De afgelopen maanden verschenen verschillende berichten (zie bijvoorbeeld hier, hier en hier) van medewerkers die grote mediabedrijven als Google en Facebook verlaten omdat ze het niet eens zijn met de manier waarop deze bedrijven te werk gaan.

Een voorbeeld van iemand die zijn werkgever verliet is Tristan Harris, Harris werkte als technicus en ethicus bij Google maar verliet de werkgever met ernstige zorgen over de invloed van Google. In een Ted talk en in het NRC betoogt Harris dat Google er alles aan doet om gebruikers zo lang mogelijk op haar platformen te houden, aangezien het verdienmodel door middel van advertenties hiervan afhankelijk is. Er zijn velen programmeurs en vele algoritmen die er voor zorgen dat de gebruiker zolang mogelijk op een medium blijft plakken. Een voorbeeld van hoe dit gebeurt is dat er met name content aan gebruikers wordt aangeboden waarvan wordt verwacht dat de gebruiker deze interessant vindt of welke vergelijkbaar is aan eerder bekeken content. Dit heeft volgens Harris dus niet alleen tot gevolg dat mensen zo veel mogelijk tijd doorbrengen op de platformen maar ook dat mensen alleen nog maar omringt worden met geluiden waar zij het al mee eens zijn.

Harris bespreekt vier dingen die er moeten gebeuren om de invloed van techgiganten te verminderen:

“Ten eerste moeten mensen zich veel beter bewust zijn van de manipulatie door techbedrijven. Ten tweede moeten overheden er beter in worden om deze bedrijven tot de orde te roepen. Ten derde moeten we beïnvloeden hoe medewerkers van deze bedrijven zich voelen over hun keuzes: zij kunnen hun bedrijf dwingen tot het maken van andere beslissingen. En ten vierde moeten we laten zien dat er alternatieve verdienmodellen bestaan voor puur het oogsten van aandacht. Technologie kan ook worden ontworpen op een menselijke manier die góed voor ons is. Ik ben ook niet tegen technologie of sociale media, maar wel tegen het verdienmodel dat nu dominant is.”

Kunstmatige intelligentie leert van mensen. Dat betekent dat fouten van mensen ook overgenomen kunnen worden door machines. Google vindt dat zij als belangrijke ontwikkelaar van AI grote verantwoordelijkheid draagt. Daarom heeft het bedrijf zeven doelen geformuleerd.

1. Be socially beneficial. 

Google kijkt naar verschillende sociale en economische factoren, en gaat alleen verder als de “overall likely benefits substantially exceed the foreseeable risks and downsides”. Dat is natuurlijk erg vaag. Ook de toezegging “we will continue to thoughtfully evaluate when to make our technologies available on a non-commercial basis” is een loos statement. Beloven ergens over na te blijven denken is een wassen neus.

2. Avoid creating or reinforcing unfair bias.

Algoritmen kunnen vooroordelen reproduceren en versterken. Het is goed dat Google dit formeel erkent. Ze schrijven hier: “We will seek to avoid unjust impacts on people”: ze doen hun best dit te vermijden.

3. Be built and tested for safety.

Google test uitgebreid op veiligheid.

4. Be accountable to people.

Google stelt zich aansprakelijk op voor de systemen die ze ontwikkelen.

5. Incorporate privacy design principles.

Instemming is belangrijk, Google moedigt goede privacypraktijken aan en zal “appropriate transparency and control over the use of data” mogelijk maken. Ook deze is tricky, wat het is Google zelf die beslist wat passend is en wat niet.

6. Uphold high standards of scientific excellence.

De wetenschappelijke methode bestaat volgens Google uit “open inquiry, intellectual rigor, integrity, and collaboration”. Google zegt toe kennis te delen door het publiceren van onderwijsmateriaal, best practices en onderzoek. Het valt op dat Google herhaalbaarheid niet als onderdeel van de methode ziet: bedrijfsgeheim belemmert daardoor waarschijnlijk het werkelijk open delen van kennis.

