de straten in brand. Letterlijk en figuurlijk. Winkels worden geplunderd, mensen op straat worden aangevallen, en gedood. Er wordt zelfs geschoten uit een klein vliegtuigje dat keer op keer laag over de straat scheert. ‘Tulsa 1921’, verschijnt er vervolgens in grote, gele letters beeld.

Wat we zien is de Tulsa Race Massacre, het dodelijkste voorval van racistisch geweld uit de Amerikaanse geschiedenis waarbij een maniakale menigte witte mannen (veelal in witte gewaden) het twee dagen lang gemunt had op het welvarende Greenwood District, toen ook wel ‘Black Wall Street’ genoemd.

Niet in de schoolboeken
Ik weet niet hoe het met jullie zat maar zelf heb ik direct na deze indrukwekkende en gruwelijke openingsminuten het beeld op stil gezet om op te zoeken of dat wat ik zag, was gebaseerd op de werkelijkheid. Ik schrok me werkelijk wezenloos toen ik ontdekte dat het niet alleen echt was gebeurd, maar ook aan honderden zwarte mensen het leven had gekost. En dat zoiets ook op andere plekken in Amerika was voorgevallen. Watchmen had in de openingsminuten niks overdreven.

Ik was niet de enige die naar aanleiding van de aflevering direct ging googelen. Die avond in 2019 toen het op HBO verscheen was niet ‘Watchmen’ maar ‘Tulsa’ trending op social media in Amerika. De Tulsa Race Massacre was, tot Watchmen het op een zondagavond bij HBO onder de aandacht bracht, namelijk een bewust onderbelicht en zelfs begraven stukje Amerikaanse geschiedenis dat niet in de Amerikaanse schoolboeken voorkwam (ik denk niet dat ik hoef uit te leggen waarom). Het was voor veel kijkers de eerste keer dat ze er over leerden. Twee jaar na de release van Watchmen was het precies honderd jaar geleden dat de gruwelijkheden in Tulsa hadden plaatsgevonden, en dankzij Watchmen en de aandacht die de serie kreeg wisten opeens heel veel Amerikanen (en Europeanen zoals ondergetekende) wat er die twee dagen in Tulsa was voorgevallen. Allemaal dankzij een tv-serie.

Dat tv-series impact hebben, hoef ik jullie niet te vertellen. Series zijn vermakelijk, uiteraard, maar ze kunnen je ook dingen leren. Ze kunnen je laten kennismaken met andere werelden, met mensen die niet op je lijken en dus ook met stukjes belangrijke geschiedenis waarvan je anders geen weet had gehad.

Rechterlijke dwaling
Zo ontdekte het Verenigd Koninkrijk de afgelopen weken dankzij de televisieserie Mr Bates vs The Post Office (zie onder in deze nieuwsbrief meer) pas hoe schandalig hun Post Office, een instituut in het land, jarenlang was omgegaan met duizenden van diens filiaalhouders. Filiaalhouders (of ‘sub-postmasters’) die overal in het land een klein, vaak kneuterig postkantoortje runden en tussen 1999 en 2015 onterecht werden beschuldigd van het verduisteren van vele tientallen duizenden ponden. Deze sub-postmasters raakten vervolgens vaak alles kwijt wat ze hadden, werden aangeklaagd en enkelen werden zelfs veroordeeld. Zelfs toen al duidelijk was dat het probleem niet bij de mensen, maar bij de door de Post Office geïnstalleerde boekhoudsoftware lag.

Het is een enorm schandaal en een van de grootste rechterlijke dwalingen uit de recente geschiedenis van het land. Iets dat daarom uiteraard veelvuldig in het nieuws is geweest. Maar toch ontstond er pas echt ophef, toen er deze maand een vierdelige dramaserie over het schandaal werd uitgezonden op televisie. En als ik ophef zeg bedoel ik OPHEF. Mensen waren boos. De voormalig directeur van de Post Office heeft vanwege de ophef inmiddels haar koninklijke onderscheiding teruggegeven (wel pas nadat een miljoen mensen hierover een petitie hadden getekend) en de regering heeft een spoedwet aangenomen om de slachtoffers sneller te compenseren en hun veroordelingen teniet te doen. Hoera dus voor de televisieserie!

Laten we daarom heel hard hopen dat er in ons land snel een serie over het Toeslagenschandaal komt. Hilversum, lezen jullie mee?

eerder in Anke’s nieuwsbrief I Like To Watch. Daarin bespreekt ze tweewekelijks ontwikkelingen in televisieland en geeft ze actuele serietips. Abonneren kan hier. 

