Zorgen over AI en onderwijs richten zich aanvankelijk vooral op consequenties voor toetsing: wat is onderwijs nog als studenten alles met ChatGPT kunnen schrijven? Nu gaan berichten vaak over cognitieve achteruitgang, zoals dit artikel dat ik vanochtend kreeg toegestuurd met de heldere kop ‘College Students Losing Ability to Participate in Class Discussions Because They Offloaded Their Thinking to AI’.

De toon is alarmistisch en overdreven (“students from all layers of society have become empty vessels that parrot the outputs of AI without critically engaging with the subject matter at hand”). Toevallig las ik vanochtend ook een ander artikel over de cognitieve kosten van AI, waarin verschillende concepten over AI en kenniswerk ontleed worden en vanuit een ander perspectief bezien worden.

Auteur Johannes Kleske noemt zichzelf een kritische futurist en wijst op een blinde vlek: al die concepten zijn diagnoses van het individuele brein, terwijl de omstandigheden die deze effecten veroorzaken organisatorisch van aard zijn. Hij heeft het dan over de bedrijven waarin AI gebruikt wordt, maar wat betekent zijn analyse voor het hoger onderwijs en de manier waarop universiteiten omgaan met AI?

Cognitive offloading
Het eerste concept is redelijk neutraal en gaat over het uitbesteden van mentale processen aan externe hulpmiddelen: dingen opschrijven in plaats van ze te onthouden of een rekenmachine gebruiken in plaats van hoofdrekenen. We zijn daarover niet in paniek, al is het altijd goed om op te merken (zoals Kleske doet) dat Socrates naar verluid mopperde over het verlies van onze geheugenvaardigheden dankzij de uitvinding van het schrift.

Cognitive debt
Het tweede concept is een stapje erger. ‘Cognitieve schuld‘ werd gemunt in 2025 en verwijst naar wat er gebeurt als we het denken overslaan en direct naar het antwoord gaan, zonder dus de antwoorden te begrijpen. Het lijkt op het concept technische schuld in softwareontwikkeling, als een team code levert zonder degelijke architectuur.

Kleske plaatst een belangrijke kanttekening:

“The metaphor is useful, but it has a blind spot. Technical debt is a conscious trade-off. A team decides to ship fast and clean up later. Cognitive debt, in most cases, is not that. It accumulates under pressure, not by choice: forty more emails, three more deliverables due by Friday. The distinction matters.”

“You are offloading too much. You are accumulating debt. Your skills are atrophying. The prescription, implicitly, is personal too: be more disciplined, think harder, resist the shortcuts.”

Elk van deze vijf concepten gaat in zekere zin over handelingsvermogen, zoals Kleske laat zien met deze handige tabel.

De inzichten van Kleske wijzen op het belang van het ontwikkelen van AI-agency: mensen zouden bewust moeten kiezen hoe ze AI inzetten, zonder zich erin te verliezen. Dit idee sluit goed aan bij dat van AI-geletterdheid. Eerder ontwikkelde ik samen met collega’s een voorstel voor een AI-index die daar stapsgewijs naartoe werkt, in een eigen aparte leerlijn. AI-geletterdheid is precies de tegenbeweging tegen de escalatie hierboven: studenten leren herkennen wanneer ze aan het uitbesteden, afkalven of capituleren zijn.

De vraag die nu voor universiteiten ligt is: hoe richten wij onderwijs en toetsing zo in dat AI studenten helpt om beter te denken in plaats van minder? De voorgestelde AI-index (met duidelijke niveaus van ‘geen AI’ tot ‘AI als co-piloot’ en bijbehorende eisen rond proces, monitoring en reflectie) past daar goed bij. Per opdracht kunnen docenten kiezen welk soort denkwerk hij vereist en welke AI-ondersteuning en -verantwoording daarbij passend zijn, terwijl studenten steeds worden aangemoedigd om zichtbaar zelf te blijven nadenken.