7. Be made available for uses that accord with these principles.  

Met veel technologie kan je meer doen dan waar het voor ontworpen is. Google belooft dat ze hierop evalueert.

In de blogpost staan ook een aantal applicaties die Google niet zal nastreven, zoals wapens en technologieën die tegen internationale standaarden en mensenrechten ingaan. Supersympathiek! Daarbij wordt wel aangetekend dat Google blijft samenwerken met overheden op het gebied van  cybersecurity, training, rekrutering voor het leger, gezondheidszorg voor veteranen en ‘search and rescue’.

Uiteindelijk is de code dus zeer vrijblijvend. Maar het feit dat Google hier überhaupt is lovenswaardig, zeker in vergelijking met het extreem gesloten Facebook.

Er waren al verschillende pogingen van Google om een sociaal media platform te lanceren (Google Plus is niet echt gelukt, laat ons eerlijk zijn). Nu komt de zoekgigant met Google Spaces, waarbij je groepsgesprekken kan voeren, zoals in eh… Whatsapp, Facebook Messenger, Skype. Of beter: waarbij je samen aan dingen kan werken zoals bij eh… Dropbox, OneDrive, Sharepoint, Facebook groepen.

Zal het iets worden? Ik weet het niet…

With Spaces, it’s simple to find and share articles, videos and images without leaving the app, since Google Search, YouTube, and Chrome come built in.

When someone shares something new to a space, the conversational view lets you see what the group is talking about without missing a beat.

And if you ever want to find something that was shared earlier—articles, videos, comments or even images—a quick search lets you pull it up in a snap.

You can create a space with just one tap for any topic and invite anyone via messaging, email, a social network, or whatever way you like.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

Google lanceert een nieuwe app: Inbox. De boodschap is simpel: we verdrinken in e-mail en daar wil inbox iets aan doen. Maar wat doet Inbox voor je? Wel, deze combinatie van gmail, Google+ en voor Google Now leest de mail voor jou en zorgt er voor dat je weet wat je moet weten zonder de ballast. Wacht even, Inbox leest je mails? Alhoewel, dat doet Gmail toch ook al… Mensen met ervaring met Google Now weten dat dit betekent dat je bijvoorbeeld herinnerd wordt aan je vliegtuigtickets, dat boeken die je kocht onderweg zijn, verjaardagsfeestjes etc. Een andere optie is om mails te snoozen (even als bij een wekker uitzetten om later te reageren). Het is ook mogelijk om reminders in te stellen.

Tenminste… als je toegang krijgt tot Inbox want voorlopig is het invite only… Yep, de typische Google-aanpak is terug.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

De Volkskrant heeft de ‘Nog niet zo makkelijk te googlen’-zomerquiz en tijdens de welbekende pubquiz is het gebruik van de alomtegenwoordige zoekgigant natuurlijk helemaal uit den boze. Bij A Google A Day is dat juist wel de bedoeling en is het taak antwoorden zo snel mogelijk te googlen. De dagelijkse opdracht bestaat al langer, maar is sinds kort ook met Google+ te spelen in Twee voor twaalf-achtig format, waarbij de encyclopedie is vervangen voor Google.

Moderne Scherlock Holmes
Het principe is simpel. De vragen variëren van sport en populaire cultuur tot geschiedenis en wetenschap. Met algemene kennis kom je al een heel eind, maar de vragen zijn wel zo specifiek en gedetailleerd dat je vaak meerdere zoekopdrachten moet uitvoeren om het antwoord te vinden. Dagelijks negen steeds moeilijker wordende vragen, waarbij natuurlijk ook meer punten te verdienen zijn, naar de uiteindelijke bonusvraag die nog heel wat zoekwerk vergt. Frustrerend is het als je maar niet dat antwoord kunt vinden. En zo ben je dus een soort van moderne Sherlock die zijn antwoorden vindt door te googlen.

