Waar een paar jaar geleden trends op TikTok allemaal het woord ‘esthetic’ meekregen, is het woord van 2026 ‘maxxing’. Looksmaxxing, fibermaxxing, social maxxing. Een variant daarop is Chinamaxxing. NRC-journalisten Laura Hoogenraad en Rosa Juffer schreven een stuk over westerse jongeren die hun Chinese era uitroepen, warm water drinken, Gua Sha-rollers omarmen en zichzelf online ‘Chinese baddies’ noemen.

Sinoloog Manya Koetse legt uit hoe deze begon toen in de VS een TikTok-verbod dreigde en honderdduizenden gebruikers uitweken naar de Chinese app Xiaohongshu. Dat leverde een culturele kruisbestuiving op, waarna lifestyle-influencers ermee aan de haal gingen. Nederlandse influencers met een Chinese achtergrond Jaimee Tang en Lily Tjon ervaren dat dubbel: enerzijds is er eindelijk aandacht en status voor Chinese cultuur, anderzijds worden eeuwenoude tradities gereduceerd tot een speeltje door dezelfde groep die hen tijdens corona nog met racistisch commentaar bestookte.

Softpower
Hoogenraad en Juffer plaatsen de trend ook in een geopolitieke context: Chinamaxxing past naadloos in Beijing’s softpower-strategie. Via populaire cultuur, apps, mode en gadgets verschuift de aantrekkingskracht van China, terwijl de VS volgens de Global Soft Power Index terrein verliest. Onderzoekers zien dat intensieve TikTok-gebruikers positiever over China denken – door een Amerikaans instituut zelfs omschreven als “succesvolle indoctrinatie”. Koetse waarschuwt daarom om Chinamaxxing niet alleen als oppervlakkige esthetiek te zien: voor een deel van Generatie Z, vooral in de VS, is de American Dream beschadigd en fungeert een geromantiseerd beeld van China als nieuw alternatief.

Jongeren zijn altijd op zoek naar ‘echtheid’, ‘authenticiteit’ en culturele gelaagdheid, en dit is niet de eerste keer dat ze daarvoor leentjebuur spelen bij andere culturen. Denk bijvoorbeeld aan straattaal, waarin Surinaamse en Marokkaanse woorden, ritmes en uitdrukkingen zijn opgenomen.

Het nieuwe cool
Bij Chinamaxxing gaat het om het direct toe-eigenen van cultuuruitingen. In 2019 schreef ik voor The Hmm een essay over een meer fundamentele, mogelijke cultuurverandering dankzij China’s/TikToks groeiende populariteit: een verschuiving van hoe we naar ‘cool’ kijken waarbij het niet langer gaat om wie deed het eerst, maar om wie doet het het best.

Vroeger was kennis van populaire cultuur een vorm van kapitaal: je kon indruk maken met The Simpsons-referenties of je kennis van metalgenres. Nu alles opzoekbaar is verliest dit aan onderscheidende kracht. TikTok, zo betoog ik, introduceerde een ander soort kapitaal: weten welke meme je hoe moet remixen, in een omgeving die is doordesemd met een Chinese logica van kopiëren, variëren en opnieuw uitvinden.

Chinamaxxing is in die zin een combinatie van klassieke tendensen binnen jeugdcultuur en, in de vorm van het optimaliseren, het nieuwe copycat-cool.

Beeld gegenereerd met Canva. 

In Nederland is het lhbtqia+-sentiment aan het verschuiven. Desinformatie speelt daar mogelijk een rol bij. Nieuwscheckers, het factcheckinitiatief van de Universiteit Leiden, voerde een analyse uit van bestaande Nederlandstalige factchecks over lhbtqia+. Ze brachten in kaart welk type onwaarheden keer op keer terugkomen. Uit hun onderzoek komen zes narratieven naar voren.

Methode
De onderzoekers zochten in de BENEDMO-factcheckdatabase en op de sites van grote Nederlandstalige factcheckers (Nieuwscheckers, AFP, DPA, Knack en Factcheck Vlaanderen) naar uitgevoerde factchecks over lhbtqia+-onderwerpen. Deze 61 checks werden vervolgens geordend aan de hand van narratieven die eerder door het European Digital Media Observatory en het Special Committee on Foreign Interference van het Europees Parlement zijn beschreven.

Niet elk internationaal narratief bleek in het Nederlandse taalgebied prominent aanwezig; sport en expliciet religieuze frames bijvoorbeeld minder. Daartegenover stonden drie patronen die in de internationale typologie nauwelijks voorkwamen.