Momenteel volg ik de BKE, een professionaliseringsprogramma voor docenten in het hoger onderwijs dat me (hopelijk) het predikaat ‘toetsbekwaam’ gaat opleveren. Samen met UvA-collega’s Saar Mollen en Marten Stienstra boog ik me voor een groepsopdracht op AI in toetsing. Binnen de academische wereld wordt AI daarbij vaak gezien als bedreiging: hoe gaan we fraude tegen? Maar voor toetsing en docentprofessionalisering kan het ook een kans zijn: om de samenhang tussen leerdoelen en toetsen onder de loep te nemen en beter af te stemmen.

We spraken met collega’s van verschillende universiteiten en bekeken diverse beleidsdocumenten, waaronder bestaande AI-indices van Tilburg University en de Universiteit Utrecht. Het resultaat was naast een presentatie in de BKE ook een beleidsdocument met daarin uitgangspunten voor AI-beleid, aanbevelingen voor beleid en een voorstel voor een eigen UvA AI-index.

Uitgangspunten

1. De universiteit is er niet om studenten te leren hoe je zo efficiënt mogelijk gebruik maakt van AI tools, maar universiteiten zouden studenten moeten leren wanneer, hoe en waarom je AI verantwoord en kritisch kan inzetten.
2. Bepaalde AI-praktijken keuren we af (verbieden we); bepaalde AI-praktijken juichen we toe. Welke wel en niet hangt af van de leerdoelen van het specifieke vak.

Studenten moeten werken met UvA AI Chat of door de docent goedgekeurde AI-toolS (AVG-conform). Docenten kunnen afwijken van de index, specifieke opdrachtinstructies zijn leidend, binnen bredere beleidskaders en regelgeving (OER).

Inzichten
AI-geletterdheid zou een eigen leerlijn moeten zijn, waarin studenten aan het begin van hun studie leren hoe te redeneren, argumenteren, schrijven etc. zonder AI en hier ook passend op getoetst worden. AI wordt dan een academische vaardigheid, die verbonden is aan bestaande vaardigheden, zoals bronkritiek, argumentatie, analyse en methodologisch bewustzijn. Net als in de rest van de wetenschappelijke praktijk staan transparantie en verantwoordelijkheid voorop. De student is eindverantwoordelijk en moet altijd kunnen uitleggen wat ingeleverd is en daarop kritisch kunnen reflecteren: waarom is AI ingezet, wat voegde het toe, wat waren de beperkingen?

De voorgestelde index kan daarbij een handig hulpmiddel zijn, waarbij studenten gedurende hun bacheloropleiding van een laag AI-index-niveau steeds hoger gaan. Dit betekent fundamentele herziening van bestaande eindtermen: welke competenties blijven cruciaal en welke moeten worden geherformuleerd?

Aanbevelingen
Zo’n integratie van AI in het toetsen vereist in de eerste plaats heldere institutionele kaders. Opleidingen moeten eenduidig AI-niveaus hanteren en er moeten conventies/standaarden worden opgesteld voor promptlogs en reflectieonderdelen. Deze moet ook transparant aan studenten worden gecommuniceerd. Onderwijsinhoud en beoordelingsinstrumenten moeten worden aangepast.

Daartoe is ook professionalisering van docenten nodig. Zo vraagt promptbeoordeling om verregaande AI-geletterdheid van docenten. Zij moeten inzicht hebben in de werking, beperkingen en epistemologische implicaties van gen-AI, binnen de kaders van de EU AI act. Dit is zowel kostbaar als tijdrovend, en bestaande digitale vaardigheden variëren al sterk.

Klik op de afbeelding om te vergroten.

We zijn nu iets meer dan een maand na de release van ChatGPT en het blijft de gemoederen beroeren. Hoe gaan we er mee omgaan in het onderwijs als er een tool komt die ogenschijnlijk goede teksten kan schrijven? Het lijkt alsof we een nieuwe ronde terecht zijn gekomen van hoe onderwijs worstelt met technologie. Eerdere voorbeelden zijn alle problemen met online examineren en pogingen tot proctoring, of alle plagiaatsoftware die nodig is sinds je zeer makkelijk veel teksten online kan vinden om te copy-pasten.