Alsof ze iedere week een hand gekookte spaghettislierten tegen de muur gooiden om te kijken wat er bleef plakken. Zo had ik tot voor kort de release-strategie van Netflix van de afgelopen jaren omschreven. Het was mij namelijk al een tijdje niet helemaal meer duidelijk wat de visie van de streamer omtrent nieuwe series precies was. Behalve dan dat kwantiteit het leek te winnen van kwaliteit.

Middelmaat
Niet lang geleden was een nieuwe Netflix-serie reden voor opwinding. Het kon immers zomaar weer een Glow, Russian Doll, Narcos of Stranger Things zijn. Maar ergens begin jaren ‘20 veranderde er iets. Opeens leek het alsof Netflix steeds minder titels uitbracht die konden (en overduidelijk moesten) concurreren met de prestigeshows van een HBO. In plaats daarvan verschenen er op de streamer vooral middelmatige series, met af en toe een uitschieter naar beneden of boven.

Daar kwam bij dat de streamer in diezelfde periode besloot om vrijwel geen screeners voor recensenten meer beschikbaar te maken (behalve bij de echt grote titels), en amper nog reclame maakte voor nieuwe series. Alsof het platform zelf ook niet echt geloofde dat het heel veel goeds uitbracht en probeerde de negatieve recensies de pas af te snijden*.

*(Nu is het natuurlijk ook zo dat Netflix al jaren zo groot is, dat het de ‘traditionele’ persaandacht eigenlijk niet meer nodig heeft. Want het grootste gedeelte van de abonnees van Netflix (de mensen die geen nieuwsbrieven over series lezen zeg maar), ploft ‘s avonds gewoon gedachteloos op de bank en kijkt wat het algoritme van de streamer ze voorschotelt. Wat de recensenten ook zeggen.)

Gourmet cheeseburger
Het zorgde er uiteindelijk voor dat Netflix in een paar jaar tijd een van mijn minst favoriete streamers werd. En dat net op het moment dat er in ons land meerdere concurrenten bijkwamen. Wat ik ooit voor een nieuwe Netflix-serie voelde, voel ik nu bij releases van Apple TV+, FX-series op Disney+ (en vooruit, één Star Wars-titel), en natuurlijk bij alles wat HBO me op de maandagavond wil verkopen.

Sinds kort weet ik dat Netflix (uiteraard) wel degelijk een iets meer doordachte manier van series uitbrengen hanteert dan mijn spaghettislierten-strategie. Al zit ik er niet eens heel ver naast. Want uit het vreselijk interessante portret dat Rachel Syme van The New Yorker maakte over Bela Bajaria, de vrouw die de afgelopen jaren hoofd internationale televisie was bij Netflix (ze is vorige week gepromoot tot Chief Content Officer), wordt de ideale Netflix-serie omschreven als een ‘gourmet cheeseburger’, iets dat heel veel mensen overal ter wereld lusten, maar dan met een partje gegrilde paprika in plaats van een blaadje sla. Of zoals ze het bij Netflix omschrijven: kwalitatief én commercieel tegelijkertijd.

Als voorbeeld van de ideale gourmet cheeseburger wordt Bridgerton genoemd. Nu is de Shonda Rhimes-show inderdaad het soort serie dat door héél veel mensen prima is weg te happen, en tegelijkertijd net iets boven het gemiddelde uitsteekt. (Gourmet is misschien wat overdreven?) Toch blijft het gevoel dat de streamer de afgelopen jaren aanzienlijk meer fast food cheeseburgers (of spaghettislierten) heeft gemaakt, dan Bridgertons.

Gouden onderbuik 
Iets dat Ted Sarandos, een van de CEO’s van Netflix, in het The New Yorker-artikel eigenlijk ook bevestigt. Want waar Netflix (en Sarandos) ooit als doel had om HBO (maar dan groter) te worden, en dus vooral prestigieuze titels hoopte te produceren, wil het tegenwoordig televisie in zijn geheel vervangen aldus de CEO tegen Syme:

“Sarandos told me that Netflix’s strategy today is to function as “equal parts HBO and FX and AMC and Lifetime and Bravo and E! and Comedy Central.””

En dat wil het niet alleen in de VS, maar wereldwijd. Want het belangrijkste doel van Netflix op dit moment is volgens het artikel zo hard mogelijk groeien op zoveel mogelijk plekken. En bij dat laatste doel passen geen prestigieuze, ‘moeilijke’ tv-series.