1. De ‘gay agenda’ als terugkerend frame
In de factchecks duikt één verhaal steeds weer op: de zogenaamde ‘gay agenda’. Het gaat dan om de suggestie dat lhbtqia+-rechten niet ‘gewoon’ mensenrechten zijn, maar het resultaat van een bewust plan dat overal zou worden doorgedrukt. De grootste categorie zijn berichten over ‘de gay agenda’ of ‘woke’, en gaan over verzonnen maatregelen die zogenaamd de lhbtqia+-gemeenschap ten goede zouden komen en die aan de rest, ‘gewone mensen’ zouden worden opgedrongen.

Voorbeelden zijn internationale berichten als dat de stad Brugge €16.000 betaald zou hebben aan een voorleesevent van een dragqueen of regenboogbrandweerkranen in LA. Vier berichten gingen over nationale vlaggen die vervangen zouden zijn door regenboogvlaggen. Soms gaan berichten richting complottheorieën. Lhbtqia+ wordt dan verbonden aan complotten van machthebbers, bijvoorbeeld om mensen trans te ‘maken‘.

2. Zwartmaken van lhbti+-personen
Lhtqia+ personen worden in dit narratief gekoppeld aan pedofilie, indoctrinatie en geweld. Het gaat hierbij vaak om claims dat kinderen zouden worden blootgesteld aan informatie over seksualiteit en gender waarvoor ze te jong zijn.

De onderzoekers vonden ook nepnieuws waarin lhtqia+ mensen dom worden genoemd of de nadruk wordt gelegd op belachelijk of gewelddadig gedrag. Zo krijgen transgender personen vaak onterecht de schuld van mass shootings in de VS.

Vorige zomer was brat en die van 2023 stond in het teken van Barbie. Deze zomer was de zomer van… niks. Althans, volgens trendwatchers. Business Insider schrijft raak dat de zomer van 2025 ongrijpbaar, vormloos en chaotisch voelde. De populaire films in de bioscoop zijn remakes/revivals, de mode mist richting en alsof dat alemaal niet erg genoeg is was er geeneens een zomerhit. De boosdoener: fragmentatie van de media.

Business Insider laat mediawetenschapper Joel Penney aan het woord die dat uitlegt: streamingdiensten, gepersonaliseerde playlists en influencers bedienenen niches en dus voor steeds kleinere culturele bubbels. Het gevolg: “the catalog becomes just as important as anything new”. Daarbij speelt nostalgie een belangrijke rol, net als de doorloopsnelheid van trends – zie ook onze blogpost over trendflatie als trend voor 2023.

Mediafragmentatie leidt tot een gebrek aan gemeenschappelijkheid. Hitjes creëren een gevoel van saamhorigheid: iedereen kent hetzelfde liedje of dezelfde meme, en dat geeft gespreksstof, een gedeelde ervaring van plezier en daarmee verbinding. De behoefte daaraan is groot, zie de gretigheid waarmee mensen ‘samen’ B&B Vol liefde willen kijken én bespreken, ondanks een wat matiger seizoen.

Het gebrek aan een duidelijke zomertrend weerhoudt media er overigens niet van deze zomer toch te labelen. Een kleine greep uit Amerikaanse media (via de After School nieuwsbrief):

De zomer van …

• “the motel” [Los Angeles Times, 15 mei (!)];
• “too much skin at the office” [WSJ, 2 juli];
• “Labubu” [Interview, 15 juli]
• “Pedro Pascal” [Decider, 23 juli]
• “the crash out” [Glamour, 31 juli]

Sinds Megan Thee Stallions ‘Hot Girl Summer’ (2019) komen media met variaties op deze zinsnede. Dit jaar bijvoorbeeld was bijvoorbeeld een Tomato Girl Summer, een Sardine Girl Summer, een een Bandana Girl Summer en een Shrinking Girl Summer, verwijzend naar het vermeende einde aan body positivity dankzij de populariteit van Ozempic.

Het luddisme was een negentiende eeuwse beweging die zich verzette tegen de gevolgen van de Industriële Revolutie [zie Wikipedia]. De naam duikt af en toe weer op als mensen zich in onze tijd willen verzetten van technologie. Zo ook bij New Yorkse tieners die zichzelf willen bevrijden van sociale media. In december 2022 werd deze subcultuur gevat in de New York Times. Redacteur Alex Vadukul portretteerde de Luddite Club, een genootschap dat zonder smartphone door het leven ging.