Een van de verwachte gevolgen is een verbod, wat nu in New York in de scholen gebeurt. Maar dat is natuurlijk een doekje voor het bloeden. Alsof kinderen thuis geen toegang hebben tot de tool? Of gaan we vanaf nu ook verplichten dat alle papers en opstellen op school geschreven worden, onder toezicht, op pen of papier?

Net zoals er plagiaatsoftware bestaat, duiken er ook verschillende tools op om AI-gegenereerde teksten te herkennen. GTPZero is een nieuwe, ik probeerde zelf eerder al een andere. Mijn collega Casper Hulshof raadde studenten tegelijk ook al ChatGPT aan op een manier die ik daardoor ook al gebruikte: als spellingcontrole op steroïden. Net zoals na de doorbraak van internet-sites met boekbesprekingen, zullen leerkrachten vooral creatief moeten omgaan met opdrachten tot de volgende doorbraak.

En mocht je denken dat schrijven nu toch niet meer belangrijk is, check wat Frederik Anseel hierover schreef. Zelf trouwens.

Deze post verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein. 

Nederland doet het doorgaans goed in termen van digitale vaardigheden: we staan op de vierde plek in de Europese Digital Economy & Society Index, die connectiviteit, vaardigheden, internetgebruik, integratie van digitale technologie en digitale publieke diensten indiceert. Maar niet alle Nederlanders doen het even goed, al jaren worden er verschillen vastgesteld tussen leeftijdsgroepen en opleidingsniveau. Dat is ook het geval in een nieuwe monitor van het Rathenau Instituut.

Vier onderwerpen worden besproken, steeds op basis van bestaande onderzoeken waarin naar zelfrapportage is gevraagd.

1. Digitale basisvaardigheden
Van de Nederlanders bezit 79 procent digitale basisvaardigheden, dat is aanzienlijk hoger dan het EU-gemiddelde van 58 procent. Bij jongeren liggen opleidingsniveau nauwelijks uit elkaar (max tien procentpunten), bij ouderen zijn er grote verschillen zoals onderstaande figuur toont. Het gaat met name om een gebrek aan softwarevaardigheden.

Er zijn in Nederland, in tegenstelling tot andere EU-landen, slechts minieme verschillen tussen stad en platteland.

2. Digitale overheid
Zulke vaardigheden zijn bijvoorbeeld nodig omdat de overheid haar burgers steeds vaker vraagt om digitaal contact te maken. Ook dat doen Nederlanders volop: in 2021 heeft 87 procent van de Nederlanders via internet contact gehad met de overheid, tegenover 58 procent EU. Wellicht heeft dat te maken met corona-afspraken die online geregeld konden worden, maar het Rathenau zegt hier niets over.

De groep 25- tot 54-jarigen doet het meest. Er zijn hier bij alle leeftijdsgroepen grote verschillen (ongeveer 30 procentpunten) tussen tussen laag- en hoogopgeleiden, zie de figuur.

Opmerkelijk is het lage aantal mensen dat politieke meningen uit via blogs of sociale media: slechts acht procent. Een extra reminder dat wat je leest op zulke platformen op geen enkele manier een afspiegeling is van de bevolking. In Europa gemiddeld gaat het om twaalf procent.

3. Online bankieren en winkelen
Daarnaast zijn vaardigheden nodig om online te kunnen bankieren, een dienst die nog maar minimaal offline beschikbaar is. Ook hier zitten we hoog: 91 procent van alle Nederlanders doet dit, tegen slechts 58 procent gemiddeld in de EU. Alle leeftijden doen dit en de er zijn wel verschillen tussen opleidingsniveaus, maar die zijn kleiner dan bij contact met de overheid, zie de figuur.

In het coronajaar 2021 werd er veel online gewinkeld, 70 procent van de Nederlanders doet dit (EU: 49%). Een klein deel, zeven procent, geeft aan dit niet te doen wegens gebrek aan vaardigheden. Zij laten zich weerhouden door zorgen over de veiligheid van de betaling en voorkeur om naar een fysieke winkel te gaan.