In het stuk haalt Sarandos het idee van de ‘golden gut’ aan, doelend op mensen met een gouden onderbuikgevoel die instinctief aanvoelen wat goede tv is. Het is een kwaliteit die lange tijd hoog aanzien had in Hollywood, maar bij Netflix op het moment niet meer van pas komt.

“When you’re trying to grow as quickly as possible in as many places as possible, you can’t afford to get “bottlenecked behind one sensibility,” Sarandos said.”

Niet meer voor ons
Om die reden werd in 2020 Cindy Holland, de persoon die series als House of Cards en The Queen’s Gambit naar de streamer bracht, vervangen door Bajaria. Iemand die op Syme’s vraag wat haar favoriete series zijn, het volgende antwoordde:

“I mean, I’m a fan of TV. I work in TV. I watch everybody’s things,” she said, adding, “People have very different tastes, and I have no disdain for whatever those things are. What is quality? What is good versus not? That’s all subjective. I just want to super-serve the audience.”

Dat klinkt toch verdomd veel als spaghettislierten. En het verklaart waarom Netflix de afgelopen jaren zo anders is gaan voelen. Het maakt geen series meer voor mij, of voor jullie, maar voor die miljoenen abonnees die leunen op het algoritme. En dat is een veel grotere doelgroep en dus belangrijker.

Het verschil met Apple TV+ kan ondertussen bijna niet groter zijn. De kleine streamer met de grote portemonnee lijkt geen serie uit te brengen zonder prestige of heel veel hele bekende namen. Iets dat ze inmiddels zo goed doen, dat ze Timothée Chalamet konden inhuren om daar eens flink over op te scheppen. Het mag duidelijk zijn, bij Apple TV+ eten ze gourmet cheeseburgers bij het ontbijt. Of die aanpak uiteindelijk genoeg gaat zijn om te overleven in streamingland, is een tweede. Maar zolang deze en andere streamers fijne series blijven maken, blijf ik kijken.

Dit stuk verscheen eerder in Anke’s nieuwsbrief I Like To Watch. Daarin bespreekt ze tweewekelijks ontwikkelingen in televisieland en geeft ze actuele serietips. Abonneren kan hier. 

Wie had er een Game of Thrones spin-off over Jon Snow op z’n verlanglijstje staan? Ik in ieder geval niet. Dat House of the Dragon – over het begin en het einde van House Targaryen – niet de enige nieuwe serie zou zijn die het GoT-universum gaat uitbreiden, wist ik. Maar dat er mensen zijn die willen weten hoe het met Snow aan de andere kant van de muur gaat, verbaast me oprecht.

Niets ten nadele van Kit Harrington die hem speelde, maar Snow was vaak een van de saaiste personages van GoT. Zelfs toen hij door vrijwel iedereen in Castle Black werd neergestoken, was het niet echt spannend, omdat er werkelijk niemand twijfelde dat hij weer uit die pijnlijke dood zou herrijzen. En het leuke aan de wereld van George R.R. Martin is juist dat iedereen dood kan. Iedereen behalve Jon Snow.

Snow was wat mij betreft op z’n leukst in het ‘You Know Nothing, Jon Snow’-tijdperk met Ygritte. Maar ergens denk ik niet dat ze bij HBO overwegen om er een Jon Snow-romcom van te maken. Wat het wel wordt, is nog niet bekend. Het enige dat we weten is dat er een serie over Jon Snow in ontwikkeling is. En dat Kit Harrington al betrokken is. Dat laatste betekent waarschijnlijk dat de aankondiging geen proefballonnetje was, om te kijken of er animo naar zo’n serie is, maar dat het project al in een verder gevorderd stadium is.

Het Breaking Bad-universum
De Jon Snow spin-off was niet de enige spin-off die afgelopen weken werd aangekondigd, of geteased. Dan McDermott, hoofd entertainment van kabelaar AMC, liet in een interview met Variety vallen dat, als Better Call Saul ten einde is, hij heel graag een tweede spin-off van Breaking Bad wil als makers Vince Gilligan en Peter Gould hiervoor openstaan. En Netflix kondigde Squid Game: The Challenge aan, een real life Squid Game met de ‘grootste geldprijs uit de televisiegeschiedenis ooit’. Ik denk dat het veilig is om aan te nemen dat deze gameshow z’n kandidaten niet zal doodmaken, wat betekent dat het een spelletje Annemaria koekoek voor volwassen wordt.

