Een kritisch begrip van de media is een onderdeel van mediawijsheid, een term die volgens voorstanders noodzakelijk is voor deelname in onze samenleving. Hoe moet zo’n kritisch begrip eruit zien? Gaat dat over de tekst, of ook over de productiecontext? En wat zijn de gevolgen van zulk kritisch begrip op democratische participatie? In een recent artikel

Journalisten worden bestookt met persberichten. De angst bestaat dat zij die onder tijdsdruk massaal copypasten. Communicatiewetenschappers Pytrik Schafraad en Roos Spitteler onderzochten voor het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek in hoeverre journalisten dit ‘voorverpakte’ nieuws kritiekloos overnemen. Zij veronderstelden dat nieuwswaarden daarbij een rol spelen: des te meer nieuwswaarde, des te groter de kans dat het persbericht

Eind jaren ’90 verschenen de eerste liveblogs. Toen nog verslagen van tech-conferenties, inmiddels niet meer weg te denken uit het arsenaal van de multimediale krant. Bij grote gebeurtenissen wordt er verslag gedaan van de verslaggeving over een onderwerp. De Mediadoctoren verwonderen zich in hun nieuwste aflevering over dit nieuwe fenomeen. Verandert dit de journalistieke praktijk

Parlementair journalisten in Den Haag zijn gefocust op de poppetjes: ze staan met wapperende haren voor dichte deuren om verslag te doen van spannende vergaderingen en kekke soundbites. Er zijn conflicten en er zijn winnaars en verliezers. In Brussel werkt het niet zo. De Unie is groot en bestuurskundig complex. Nieuw beleid wordt uitgebreid voorbereid voor

Maatschappelijke discussies vereisen woordvoerders: groepen hebben een spreekbuis nodig die hun belangen en argumenten voor het voetlicht brengt. Maar wie bepaalt nu wie een woordvoerder is? De Mediadoctoren bogen zich over dit onderwerp. In de podcast wordt het onderwerp van verschillende kanten belicht. Zo is er een item over Sojourner Truth, een beroemde zwarte activiste die

Journalisten schrijven regelmatig over onderzoek. Waar de bètawetenschappen mogen rekenen op ‘eigen’ wetenschapsjournalisten, worden sociaalwetenschappelijke studies vaak gerapporteerd door ‘gewone’ journalisten. Binnen de gammawetenschap – meer dan bij alfa en bèta – wordt er volop gediscussieerd over methoden. Zo zijn de verschillen tussen kwalitatief en een kwantitatief onderzoek fundamenteel. Zonder inzicht in die verschillen kan een

Pesten en zelfmoord zijn heftige onderwerpen waar media met graagte over rapporteren, terwijl terughoudendheid gepast is. Zulke berichten kunnen namelijk leiden tot copycatgedrag: mensen zouden zich door incidenten waarover zij in de media horen laten inspireren. De mediadoctoren doken in dit fenomeen. Samen met Peter Vasterman, universitair docent journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam, bespreken ze welke

Sociale problemen zijn moeilijk in te schatten. We horen over sommige problemen heel veel in het nieuws en over andere juist weinig. We horen verhalen in onze eigen kring, maar kunnen slecht overzien hoe representatief die zijn. We denken dat andere mensen gevoeliger zijn voor bepaalde effecten dan wijzelf. En misschien is het ook wel

Vroeger, toen ik nog ‘gewoon’ wetenschapper was, vertelden mensen me vaak geheimen. Zaken die op de werkvloer speelden, fout gedrag van leidinggevenden, misstanden in de sector. Nu doen ze dat ook nog wel eens, maar dan zeggen ze erbij ‘dit mag niet bekend gemaakt’. Ik lach dan altijd en probeer ze geruststellen door te grappen dat

Media schrijven graag over media, en het liefst schrijven ze dan over kwalijke kanten van media. Uit een studie bleek bijvoorbeeld dat 64 procent van de berichten over kinderen en internet (uit veertien landen) ging over online risico’s en slechts achttien procent over online kansen. Cyberpesten krijgt daarom veel aandacht in de pers. Die berichtgeving

Zelf zag ik al drie keer op Twitter hoe Bill Cosby zou gestorven zijn, maar hoe gaan jongeren om met informatie op deze tool? Nieuw Amerikaans onderzoek [abstract] doet vermoeden dat jongeren een gezonde achterdocht hebben en beseffen dat iedereen een account kan maken en zomaar iets kan claimen. In de weliswaar beperkte studie met 74

Journalisten gebruiken sociale netwerken vooral als informele netwerksfeer, waar ze ontwikkelingen volgen, zelf livebloggen en ideeën opdoen. Er is al veel onderzoek gedaan naar Twitter in verkiezingstijd of Twitter en brekend nieuws, maar we weten nog maar weinig over hoe dat informele gebruik van journalisten zijn weerslag vindt in de nieuwsvoorziening. Steve Paulussen en Raymond