4. Digitale veiligheid
Dat je iets kunt, betekent niet automatisch dat je dit ook veilig doet. Een manier om digitale veiligheid te meten is te kijken naar het percentage dat dezelfde inloggegevens gebruikt voor sociale netwerken als voor andere online services, omdat dit bedrijven toegang geeft tot persoonlijke informatie. Hier valt wat te winnen: zestig procent van de Nederlandse jongeren doet dit, bij laagopgeleiden en middelbaaropgeleiden komt dit net iets vaker voor.

Implicaties
De achterblijvende digitale vaardigheden van lageropgeleiden brengen volgens het Rathenau “grote risico’s met zich mee op toenemende ongelijkheid in onze steeds verder digitaliserende samenleving”. Het instituut gaat niet in op wie hierop actie zou moeten ondernemen. De overheid ligt voor de hand: zij vraagt immers steeds meer digitaal van haar burgers en toegankelijkheid zou prioriteit moeten zijn.

De informatie van deze monitor is opgesteld op basis van zelfrapportage. Uit ander onderzoek blijkt dat Nederlandse volwassenen vaak wel denken dat ze zich online veilig gedragen, maar dat dit in de praktijk tegenvalt. Ze delen bijvoorbeeld toch persoonlijke informatie en klikken op onbetrouwbare linkjes. Ook hier heeft de overheid een taak.

Met de meeste scholen dicht, zou je denken dat in de VS het aantal school shootings zou verminderd zijn. Spijtig genoeg is het tegendeel waar. Sinds maart zijn er al veertien (!) dergelijke shootings geweest op basisscholen en secundaire scholen. Het hoogste aantal ooit in deze periode.

Deze keiharde video werd gemaakt door een ouder van een van de Parkland school shooting. De voormalige voorzitter van de NRA werd gevraagd om een speech te doen voor een proclamatie voor lege stoelen. Leeg zogezegd vanwege Corona, terwijl elke stoel staat voor een slachtoffer van wapengeweld op school.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

Blockchain! Robots! AI! Zij gaan het onderwijs veranderen.

Mocht je nu geeuwen omdat dit al tien jaar gezegd wordt, ik geef je geen ongelijk. Op het eerste gezicht klinkt het nieuwe rapport OECD Digital Education Outlook 2021 weinig – euh – vernieuwend. Je krijgt zeker leuke video’s, maar de echte vernieuwing lees je hieronder, en die is misschien minder leuk maar des te belangrijker.

Die echte vernieuwing zit ook in de waarschuwingen die vaak ontbreken bij dergelijke rapporten en aanbevelingen:

• Smart technologies are human-AI hybrid systems. Involving end users in their design, giving control to humans for important decisions, and negotiating their usage with society in a transparent way is key to making them both useful and socially acceptable.
• Smart technologies support humans in many different ways without being perfect. Transparency about how accurate they are at measuring, diagnosing or acting is an important requirement. However, their limits should be compared to the limits of human beings performing similar tasks.
• More evidence about effective pedagogical uses of smart technologies in and outside of the classroom as well as their uses for system management purposes should be funded without focusing on the technology exclusively. Criteria for this evidence to be produced quickly could also be developed.
• The adoption of smart technologies relies on robust data protection and privacy regulation based on risk assessment but also ethical considerations where regulation does not exist. For example, there is mounting concern about the fairness of algorithms, which could be verified through “open algorithms” verified by third parties.
• Smart technologies have a cost, and cost-benefit analysis should guide their adoption, acknowledging that their benefits go beyond pecuniary ones. In many cases, the identification of data patterns allows for better policy design and interventions that are more likely to improve equity or effectiveness. Policy makers should also encourage the development of technologies that are affordable and sustainable thanks to open standards and interoperability.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

Heb een tijdje getwijfeld of ik het woord presteren in de titel zou gebruiken of niet. Ik ben zeker dat sommigen direct aan de prestatiemaatschappij zullen moeten denken. Maar toch heb ik het laten staan, omdat het onderzoek dat Harvard Business Review brengt wel degelijk gaat over hoe je werknemers beter kan laten presteren. Want, wat blijkt uit de bevraging van 14.500 Amerikaanse werknemers? Slechts vijftien procent gaf aan op hun volle potentieel aangesproken te worden. 85 procent zei dus dat niet het geval is.