Beter dan je vrienden
Door A Google A Day via Google+ te spelen wordt het allemaal wat dynamischer, met tegen je vrienden en topscores enzo. Idee is natuurlijk dat je die deelt op je Google+ profiel, maar daar zit niemand op te wachten (denk aan al die Zynga-updates op Facebook van vrienden die niets beters te doen lijken te hebben dan spelletjes spelen). Maargoed, ik ken weinig mensen die echt actief zijn op Google+, dus wat dat betreft zal toch niemand al die updates zien. Voorlopig ben ik wel even zoet met de dagelijkse portie vragen en merk ik dat ik steeds slimmer word in het opzoeken van ogenschijnlijk onmogelijke vragen. De hele dag zou ik zo kunnen googlen (over niets beters te doen hebben gesproken). Gelukkig zijn het maar tien vragen per dag.

Dit stuk verscheen eerder op Goedekleedjes, waar Hidde Bisschop samen met anderen schrijft over populaire cultuur.

Bijna elke grote televisieshow heeft vandaag de dag een YouTubekanaal, waar het publiek de show in korte clipjes terug kan kijken. Een voorbeeld hiervan is het kanaal van Comedy Central,  waarop je naast clipjes uit verschillende series ook talrijke extras kunt bekijken. Naast nichezenders hebben ook steeds meer grote – vooral Amerikaanse – televisiestations zoals CBS, ABC en CNN YouTube als alternatief outletkanaal ontdekt. Dit heeft, volgens een recent onderzoek [abstract], de verhoudingen binnen YouTube radicaal veranderd. Was het aan het begin vooral de user generated content, zijn het nu de grote televisiestations die op YouTube de toon aangeven.

Het democratische karakter van YouTube, waarbij de participatie van de gebruiker centraal stond, heeft volgens de onderzoeker nu plaats gemaakt voor platte commercie met als doel zo veel mogelijk advertenties te verkopen: “What the media industry wants is for YouTube to provide an ad-friendly media environment that links content and advertisements smoothly.” User generated content staat hierbij in de weg, want advertenties werken nu eens beter naast serieuze inhoud. De samenwerking met de grote spelers uit de media-industrie kwam door de overname door Google in een versnelling terecht. Al in 2009 kreeg de site een nieuwe opmaak, waarbij de gebruiker nu uit de categorieën “Muziek”, “Film” , “Show” en “Video” kon kiezen. Alleen in de categorie “Video” was er ruimte voor user generated content. Volgens de onderzoeker hebben de grote televisiestations YouTube op deze manier ‘geformaliseerd’, dus omgevormd tot een medium waarin commerciële televisie op dezelfde manier kan worden uitgezonden als op de TV, met de daarbij horende reclameonderbrekingen.

Gelukkig is dit niet de doodssteek voor user generated content op het internet. Volgens de auteur is het internet nog volop in ontwikkeling en is de strijd tussen commerciële partijen en amateurs die op een alternatieve wijze media willen consumeren en produceren nog niet geslagen. Ook in toekomst zal er nog volop ruimte zijn voor de participerende gebruiker.

Je kan sinds kort je liefde voor Android of Chrome tonen met één van de nieuwe officiële Google-horloges. De horloges werden vorige week toegevoegd aan de merchandising in de webwinkel en kosten zestig dollar. De klokken zijn verkrijgbaar in versies met het gewone Google-logo, het Chrome-logo of het Android-logo; een Youtube-versie ontbreekt vooralsnog. Google sloeg de handen ineen met fabrikant Modify Watches, en de kasten en bandjes kunnen op allerlei manieren aangepast en vervangen worden.

Doorsnee horloge
Maar een gewoon, standaard, doorsnee horloge? De Google-horloges tonen de tijd en niets anders. Verwachten we niet meer van het immer innovatieve bedrijf? Hardcore fanboys zullen niet ondersteboven zijn van de mogelijkheid voor een felgeel Android-bandje te kunnen kiezen. Het kan anders en beter: op de CES 2012 werden de horloges van de toekomst gepresenteerd. Een update van het vertrouwde polsaccessoire naar het digitale tijdperk anno 2012.