De spin-off is niet nieuw in serieland. Uit Cheers ontsproot het zeer succesvolle Frasier. Friends bracht de flop Joey voort. En op Law & Order kwamen eindeloos veel varianten. Net als bij de reboot, en de series die gemaakt worden van populaire podcasts, geldt voor een spin-off (en een sequel of prequel) namelijk dat het een redelijk veilige gok is voor de studio’s en streamers. Een spin-off heeft, ondanks dat het een nieuwe titel is, een ingebouwde doelgroep en dus direct kijkers. Game of Thrones was een van de populairste series van de afgelopen jaren en een flinke groep van deze kijkers zal altijd inschakelen voor een nieuw avontuur in GoT-universum. Maakt niet uit over wat, of wie, het gaat.

Het Sherindanverse
Dat het op dit moment spin-offs regent, meer dan ooit lijkt wel, komt weer omdat iedere streamer en studio een of meer eigen, exclusieve universums probeert te creëren. Een wereld vol series (en films, games) waarvoor de fans blijven terugkomen naar het platform. Disney+ zet daarom enorm in op de werelden van Marvel en Star Wars. HBO hoopt een heel Game of Thrones-universum te ontwikkelen. Het Amerikaanse Paramount heeft de hitserie Yellowstone van Taylor Sheridan inmiddels al drie spin-offs gegeven, waardoor er een heus ‘Sheridanverse’ is ontstaan. AMC zou blijkbaar niets liever willen dan een uitgebreid Breaking Bad-universum. En Netflix, dat gek genoeg nog niet echt een ‘universe’ heeft, lijkt met Squid Game: The Challenge een eerste stap te zetten. Al zou het me ook niks verbazen als er, naast de huidige games, ooit Stranger Things spin-offs komen (een Steve en Eddie sitcom, wellicht?).

Het is de vraag of al deze universums de kwaliteit van series ten goede komen. Persoonlijk heb ik, na een jaar Marvel- en Star Wars-series, het gevoel dat iedere nieuwe serie de magie van het origineel een beetje wegneemt. Alsof de verf iedere keer een beetje wordt verdund en er uiteindelijk steeds minder kleur overblijft. Maar de Marvel- en Star Wars-titels zijn niet voor mij gemaakt (al vond ik het begin van WandaVision erg leuk, en geniet ik nu ook van Ms. Marvel), dus wie weet word ik eind van de zomer omvergeblazen door House of the Dragon. En kan ik daarna niet wachten om herenigd te worden met Jon Snow. Er zijn gekkere dingen gebeurd.

Dit stuk verscheen eerder in Anke’s nieuwsbrief I Like To Watch. Daarin bespreekt ze tweewekelijks ontwikkelingen in televisieland en geeft ze actuele serietips. Abonneren kan hier. 

Eerder schreef ik voor NRC hoe tv-series regelmatig in meervoud lijken te komen. Dan heeft de ene streamer een serie over een DNA-test die je soulmate kan voorspellen, komt de andere twee weken later met een serie over een test die, je raadt het al, aan de hand van je DNA kan voorspellen wie je soulmate is. De deskundigen die ik toen sprak, wezen naar de tijdgeest om dit soort dubbelingen te verklaren.

De tijdgeest zou, na vier jaar Trump, absoluut verklaren waarom er recentelijk zo’n vijf Amerikaanse dramaseries zijn verschenen over oplichters en charlatans. “Scammin’ season” doopte website Vulture het al. Eerst was er Inventing Anna (Netflix) over de vrouw die net deed alsof ze een rijke Europese erfgename was en zo de New Yorkse elite om de tuin wist te leiden. Toen kwam Showtime eind februari met Super Pumped (nog geen Nederlandse release bekend) over de opkomst en val van Uber-oprichter (en nare man) Travis Kalanick.

Daarna bracht Hulu het verhaal van Theranos-oprichter Elizabeth Holmes – de vrouw die zich stylde als Steve Jobs en beweerde een manier te hebben ontwikkeld om met één druppel bloed meerdere medische testen uit te voeren – in The Dropout (midden april bij Disney+). Vervolgens kwam Peacock met Joe vs. Carole (nog geen Nederlandse release bekend), een drama over de hoofdpersonen van Netflix-hit Tiger King. En deze week begint op Apple TV+ WeCrashed over de man die miljardenbedrijf WeWork opzette, een keten van superhippe co-working ruimtes in steden als New York, en vervolgens – zoals de titel al verklapt – door zijn eigen mismanagement in elkaar zag donderen.