Sinds het ontstaan van jeugdcultuur in de twintigste eeuw zijn er altijd alternatieve tieners geweest. Deze nieuwe luddieten voelen zich misfits, en zoals dat gaat bij subculturen zoeken ze gelijkgestemde misfits op om samen anders mee te zijn. Hun hobby’s en media-interesses lijken op die van eerdere alternatieve tieners:

“Some drew in sketchbooks. Others painted with a watercolor kit. One of them closed their eyes to listen to the wind. Many read intently — the books in their satchels included Dostoevsky’s “Crime and Punishment,” Art Spiegelman’s “Maus II” and “The Consolation of Philosophy” by Boethius. The club members cite libertine writers like Hunter S. Thompson and Jack Kerouac as heroes, and they have a fondness for works condemning technology, like “Player Piano” by Kurt Vonnegut. Arthur, the bespectacled PBS aardvark, is their mascot.”

Het liefst zouden de luddieten helemaal geen telefoon hebben, maar dat stonden hun ouders vaak niet toe. Dat laat zien hoe moeilijk het is om je te onttrekken aan zulke technologie en bepaalde infrastructuren. Dat geldt voor volwassenen sterker dan voor tieners. Alex Vadukul heeft de groep gevolgd en sprak drie jaar later met ze, als jongvolwassenen.

Hun filosofie blijkt niet veranderd, hun aantallen gegroeid. Er is zelfs een website. Maar het leven zonder smartphone is niet gelukt. Opmerkelijk in het artikel is dat de luddieten datingapps noemen als vrijwel onmisbaar – er is juist een groot verlangen onder jonge mensen om elkaar zonder datingapps te ontmoeten, maar blijkbaar komen alternatieven toch onvoldoende van de grond.

Sommige zaken gaan gewoon helemaal niet zonder. Zo is tegenwoordig tweestapsverificatie vereist om als student in te kunnen loggen bij de universiteit is en kun je zonder de app geen Uber regelen. Daarom hebben sommigen alsnog een Android voor noodgevallen.

Beeld: still uit item over deze club van CBS.

Tien jaar geleden schreef ik hier een blogpost over waarom Apple Watch het wel wordt, en Google Glass niet. Het is altijd leuk om gelijk gekregen te hebben, althans: vooralsnog. We zien misschien geen glassholes in de publieke ruimte, maar plannen voor slimme brillen zijn nooit verdwenen. Deze week kondigde Meta’s CEO Mark Zuckerberg een reeks nieuwe producten aan, allemaal bedoeld om de kloof tussen de fysieke en virtuele wereld te overbruggen.

De divisie van Meta die zich hiermee bezighoudt heet Reality Labs, en Meta heeft daar al bijna $50 miljard aan gespendeerd, zo schrijft The New York Times. Meta zet nog steeds dik in op de metaverse, al hoor je daar de laatste tijd nauwelijks meer over.

Reality Labs werkt vooral aan hardware: VR headsets en slimme brillen. Voor die laatsten werkt Meta samen met EssilorLuxottica, marktleider in brillenland. Project Orion is de naam van de bril met een klassiek dik zwart montuur, waarbij technologie in de glazen gebouwd zit.

De bril kan live vertalen en audiobeschrijvingen geven van wat je om heen ziet. Zuckerman hoopt dat zulke brillen uiteindelijk de smartphone gaan vervangen.

“In his telling, Orion will allow people to use apps and features they would otherwise be using on a smartphone, but without staring down at a different device. The glasses will be controlled via voice, touch or in an experimental “wrist-based neural interface” that relies on a hardware bracelet and a flick of a user’s wrist.”

“For now, I think the way to look at these glasses is as a time machine. They are a glimpse of a future that I think is going to be pretty exciting.”

Okay Mark, ik spreek je over tien jaar weer!

Het verbreken van banden met familie is moeilijk. De ‘natuurlijke’ opvatting is immers dat bloed dikker is dan water. Familie zou juist voor altijd zijn. Recent onderzoek van socioloog Karl Pillemer van Cornell University laat zien dat zulke breuken in Amerika opvallend vaak voorkomen. Hij hield een survey onder volwassen Amerikanen en vond dat maar liefst 27 procent vervreemd is van een naast familielid. De meest voorkomende breuk is die tussen ouder en volwassen kind, waarbij meestal het kind het contact verbreekt.