En wat zijn dan volgens de werknemers zelf de omstandigheden die dit wel zouden mogelijk maken?

• They are clear about what they are expected to do.
• They are willing to ask questions and feel safe doing so.
• They are not overwhelmed with rules about how the work has to be done or with unproductive meetings.
• Their organization supports creative problem solving (e.g., implementing employee suggestions for improvements) and provides rewards and recognition for jobs well done.
• Supervisors notice and acknowledge employee feelings, understand how their decisions will impact employees, and help them manage their emotions.
• They see purpose and meaning in their work and are committed to their organization.

Larry Ferlazzo zag direct een link met onderwijs, maar het onderzoek gaat daar natuurlijk niet over. Aan de andere kant herken ik veel vanuit onderzoek naar onder andere collective teacher efficacy. En ik denk trouwens dat er wel degelijk vaak veel meer in onze leerlingen zit dan we denken of stimuleren.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein. 

Afgelopen maand werd bekend dat er inmiddels 2 miljoen podcasts (titels dus, niet afleveringen) beschikbaar zijn in Apple Podcasts, een van de centrale podcastpublicatieplatformen. Dat is een opvallend getal, omdat de grens van 1 miljoen pas een jaar geleden werd gepasseerd. Des te interessanter zijn de cijfers die laten zien dat 26 procent van die 2 miljoen podcasts uit slechts één aflevering bestaan, en hetzelfde percentage tien afleveringen of meer hebben gepubliceerd, waarvan één in het afgelopen jaar.

Want het klinkt zo makkelijk: gewoon op record drukken, online zetten en je hebt je podium. Helaas is dat niet zo: podcasten is hard werken, zie ook dit artikel in VillaMedia van afgelopen week. Al helemaal belangrijk om waarde toe te voegen aan je productie wordt het wanneer je er geld voor wilt vragen, zoals Apple en Spotify onlangs hebben aangekondigd.

Gelukkig bestaat er sinds 2018 het Podcastnetwerk (waar zowel Onder Mediadoctoren als Geeky Dingen vriend van zijn). Het netwerk zet zich in om de open podcastcultuur in Nederland te bevorderen, en helpt daarbij iedereen die een eigen podcast wil beginnen. Na de meivakantie begint de vernieuwde Podcastakademie met een basiscursus.

In een reeks van vier online workshops op dinsdagavond leer je van ervaren makers de contouren van het podcastproductieproces, van opname en montage tot publicatie. In het najaar volgen verdiepende cursussen over specifieke onderwerpen, zoals mixage, interviewtechnieken en storytelling. De Podcastakademie is open voor iedereen, de basiscursus toegankelijk voor absolute beginners. Bij welke 25 procent van de podcasts hoor jij straks?

Om je aan te melden voor de Podcastakademie basiscursus koop je een kaartje. Let op: er is beperkt plek beschikbaar! Om op de hoogte gehouden te worden van nieuwe cursussen meld je je aan voor de nieuwsbrief van het Podcastnetwerk.

—

11 mei: Microfoons en audio – door Mila-Marie Bleeksma
Welke microfoon moet je gebruiken in welke situatie, en hoe gebruik je die dan goed?

18 mei: Hoe steekt het podcastlandschap in elkaar – door Misha Melita
Welke genres zijn er en wie maakt wat?

25 mei: Montagevaardigheden 1 – door Jozien Wijkhuijs,
Leer multitrack monteren met materiaal dat je hebt opgenomen als opdracht na de eerste workshop. Je leert ook hoe je van je project een bestand maakt dat je kan uploaden.