Waargebeurde verhalen
Wat deze titels ook gemeen hebben, behalve dat ze gaan over oplichters en charlatans, is dat ze allemaal een waargebeurd verhaal vertellen. Een verhaal dat in alle vijf de gevallen al veelvuldig in het nieuws is geweest en waar meerdere, podcasts, docuseries en longreads over gemaakt zijn. En niet in een ver ver verleden, maar zo recent dat een van de oplichters in kwestie nog in afwachting is van het aantal jaren celstraf dat ze gaat krijgen voor haar bedrog en een ander, na haar rechtszaak, Amerika nog moet worden uitgezet.

Dat Hulu niet eens even heeft gewacht met het filmen van The Dropout tot de rechtszaak tegen Elizabeth Holmes voorbij was, komt waarschijnlijk omdat er andere partijen waren die ook aasden op het verhaal (Adam McKay is al bezig met een film voor Apple). Er zijn momenteel zoveel streamers, en er is zo veel vraag naar originele ideeën, dat iedere populaire podcast of docuserie en alle lifestyle artikelen die ook maar een beetje buzz generen, direct worden omgezet in series. (Ik verwacht ook ieder moment een aankondiging van ‘The Tinder Swindler, de miniserie’…) Want, zoals ik ook al eerder schreef, dit soort verhalen hebben hun aantrekkingskracht al bewezen. Ze hebben een ingebouwd publiek dat, zo is de hoop, ook voor de verfilming zal inschakelen. En dat maakt ze aantrekkelijk en ‘veilig’ voor de studio’s.

Fanatieke fans
Ergens denk ik ook dat dit soort waargebeurde, al eerder vertelde verhalen ook op een andere manier ‘veilig’ zijn. Sinds Lost blijft immers geen enkele populaire televisieserie meer gevrijwaard van fanatieke fans die online iedere verhaallijn ontleden en proberen te raden hoe de serie zal eindigen. Iets dat eigenlijk altijd leidt tot bittere teleurstelling. Maar een serie die zich baseert op feiten, feiten die zelfs bij een groot gedeelte van het publiek al bekend zijn, kan wat dat betreft nooit tegenvallen.

Of dit uiteindelijk ook zorgt voor goede, originele, meeslepende series, valt te betwijfelen. Van de vijf bovengenoemde titels, heeft alleen The Dropout met Amanda Seyfried tot nu toe echt goede kritieken gekregen. Dat terwijl Jared Leto en Anne Hathaway de hoofdrollen in WeCrashed vertolken en Joseph Gordon-Levitt in Super Pumped zit. Maar ook deze grote namen, en het accent van Jared Leto, kunnen de opwinding die de eerste keer ontstond toen deze verhalen werden verteld, niet terughalen. Komt dit omdat we het einde al weten (WeCrashed begint er zelfs mee)? Of hebben we gewoon even genoeg gehad van oplichters en charlatans? Ik vermoed beide.

Mocht je nou toch zin hebben in een waargebeurd verhaal, ga dan voor Landscapers (HBO Max) over een Brits echtpaar dat in de jaren ‘90 een dubbele moord pleegde. True crime maar dan zo vreselijk origineel en meeslepend verteld, dat het niet uitmaakt dat je het einde al kent.

Dit stuk verscheen eerder in Anke’s nieuwsbrief I like to watch. Daarin deelt ze ook serietips en serienieuws. De hele nieuwsbrief lezen en inschrijven kan hier. 

Ik heb de eerste afleveringen van het nieuwe, uitgestelde en lang naar uitgekeken seizoen van Succession gezien. Ik wéét wat er gebeurt na die schokkende persconferentie waarin Kendall Roy zijn vader voor de haaien gooide. Ik weet ook of het kleine glimlachje dat danste rond Logan Roys lippen in die seconden voordat het beeld op zwart ging, iets betekende. Ik mag er alleen niets over zeggen…

HBO heeft mij, samen met alle tv-recensenten wereldwijd die momenteel de eerste zeven afleveringen van het derde seizoen aan het verslinden zijn (de opwinding in tv-recensenten-land was groot deze week!), namelijk vriendelijk gevraagd er met geen woord over te reppen tot het moment dat het embargo wordt opgeheven.

Embargo’s zijn zeer gebruikelijk in tv- en streamingland. Netflix, HBO, AppleTV+, Prime, ze hanteren ze allemaal. Journalisten krijgen (meestal) ruim vóór de release van een serie een aantal afleveringen (screeners) om te bekijken zodat zij genoeg tijd hebben om hun meningen te vormen en stukken te schrijven. In ruil daarvoor wordt de journalist gevraagd publiekelijk pas iets over de serie los te laten op of na de door de streamer/zender gewenste datum. Het is een manier om de publiciteit rondom een nieuwe televisieserie enigszins in de hand te houden. Netflix en HBO kunnen immers niet bepalen wát er wordt geschreven, maar wel wanneer. Meestal wordt een embargo een week of twee voordat de serie uitkomt opgeheven. Zo kan er geleidelijk wat buzz ontstaan en lijkt het – idealiter – rondom de release alsof iedereen het er over heeft.