Het is lastig om dit percentage te duiden, omdat er geen historische data zijn en het dus niet mogelijk is om een trend aan te geven. The Economist, die over het onderzoek schrijft, stelt dat veel sociologen en psychologen vermoeden dat vervreemding toeneemt in de VS. Het artikel wijdt de stijging aan groeiend individualisme dat persoonlijk geluk vooropstelt. Het maakt het makkelijker om je los te maken van misbruikende ouders of ouders die op enig andere wijze je welzijn in de weg staan.

De toon van het artikel is desondanks opmerkelijk negatief. De nadruk ligt op de zware emotionele kosten. Zoals gebruikelijk bij The Economist staat er geen naam van een redacteur bij. De anonieme auteur haalt uit naar sociale media:

“Threads on internet forums for people who want to break ties with their parents reveal strangers labelling people they have never met as narcissistic or toxic and advising an immediate cessation of contact. This may make it easier to shelve feelings of guilt.”

Naast individualisme wordt ook gewezen op de rol van therapie. Therapeuten zouden voorzichtiger moeten zijn bij het wijzen op familieproblemen als oorzaak van persoonlijk ongeluk.

Cijfers over dit soort breuken in Nederland of andere Europese landen ontbreken. Volgens het artikel liggen de percentages in Amerika zo hoog vanwege de hogere geografisch mobiliteit daar (er wordt meer en over grotere afstanden verhuisd, wat het eenvoudiger maakt om familie achter te laten) en het hogere aantal gescheiden ouders.

Veel mensen met een vulva vragen zich af of hun vulva wel normaal is. Dat komt vaak door onzekerheid over de labia: vaak zijn de binnenste labia groter dan de buitenste. Misschien ligt die onzekerheid wel in die benaming: bij binnen verwacht je kleiner dan buiten. Omdat we maar weinig vulva’s zien wordt onzekerheid makkelijk gevoed. De Labia Library is een project dat dit wil bestrijden.

Het is een initiatief van de Australische organisatie Women’s Health Victoria. Op de website zie je foto’s van fotograaf Katie Huisman uit het boek I’ll Show You Mine. Ze laten een enorme diversiteit aan labia zien want: alle vulvalippen zijn normaal.

“Achterlijk zijn … de mensen die uit angst voor eigen verlangens afgeven op anderen die hun fetisjen publiekelijk vertonen”, schrijft de vorig jaar overleden socioloog Gert Hekma in zijn ABC der Perversies (p. 82). Onbegrip of zelfs afkeur voor wat andere mensen lekker vinden zien we volop in de media, misschien juist ook wel omdat fetisjcultuur zich onttrekt aan de mainstream. Hekma zag fetisjisme als

“de meerwaarde die seks krijgt voor mensen die hun geliefde objecten kennen en weten te gebruiken, niet door exploitatie van derden maar door gedeeld plezier met anderen” (p. 78).

Fetisjcultuur is weinig zichtbaar in de publieke ruimte, maar komt tot uiting op specifieke plekken. Club Church is daar een van. Daar worden speciale fetisjfeesten georganiseerd en kunnen mensen dus samen genieten van gedeelde seksuele voorkeuren.

In een nieuwe aflevering van hun podcast praten de Mediadoctoren met Anne Rodermond, afgestudeerd op modevormgeving aan de Rietveld Academie en nu manager van Church aan de Amsterdamse Kerkstraat. We pellen het concept fetisj af. Hoe ontstaan ze, waarom worden ze (ook) collectief geuit en wat is de connectie met gay cultuur? We hebben het over trends, codes en acceptatie. Uiteraard gaat het ook over de rol van media. Hoe kan fetisjcultuur opvattingen over seksualiteit minder beperkt maken?

Meer informatie over deze podcast op de website van Onder Mediadoctoren. 

Vandaag verscheen in De Groene Amsterdammer een onderzoeksartikel over TikTok als fuik van eetstoornissen. De toon is uiterst alarmerend: “‘The happiest place on the internet’ schiet ernstig tekort”, kondigt het artikel aan. Als je geïnteresseerd bent in overmatig afvallen, krijg je al snel heftige content voorgeschoteld. Hoewel de auteurs zorgvuldig zijn in hun formuleringen, is het makkelijk om uit het artikel te concluderen dat je van TikTok kijken anorexia krijgt.