Check bijvoorbeeld de Sony SmartWatch. Via bluetooth maakt de Smartwatch verbinding met je Android-smartphone, en toont een aantal app’s. Check in één discrete oogopslag je mail en sms, zonder je telefoon te voorschijn te halen. De Italiaanse i’m Watch is een soortgelijk apparaat, maar werkt ook in combinatie met de iPhone, en won (mede daardoor?) de Innovation Award op de CES.

I’m Watch.

i’m Watch Showcase @ CES 2012 from im watch on Vimeo.

De discussie over de vrijheid en privacy van internetgebruikers loopt sinds de aankondiging van Google om hun privacy beleid te veranderen weer op volle toeren. Grof gezegd staan er in deze discussie twee partijen tegenover elkaar. De ene partij vreest de aanpassingen als een aantasting van de privacy van de gebruiker en beweert dat Google door deze aanpassingen de totale controle krijgt over het gaan en staan van de gebruiker. Wetende dat gratis toepassingen op internet uiteindelijk niet gratis zijn, maar zij de gebruiker laten betalen door aspecten van hun privacy op te geven, is de andere kant minder onder de indruk door de geplande aanpassingen en nemen zij deze meer gelaten tot kennis.

De onderliggende vraag hierbij is redelijk oud en gaat over de mate van agency [wiki] die de huidige internetgebruiker kan claimen. Wat voor macht hebben de gebruikers eigenlijk en in hoeverre kan de gebruiker nog autonoom keuzes maken in een omgeving waarin een handvol grote commerciële bedrijven de toon aangeven?

In een recent onderzoek [abstract] naar een interactief blog van een Amerikaans DIY-programma werd gepoogd om een antwoord op deze vraag te geven. Wat bleek is dat de gebruikers van dit blog door het tv-station wel degelijk uitgebuit werden, in de zin dat zij gratis ideeën leverden die vervolgens in de show gebruikt werden. Ondanks deze nogal succesvolle pogingen om de gebruikers van het blog te commodificeren, gebruikten een aantal kijkers het blog ook om hun onwil te uiten over de achterliggende ideologieën van het programma. Zo werd er bijvoorbeeld het idee bekritiseerd dat iedereen in de VS een eigen huis zou moeten hebben, vooral in het licht van de toentertijd woedende hypotheekcrisis. De producenten gaven hier gehoor aan en maakten een show over dit onderwerp. Ook de auteurs geven aan dat dit soort overwinningen van de kijkers geen grootschalige politieke omwentelingen van het internet tot gevolg zullen hebben, maar stellen wel dat in dit soort gebeurtenissen het potentiaal zit om de macht van de grote bedrijven op het internet te beperken en zonodig te corrigeren.

Dit soort onderzoeken geven natuurlijk geen volledig beeld van wat er op internet op dit vlak allemaal gebeurt. Zij wijzen wel op de mogelijkheid om ondanks de overmacht van de grote, ‘alwetende’ bedrijven als gebruiker macht uit te kunnen oefenen.

“Google het even”, is een vaak gehoorde reactie op vragen die te triviaal zijn om uitgebreid over te converseren. Dat die tactiek aan erosie onderhevig is -omdat Google dezelfde vraag bij verschillende mensen verschillend beantwoordt- toonde Eli Pariser aan in zijn boek The Filter Bubble: What the Internet Is Hiding from You. Hij beschrijft het fenomeen waarbij websites, om te voorspellen welke informatie een gebruiker wil zien, gebruik maken van algoritmes die rekening houden met de plaats waar de gebruiker zich bevindt, zijn klikgedrag en zijn zoekgeschiedenis. Volgens Pariser worden gebruikers minder geconfronteerd met tegenstrijdige standpunten en raken ze geïsoleerd in hun eigen filter bubble. Veel geciteerd voorbeeld: wanneer een GroenLinkser zoekt op BP vindt hij informatie over de olieramp, wanneer een VVD’er hetzelfde doet, vindt hij de aandelenkoersen.