Maar soms krijgt een titel een embargo van slechts een paar dagen mee. Of zelfs nog minder. Bij Apple’s Foundation bijvoorbeeld, mochten de recensies niet eerder dan op de dag zelf worden vrijgegeven. Iets dat een tijdje terug ook bij Netflix’ inmiddels gecancelde Jupiter’s Legacy het geval was. Dat terwijl beide streamers normaal veel ruimere embargo’s hanteren.

Mijn ervaring inmiddels is dat de lengte van een embargo vaak veel weggeeft over de kwaliteit van de serie. Laat ik het zo zeggen, als ik lees dat een recensie pas op de dag van release mag worden gepubliceerd, ga ik er vanuit dat de titel zal tegenvallen. Wat vaak ook zo is. Zo is Foundation, een serie waar naar werd uitgekeken, redelijk lauwtjes ontvangen. Ook ik vind het ondanks flink wat spektakel in aflevering 1, uiteindelijk toch behoorlijk tegenvallen. En in het geval van Jupiter’s Legacy waren de recensies, toen ze eenmaal gepubliceerd mochten worden, soms ronduit vernietigend.

Het lijkt er daarom op dat netwerken en streamers soms liever kiezen voor géén buzz vooraf, dan eventuele slechte buzz. In de hoop dat kijkers alsnog inschakelen omdat ze benieuwd zijn naar de serie. Iets dat kijkers wellicht niet doen wanneer er al meerdere slechte recensies in hun tijdlijnen en kranten voorbijgekomen zijn. Een uiterst strak embargo (en dus het gebrek aan vroege recensies of hype op social media) kan daarom veel zeggen over de serie die gaat komen.

Ik mag nog steeds niks zeggen over het derde seizoen van Succession, maar ik kan wel verklappen dat het embargo maandag al wordt opgeheven. Dat is TWEE weken voor de release. Het lijkt er dus op dat ze bij HBO alle vertrouwen hebben in het volgende hoofdstuk van de saga van de familie Roy. Trek daar vooral je conclusies uit.

Dit stuk verscheen eerder in Anke’s tweewekelijkse nieuwsbrief I like to watch, waarin ze series bespreekt en tips geeft voor nieuwe series. Abonneren kan hier.

Weet je nog hoe je vroeger gewoon de tv aanzette, middenin een film of serie viel en dan gewoon bleef kijken? Of dat je pas halverwege seizoen 2 toevallig voorbij een serie zapte, om vervolgens wekelijks trouw te kijken – ook al snapte je soms niet waar ze het over hadden omdat je seizoen 1 had gemist? Ik weet niet eens hoeveel filmklassiekers ik stiekem maar half heb gezien, of zes keer alleen het laatste half uur, omdat ik altijd te laat inschakelde. Maar gek genoeg maakte het nooit echt uit. Er was simpelweg geen andere optie. Televisie kijken was gewoon: kijken wat er op is.

Na bijna tien jaar Netflix in Nederland en de enorme hausse aan nieuwe streamers en on demand-diensten die er de afgelopen jaren zijn bijgekomen, is ‘kijken wat er op is’ een haast absurd concept geworden. Zelfs bij ‘lineaire televisie’ zoals dat zo mooi heet, bestaat tegenwoordig de optie om een programma van het begin af aan te starten.

Maar met al die streamingdiensten vol beschikbare titels kwam wel een ander probleem: keuzestress. We scrollen ons een ongeluk door die eindeloze bibliotheken. En omdat de ene interface de andere niet is, zijn het soms bijna onleesbaar kleine plaatjes waar je doorheen klikt, of word je – in het geval van Netflix – zenuwachtig omdat er iedere twee seconde een nieuwe preview instart van titels die je niet wilt kijken (een functie die ik al lang heb uitgeschakeld omdat ik er oprecht gek van werd).

Om ons te helpen met onze keuzestress, heeft Netflix sinds deze week een nieuwe functie uitgerold: Play Something. En die doet precies wat ie belooft, hij speelt wat. Het is eigenlijk gewoon shuffle, maar dan voor tv-series en films. Je klikt op ‘play something’ en krijgt een suggestie, zie je ‘m niet zitten, dan klik je door. Het geheel is uiteraard gepersonaliseerd op je eerdere kijkgedrag – en op wat er populair is. De eerste vier suggesties die mijn tv-app mij bijvoorbeeld net gaf, waren The Serpent, New Amsterdam, Life In Colour with David Attenborough en The Crown. Niet direct spot on, ook weer niet heel verkeerd. Toen de Attenborough-serie begon te spelen en er een mooie waterval in beeld kwam, was ik serieus geneigd om even te blijven hangen.