Pro-ana-sites
Zorgen over media, uiterlijk en het zelfbeeld van meisjes zijn niet nieuw: feministen van de Tweede Golf vroegen aandacht voor het eenzijdige schoonheidsideaal en de manier waarop meisjes- en vrouwenbladen dat ideaal opdrongen. Toen internet opkwam ontstonden er zorgen over zogeheten pro-ana-sites, met een piek in de jaren 00 toen internet volledig inburgerde. Er is veel onderzoek naar deze sites gedaan, met soms wisselende uitkomsten.

Onderzoek met een mediapsychologische insteek vond eerder schadelijke effecten: bezoekers van zulke sites zouden elkaar aanzetten tot verergering van hun stoornis. Onderzoek vanuit een cultural studies-perspectief laat zien dat bezoekers op zulke sites een veilige plek vinden en steun bij elkaar. Die tegenstelling komt steeds terug: de websites zouden zowel triggeren als verlichten.

Agency
Hoewel ik nog geen onderzoek naar ‘ana’ en ‘mia’ TikTokvideo’s ken, durf ik wel te zeggen dat we daar dezelfde resultaten gaan vinden. Natuurlijk, een sociaal netwerk als TikTok werkt anders dan een website met een forum. In het artikel in De Groene ligt de nadruk dan ook vooral op de schadelijkheid van het algoritme: de extreme video’s liggen binnen handbereik, het is onbewuste beïnvloeding na constante blootstelling, je komt terecht in een fuik.

Dat klopt allemaal, maar in het verhaal is de agency van de kijker volledig weg. Wie op zoek was naar pro-ana-informatie, was vroeger slechts een paar klikken verwijderd van deze content. Ook toen was dat ‘een paar klikken’ onderdeel van de paniek overigens. Maar waar het om gaat is dat iemand met een bepaalde interesse content vindt die aansluit bij die interesse. Wie geen interesse heeft in pro-ana, kwam toen niet op sites terecht en krijgt nu zulke video’s niet te zien.

Oorzaken
Je krijgt van mediagebruiken geen eetstoornis, daar is echt meer voor nodig. In een cruciale alinea in het artikel komt bijzonder hoogleraar eetstoornissen Eric van Furth aan het woord:

Je kunt niet zeggen of de hype van dieet-influencers, mannen en vrouwen die extreem sporten en diëten promoten, bijdraagt aan een toename van anorexia nervosa en andere eetproblematiek onder jongeren. Maar, zegt Van Furth: ‘Of je een eetstoornis ontwikkelt hangt af van genetische factoren en omgevingsfactoren. Genen veranderen niet, de omgeving kan wel meer of minder ziekmakend zijn.’ Kijkgedrag is heel bepalend. ‘Mocht je kwetsbaar zijn en filmpjes tegenkomen, dan kan het algoritme je zomaar in je nekvel grijpen.’

Oftewel: media hebben hier effect op mensen die al kwetsbaar zijn – zoals bijna altijd blijkt uit onderzoek naar media-effecten. Een eetstoornis ontwikkel je niet zomaar, problemen thuis – in de jeugd, in de familie – doen ertoe, net als genen. Het zijn dus kijkers die al kwetsbaar zijn én die een interesse hebben in overmatig afvallen die mogelijk schade kunnen ondervinden van de beschreven fuik op TikTok, maar die daar ook steun en positieve effecten van kunnen ondervinden. Dat is een heel stuk minder alarmerend.

Gevaar
Zorgwekkender dan de min of meer gewenste blootstelling aan zulke heftige content, vind ik bovendien de onmogelijkheid om van die blootstelling af te komen. Als het algoritme eenmaal denkt te weten wat je wilt zien, blijft het je dat voorschotelen. Dus iemand die behandeling is geweest voor een eetstoornis, houdt lange tijd een TikTok (en een Insta en een Google) die maar pro-eetstoornis content blijft tonen.

Toevallig las ik gisteren dit artikel op Technology Review over rouw en algoritmen dat helder inzichtelijk maakt hoe onmogelijk het is je ‘interesse’ te wijzigen. De auteur was dankzij een kankerdiagnose van haar vader aanvankelijk geïnteresseerd in rouw, maar ze kon er niet meer aan ontsnappen. Ze verwijderde Instagram en Twitter, en klikte niet meer op de verhalen die Google haar voorstelde. Maar:

“When I logged back on, my grief-obsessed algorithms were waiting for me with a persistence I had not anticipated. I just wanted them to leave me alone. …. By this point, I was frustrated that I was having such a hard time moving on. Cancer sucks so much time, emotion, and energy from the lives and families it affects, and my digital space was making it challenging to find balance. While searching Twitter for developments on tech legislation for work, I’d be prompted with stories about a child dying of a rare cancer.”