1 juni: Publiceren – door Lieven Heeremans
In deze cursus leer je hoe je van je .mp3 een podcast maakt. Je leert wat RSS is, welke hosting platforms fijn zijn om te gebruiken en hoe krijg je een podcast in Apple Podcasts, en waar moet je rekening mee houden bij publiceren?

Via de weekendbijlage van X, Y of Einstein kwam ik bij een geweldige blogpost van onderwijsjournalist Audrey Watters, oorspronkelijk een lezing uit 2015. Watters traceert de vaak vergeten geschiedenis van het onderwijs van de toekomst. Want wie denkt dat techno-optimisme in educatie nieuw is, heeft het natuurlijk mis. Hoe dachten we vroeger dat we in de toekomst zouden leren? Welke rol was daarin voor technologie weggelegd? En welke ideologieën zitten achter die wereldbeelden?

Watters heeft een aantal beelden verzameld die echt geweldig zijn, bijvoorbeeld uit de serie van illustrator Jean-Marc Côté die aan het begin van de 20ste eeuw nadacht over het jaar 2000.

De arbeid waarvan dachten (denken?) dat hij gemechaniseerd zou worden, is vaak laaggewaardeerd werk. Dat zegt uiteraard ook iets over hoe we naar onderwijs kijken, stelt Watters. In dat licht spreekt uit plannen om onderwijs verder te digitaliseren een negatieve waardering van wat docenten op dit moment doen.

In 1922 voorspelde Thomas Edison dat boeken zouden uitsterven, omdat ze weinig efficiënt zouden zijn – hij zag meer leeropbrengsten in het kijken naar films. Ik vond het opmerkelijk dat die zucht naar efficiency al in 1922 opduikt. “The future: cheaper and faster. More mechanized. More technological” schrijft Watters. Waar hebben we dat vaker gehoord?

Onderwijs zit volgens Watters vast omdat het zowel “backwards-facing and forwards-facing” is. We geven kennis door, kennis die allemaal een geschiedenis heeft, terwijl we leerlingen voorbereiden op de toekomst, waarin kennis nog onontdekt is. Niet raar dat we dan paniekeren als het gaat om behoud en innovatie.

De les die Watters wil overbrengen:

“My point is that the imagination about the future is so very intertwined in our notions of the past and the present. And if we let Silicon Valley, for example, erase the history of education technology, if we allow Silicon Valley to dictate the present terms for education technology, then we are stuck with its future, its corporate, libertarian vision.”

Hoewel smartphones al meer dan een decennium bestaan, hebben ze nog niet helemaal hun plek gevonden in de maatschappij. We zijn nog steeds zoekend naar fatsoensregels en omgangsvormen. Vergelijk het met de mobiele telefoon: toen die in opkomst was, ergerden mensen zich dood aan luide bellers in restaurants en in de trein. Inmiddels weet zo’n beetje iedereen hoe ongepast dat is.

Op scholen gaat het niet om ongeschreven regels die leerlingen moeten aanvoelen: het gaat om heldere afspraken zodat voor alle partijen duidelijk is wat wanneer mag. Jongeren zoeken immers naar grenzen en zodra leraren verschillende regels hanteren, maken leerlingen daar misbruik van. Om scholen te helpen zulke regels over smartphones op te stellen, heeft Kennisnet de brochure Schoolbeleid voor smartphones opgesteld, geschreven door Remco Pijpers en Wietse van Bruggen.

In de brochure worden eerst grondslagen voor beleid geformuleerd: smartphones verbieden is een slecht idee, omdat je leerlingen op de hoogte kunt houden van leswijzigingen bijvoorbeeld, en omdat smartphones lessen kunnen verrijken. Aan de andere kant kunnen telefoons ook gebruikt worden om ongewenste filmpjes te maken in de klas. Vervolgens biedt de brochure een stappenplan aan: eerst de stand van zaken bepalen, dan gesprekken voeren en daarna pas beleid formuleren. In de volgende delen worden tips gegeven en twee cases besproken. In de conclusie tot slot wordt de verantwoordelijkheid van de school nog eens benadrukt. De school is er om leerlingen voor te bereiden op een werkend leven waarin de smartphone een onmisbaar gereedschap is.