En dat is precies waar Netflix op hoopt. Dat we blijven hangen en vooral niet doorklikken naar een andere streamer. Vandaar dat Netflix in Frankrijk zelfs test met iets dat nog het best omschreven kan worden als een klassieke televisiezender. Het heet Direct en heeft iedere 24-uur een vaststaand schema met afleveringen van de populairste series en films, in real time. Ouderwets ‘kijken wat er op is’ dus. Netflix hoopt dat het de Fransen aan hun streamer gebonden houdt. Direct is sinds november in Frankrijk beschikbaar en ik kan nergens terugvinden of het een succes is of niet. Maar met Play Something, Direct, en de onlangs aangekondigde tests met wekelijkse afleveringen, lijkt de streamer zowaar een stap terug in de tijd te doen.

Was televisie vroeger dan echt beter? Persoonlijk denk ik eerder dat Netflix gewoon mínder dingen uit zou moeten brengen. Het voelt de laatste tijd iets te vaak alsof de streamer iedere week een random berg nieuwe titels tegen de muur gooit, in de hoop dat er wat blijft hangen. Voor iedere vermakelijke Bridgerton en geprezen The Queen’s Gambit heb je tien matige series. En hoe vaker je die laatste als kijker voorgeschoteld krijgt, hoe minder snel je geneigd bent om ook de volgende suggestie te proberen.

Dit stuk verscheen oorspronkelijk in Anke’s nieuwsbrief I Like To Watch, waarin zij iedere twee weken een aantal series tipt. Die van vorige week kan je hier lezen, abonneren kan hier. 

Ze is “gefascineerd en misschien zelfs wel een beetje geobsedeerd” door de Apocalyps, aldus Lori Nix over zichzelf. Geen verrassende onthulling wanneer je het werk van de Amerikaanse kunstenaar bekijkt. Haar koffietafelboek The City staat vol met foto’s van bijzonder gedetailleerde diorama’s van een fictionele stad jaren nadat het werd verlaten door de mensheid en beschaving na een natuurramp of een door mensen veroorzaakte catastrofe.

Nix, die vaak maanden bezig is met een diorama, noemt zichzelf een ‘faux landscape photographer’. Voor The City probeerde de in Brooklyn wonende kunstenaar zichzelf voor te stellen wat er zou gebeuren met een botanische tuin als de exotische planten niet meer worden gesnoeid, hoe een verlaten laundromat zou worden overgenomen door ratten en hoe het zand van het strand bij New York een metrostel langzaam zou overnemen.

Bekijk veel meer van Lori Nix’ faux landscape-fotografie hier. Koop haar boek hier.

Dit stuk verscheen eerder op Anke’s blog SMTHNG.

Hebben tienermeisjes van nu nog slechte foto’s van zichzelf? Wordt eenselfie die ook maar een beetje minder flatteus is, niet direct gedelete? Hoe anders was het vroeger. Ik weet nog hoe ik me voelde bij de drogist als ik mijn net ontwikkelde foto’s ging ophalen. Op hoeveel foto’s zou ik dit keer m’n ogen dicht hebben? De serie More than Violet van Julia Peirone bestaat enkel uit onflatteuze foto’s van tienermeisjes. Genomen op een moment dat de meisjes niet aan hetposeren waren. Half gesloten ogen, open monden, handen die zenuwachtigaan haren friemelen. Foto’s die normaal de uiteindelijke selectie niet zouden halen en nu juist de hele serie opmaken.

Peirone over More than Violet:

The series More than violet consists of portraits of young girls aged 13-18 years. An age when girls start to become women and aware of themselves through the other’s gaze. The pictures are unflattering when caught in uncontrolled moments with half closed eyes, half-open mouths and hands that pull the hair and fluttering around. As a photographer, I have chosen to take advantage of the images that the camera had time to “see” and take off the model or the photographer’s control. Images that we usually choose to edit out.

Een erg originele serie en ook erg cool dat deze jonge meisjes zichzelf op deze niet perfecte manier durven te laten zien:

Bekijk meer werk van Julia Peirone op haar website.

Dit stuk verscheen eerder op Anke’s blog SMTHNG. 