De auteur had de fuik bewust opgezocht, maar kon er niet meer uitkomen.

Regulering
De les uit de jaren 00 is dat je pro-ana en pro-mia content niet van het internet kan weren. Mensen met deze stoornissen zullen sites en video’s blijven maken. We kunnen het misschien moeilijker maken om deze content te vinden, maar dat zorgt ook voor isolatie en versterkte interesse: vertel pubers dat iets niet mag en ze willen het alleen maar meer.

Dat je geen anorexia krijgt van TikTok kijken betekent overigens niet dat we niet waakzaam moeten zijn. Het is belangrijk dat we weten hoe algoritmes werken. Daarbij moeten we meer controle krijgen over die algoritmes: het zou veel makkelijker moeten zijn een algoritme de opdracht te geven je oude interesses te vergeten. En tot slot moeten we mensen met een eetstoornis zo vroeg mogelijk helpen. De wachttijden voordat je terecht kan in een kliniek zijn nu een half jaar of langer. Over die schadelijkheid moeten we veel meer gealarmeerd zijn.

Beeld gemaakt met Dall-E 2. 

We leven in hyperreflexieve tijden. We zaten nog maar net in lockdown toen er al allemaal think-pieces verschenen over de blijvende impact die corona mogelijk zou hebben op onze wereld. Zo wordt ook elke kledingstijl die een paar celebrities gemeen hebben meteen tot mode benoemd, net zoals een bepaald gedeeld perspectief op een onderwerp op TikTok direct een trend onder Gen Z wordt genoemd, steeds nog voordat deze zaken de mogelijkheid hebben gehad voet aan de grond te krijgen. Die hyperreflectie komt door de snelheid van huidige media, in combinatie met onze obsessie met identiteit. Die vluchtigheid van ‘trends’ maakt trendwatching extra lastig.

Ik stuitte toevallig op het trendrapport voor 2023 van influenceragency Day One, dat ze heel schrander een Predictionary hebben genoemd. Het bevat nog meer schrandere woorden als TikTokocene, re-conomy en AI-nxiety. Desalniettemin vond ik het leuk om mijn observatie over hyperreflectie (die ik schreef voor het rapport zelf te hebben gelezen) bevestigd te zien. Day One voorspelt voor 2023 trendflation. Wat we nodig hebben is een trendcession:

“When our existence constantly feels out of sync, atomized and where Murphy’s Law feels more or less codified, we all need guides for the daily catastrophe tour, and the trend forecaster has regularly come through—often with the end result of giving us a false sense of security. And it is, admittedly perhaps ironic that in our own trend report, where we assign value to what are essentially made up words, we’re eyeing a moratorium on giving viral fads real estate in headlines and our feeds, a “trendcession” if you will” (p. 12).

In tijden waarin alles versneld lijkt te gebeuren hebben we echter behoefte aan houvast, een “curriculum on the future”. We kunnen dus niet zonder trendwatchers, zegt de trendwatcher, maar we moeten wel wat sceptischer zijn. Belangrijk is volgens het agency om trend van TikTok te scheiden. Dat lijken me wijze woorden.

Beeld gemaakt met Dall E-2. 

Bruce Willis heeft afasie en kondigde daarom in maart zijn pensioen aan. Dat is jammer voor de fans, maar ook voor hemzelf en de bedrijven die graag nog geld hadden verdiend aan zijn roem. Maar niet getreurd: Willis heeft een digitale twin die het stokje voor hem kan overnemen, zo schrijft Freethink.

In 2021 gaf hij een productiemaatschappij toestemming om een deepfake van hem te maken. Het bedrijf trainde een AI met 34.000 beelden van Willis (in zijn jongere jaren). Deze deepfake verscheen vervolgens in een aantal reclames, waarvoor Willis naar schatting $1-2 miljoen kreeg. Goed betaald voor een klus waarvoor je niets hoefde te doen.

De geautoriseerde deepfake is ook in de toekomst beschikbaar voor klussen, het enige dat nodig is is toestemming van Willis of zijn nalatenschap. Het is een ideale manier voor celebs om zowel geld te verdienen aan deepfakes en de controle te behouden. Het roept dan ook de vraag op of deepfake de juiste benaming is voor deze goedgekeurde digitale tweeling.