Facebook draait op data-mining. Het sociale netwerk houdt niet allerlei gegevens van haar gebruikers bij, maar koppelt die ook aan elkaar. Facebook kent je geslacht, je leeftijd, de plekken die je bezoekt, je vrienden, de dingen die je leuk vindt (ook omdat je op sites buiten Facebook op een like-knop klikt), je politieke voorkeur, je muzieksmaak enzovoorts (zie dit oudere artikel op Technology Review). De meeste mensen weten dit wel, niet in de minste plaats door deze meme:

Ook Google draait op data-mining. Je zoekopdrachten worden aan elkaar gekoppeld. Google heeft meerdere diensten en weet dus heel van je. Google verkoopt ook laptops (Chromebooks) en biedt daarnaast speciale onderwijsapps aan: Google Apps for Education (GAFE). Chromebooks worden veel gebruikt op school. Die combinatie betekent dat Google een enorme hoeveelheid informatie verzamelt over leerlingen.

Dat is een bron van zorg voor Electronic Frontier Foundation, een Amerikaanse digitale burgerrechtenorganisatie. Zij zijn boos op Californische scholen die zonder instemming van ouders besloten hebben allerlei Google apps te gaan gebruiken waarmee data van leerlingen worden opgeslagen in de cloud. De scholen wilden niet naar de klachten luisteren. Op het blog van de London School of Economics and Political Science verscheen hier een stuk over. De auteur vergelijkt verplichte afname van Google met verplichte afname van Coca-Cola:

“[P]rivacy is a social compact as well as an individual right, and refusing to engage with these issues has as widespread consequences as to whether or not children are vaccinated. At the individual level, in requiring students to use Chromebooks, the school is doing the technological equivalent of deciding that its vending machines will stock only Coca-Cola products and students may not drink anything else.”

Dat klinkt al erg, maar Coca-Cola houdt niet bij hoe je het drankje drinkt en waar. Google doet dat wel. En dat gaat ver:

“This is why any electronic device is fundamentally different from a textbook: a physical book cannot monitor which pages you read, which paragraphs you highlight, or which other books you consult for explanations and then retain that information for reuse – but Amazon does. A physical textbook does not know who your friends are or where you like to go after school – but Google (or Facebook, Apple or Microsoft) does.”

Ouders moeten zich hier meer zorgen over maken. Een bedrijf weet van alles over jouw kind, zonder dat jij precies weet wat. Die gegevens worden van kleins af aan verzameld en opgeslagen. Aan zulke data is veel geld te verdienen. Dat kan nooit de bedoeling zijn van scholen.

We schreven al eerder over NuSkool.com, een handige database voor docenten die graag populaire cultuur in hun onderwijs gebruiken. Star Wars is een dankbare bron voor bijna alle vakken. Zo kun je voor lessen maatschappijleer aan de hand van de Old Republic en de Empire uitleggen hoe moeilijk het is een rijk te besturen.

NuSkool schrijft:

“Power is the answer to the question: “What can a government do?” In the Old Republic, the answer to this question was “Almost nothing.” In the Empire, the answer was “Almost everything, including blowing up a planet.”

Authority is the answer to the question: “Why does a government exist?” In the Old Republic, there were tons of answers to this question, including tradition, the legitimization of royalty, religion, and defense against the Dark Side. In the Empire, the only answer was the wrath of their evil agenda and the imposing force of Darth Vader.”

De scifi-technologie is natuurlijk handig bij natuurkunde. Is het mogelijk een lightsaber te maken?

“From a more practical stand-point, several kilo-watts of power would be required to create the type of laser that can cut through metal doors and arms. A laser with this sort of power would require a very large unit to supply the necessary power as well as a cooling system to ensure that the user’s hand doesn’t melt off during battle.”

Het lesplan is steeds gratis, je hoeft alleen te registreren.