“Mode is iets dat je volgt als je nog niet weet wie je bent, zorg ervoor dat je altijd goed gekleed gaat.” Dit advies kreeg een kleine Lourens Loux Gebhardt ooit van zijn opa. Dat hij dit advies ter harte heeft genomen, is een understatement. Gebhardt, beter bekend als Loux the Vintage Guru, moet een van de meest stijlvolle en goed geklede mannen van Namibië zijn. Strak in driedelig pak – met zakhorloge – verovert hij op dit moment Afrika en de rest van de wereld.

In een interview met Messy Nessy Chic vertelde de modeliefhebber en -ontwerper onlangs dat hij het merendeel van zijn kleding, de kleding van zijn ouders’ generatie, vindt op markten in Namibië. De vintage pakken waar wij hier grof geld voor betalen, noemt men daar gewoon ‘tweedehands’:

A lot of the vendors [here] don’t really realise the value of what they’re selling because many people aren’t interested in wearing vintage, they just see it as ‘used clothing’… I manage to dress myself cheaply and end up looking like a million bucks.

Samen met andere modeliefhebbers, stylisten en ontwerpers uitJohannesburg, vormt Loux het collectief Khumbula. Samen hopen ze onder de naam Love Is African de ‘fashionistas van Afrika’ te inspireren en tegelijkertijd de vintage mode en tijd waaruit de kleding stamt, te eren.

Dat lukt aardig, lijkt me:

Volg Loux the Vintage Guru op zijn tumblr en bekijk hier meer foto’s van de stijlvolle mensen uit het Khumbula-collectief.

Foto’s: Mr. Harness Hamese.

Dit stuk verscheen eerder op Anke’s blog SMTHNG.

Wat is de laatste foto die je met je telefoon nam? Het lijkt een simpele vraag die kunstenaar en filmmaker Ivan Cash stelt aan wildvreemden op straat. Toch is het antwoord vaak verrassend, soms vreselijk cliché (neem bijvoorbeeld het jonge meisje in LA dat sexy foto’s van zichzelf maakte omdat een modellenscout haar dit heeft gevraagd) maar bovenal erg intiem. Want wat als de laatste foto in je stream een foto van jezelf is, dronken en naakt op bed terwijl je Air Guitar speelt? Of een wazig plaatje dat je stiekem nam in een stripclub in Hollywood? En wat als de laatste veertig foto’s in je telefoon allemaal van de puppy zijn die je net hebt? Deel je deze dan, zonder schroom, met een man met een camera?

Gelukkig voor ons zijn er blijkbaar genoeg mensen die dit doen, want man, wat zijn de drie filmpjes die Ivan Cash tot nu toe maakte intrigerend. Ik had geen idee dat een laatst genomen foto zoveel kan zeggen over mensen en hun leven. Cash’ straatvraagstijl doet denken aan de leuke ‘Hey You! What Song Are You Listening To?’-YouTube trend van een paar jaar geleden, alleen is deze vraag zoveel spannender. Ook omdat je – achteraf gezien – niet van alle passanten wilt weten wat hun laatste foto was.

‘Last Photo‘ is een doorlopend project. Lees er in dit interview meer over en kijk op zijn site voor meer werk van Cash.

Last Photo – San Francisco from ivancash on Vimeo.

Last Photo – Los Angeles from ivancash on Vimeo.

Last Photo – New York from ivancash on Vimeo.

Dit stuk verscheen eerder op Anke’s blog SMTHNG.

De zwemmende baby, het zebrapad op Abbey Road, de banaan van Andy Warhol – een goede albumhoes kan net zo iconisch en herkenbaar zijn als de muziek op de plaat. Dat bewijst Harry Heaton met zijn vermakelijke Lego Albums-tumblr maar weer. Zijn ‘legoversies’ van (beroemde) albumcovers zijn vrijwel allemaal in één oogopslag te herkennen. Nu is het – helaas – niet zo dat Heaton alle hoezen legosteentje voor legosteentje namaakt, hij gooit ‘enkel’ een pixelfilter over een foto, maakt een pixel in de vorm van een steentje en dupliceert dit vormpje net zo lang tot het hele album van Lego lijkt. Voordeel daarvan is wel dat hij razendsnel nieuwe covers maakt (en verzoekjes aanneemt), en dat hij een tutorial van het hele proces online heeft gezet zodat iedereen een foto kan verlego-en.

Hier een paar van zijn kunstwerkjes. Raad ze allemaal:

Bekijk nog veel meer albumhoezen van lego op Lego Albums.

Dit stuk verscheen eerder op Anke’s blog SMTHNG.