Waar een paar jaar geleden trends op TikTok allemaal het woord ‘esthetic’ meekregen, is het woord van 2026 ‘maxxing’. Looksmaxxing, fibermaxxing, social maxxing. Een variant daarop is Chinamaxxing. NRC-journalisten Laura Hoogenraad en Rosa Juffer schreven een stuk over westerse jongeren die hun Chinese era uitroepen, warm water drinken, Gua Sha-rollers omarmen en zichzelf online ‘Chinese baddies’ noemen.

Sinoloog Manya Koetse legt uit hoe deze begon toen in de VS een TikTok-verbod dreigde en honderdduizenden gebruikers uitweken naar de Chinese app Xiaohongshu. Dat leverde een culturele kruisbestuiving op, waarna lifestyle-influencers ermee aan de haal gingen. Nederlandse influencers met een Chinese achtergrond Jaimee Tang en Lily Tjon ervaren dat dubbel: enerzijds is er eindelijk aandacht en status voor Chinese cultuur, anderzijds worden eeuwenoude tradities gereduceerd tot een speeltje door dezelfde groep die hen tijdens corona nog met racistisch commentaar bestookte.

Softpower
Hoogenraad en Juffer plaatsen de trend ook in een geopolitieke context: Chinamaxxing past naadloos in Beijing’s softpower-strategie. Via populaire cultuur, apps, mode en gadgets verschuift de aantrekkingskracht van China, terwijl de VS volgens de Global Soft Power Index terrein verliest. Onderzoekers zien dat intensieve TikTok-gebruikers positiever over China denken – door een Amerikaans instituut zelfs omschreven als “succesvolle indoctrinatie”. Koetse waarschuwt daarom om Chinamaxxing niet alleen als oppervlakkige esthetiek te zien: voor een deel van Generatie Z, vooral in de VS, is de American Dream beschadigd en fungeert een geromantiseerd beeld van China als nieuw alternatief.

Jongeren zijn altijd op zoek naar ‘echtheid’, ‘authenticiteit’ en culturele gelaagdheid, en dit is niet de eerste keer dat ze daarvoor leentjebuur spelen bij andere culturen. Denk bijvoorbeeld aan straattaal, waarin Surinaamse en Marokkaanse woorden, ritmes en uitdrukkingen zijn opgenomen.

Het nieuwe cool
Bij Chinamaxxing gaat het om het direct toe-eigenen van cultuuruitingen. In 2019 schreef ik voor The Hmm een essay over een meer fundamentele, mogelijke cultuurverandering dankzij China’s/TikToks groeiende populariteit: een verschuiving van hoe we naar ‘cool’ kijken waarbij het niet langer gaat om wie deed het eerst, maar om wie doet het het best.

Vroeger was kennis van populaire cultuur een vorm van kapitaal: je kon indruk maken met The Simpsons-referenties of je kennis van metalgenres. Nu alles opzoekbaar is verliest dit aan onderscheidende kracht. TikTok, zo betoog ik, introduceerde een ander soort kapitaal: weten welke meme je hoe moet remixen, in een omgeving die is doordesemd met een Chinese logica van kopiëren, variëren en opnieuw uitvinden.

Chinamaxxing is in die zin een combinatie van klassieke tendensen binnen jeugdcultuur en, in de vorm van het optimaliseren, het nieuwe copycat-cool.

Beeld gegenereerd met Canva.