Sociale component
Google kondigde deze week een verbetering aan van haar zoekmachine, nog altijd het vlaggeschip van het bedrijf. Met Search, plus Your World voegt Google een sociale component toe aan haar zoekmachine. Via Google+ stopt het bedrijf tussen de zoekresultaten nu ook persoonlijke resultaten: posts van jezelf of van mensen uit je netwerk, profielen van relevante personen en foto’s van bekenden. “Search is simply better with your world in it”, stelt Google. Wie bijvoorbeeld zoekt op ‘Nike’ vindt in zijn resultaten een link naar de officiële site, naar een nieuwsbericht over het bedrijf, maar ook naar vrienden die het bedrijf bespreken, en foto’s gemaakt door bekenden. Alles wordt precies op maat gesneden, dus een ieder heeft volledig gepersonaliseerde en volledig andere zoekresultaten.

Maar, echter, edoch
De zoekgigant verwezenlijkt en verergert op deze manier Pariser’s bête noire. Of niet?  Google biedt ook een opt-out aan: “We’re also introducing a prominent new toggle on the upper right of the results page where you can see what your search results look like without personal content. With a single click, you can see an unpersonalized view of search results.” Eerdere zoekopdrachten worden ook niet langer meegewogen als je deze optie aanvinkt. Google houdt alleen nog rekening met taal en locatie. De opt-out stelt je in staat de zeepbel door te prikken en te ontsnappen aan dat wat Google denkt dat jij wilt zien: dat wat je al kent en wat in je comfort-zone past.

Foto CC: Fotopedia

Onze informatie halen we in toenemende mate van het internet. Zoekvaardigheden zijn daarbij cruciaal, want hoe vis je de juiste informatie op uit de onmetelijke oceaan van data? De suggestie is soms dat wie eenmaal op internet is aangesloten, probleemloos toegang heeft tot allerlei beschikbare bronnen, en dat wie het zonder internet moet stellen, hopeloos verloren is.

Al eerder werd dat idee genuanceerd op dit blog, omdat blijkt dat niet iedereen even goed is in het zoeken en vinden van informatie. Wie zijn zoekvaardigheden wil verbeteren, kan dat doen bij A Google a Day, een dagelijkse zoekpuzzel van Google. De puzzel schotelt je een quizvraag voor, en het is niet alleen toegestaan het antwoord op te zoeken, het wordt zelfs actief aangemoedigd. De vraag is vaak zo geformuleerd dat hij alleen beantwoord kan worden door creatief en slim gebruik te maken van zoekopdrachten.

Competitie
Zodra je de vraag ziet, begint er een timer te lopen, en dat competitieve element zorgt ervoor dat het een uitdaging en een wedstrijd wordt om zo snel mogelijk het goede antwoord te vinden. Er zijn hints en tips, voor wie vast komt te zitten en weer op weg geholpen moet worden. En omdat altijd de mogelijkheid bestaat dat anderen het antwoord eerder vinden dan jij, filtert A Google a Day‘s zoekmachine automatisch reeds gepubliceerde oplossingen.

De vragen vereisen meer dan alleen simpele zoekopdrachten: soms is het nodig Google Translate te gebruiken, of om locaties op te speuren met Google Maps. Allemaal Google, inderdaad, al staat het de gebruiker vrij om Wikipedia of Bing Maps te gebruiken. Interessant is vooral dat de zoektocht belangrijker is dan het antwoord, en er geen ‘goede’ of ‘foute’ routes bestaan. Met A Google a Day ontdek je fascinerende informatie over de wereld om je heen en leer je tegelijkertijd hoe je de rijkdom van het web kan gebruiken om je nieuwsgierigheid te bevredigen.