Online harassment is een groot probleem voor netwerken als Twitter en Facebook, omdat ze er maar niet in slagen gebruikers een veilige omgeving te bieden. Een probleem daarbij is het trekken van de grens: wanneer telt iets als online lastigvallen? Pew Internet legde aan 4.151 volwassen Amerikanen drie scenario’s voor. Voor elke stap in het scenario moesten ze aangeven of het online lastigvallen was. Bovendien werd hen gevraagd of het sociale medium had moeten ingrijpen.

Die scenario’s verliepen op eenzelfde manier: David en een vriend voeren een online privégesprek over een politiek gevoelige kwestie. David zegt daarbij iets dat de ander beledigt, die vervolgens het gesprek doorstuurt aan wat mensen. Een van die mensen deelt de conversatie vervolgens publiekelijk op een sociaal netwerk, waarop David vervelende berichten van vreemden ontvangt. De conversatie wordt vervolgens opnieuw gedeeld door iemand met veel volgers. De berichten aan Davod worden dan grover. Als iemand Davids telefoonnummer en huisadres online zet, ontvangt hij bedreigingen.

In het tweede scenario is David vervangen door Julie en zijn de berichten die ze krijgt gericht op haar uiterlijk en seksueel gedrag. In dit geval worden haar gegevens niet gedeeld, maar wordt een foto van haar seksistisch bewerkt. Het derde scenario gaat over racisme: David heet dan John en het commentaar dat hij krijgt gaat over zijn huidskleur en bevat racistische beledigingen. Ook zijn foto wordt bewerkt.

Het goede nieuws: de respondenten zijn behoorlijk eensgezind over de grenzen liggen. Het sturen van berichten aan de slachtoffers wordt steeds door een ongeveer even grote meerderheid gezien als online lastigvallen. Het slechte nieuws: interventie van het sociale netwerk wordt minder gewenst geacht in het racistische scenario: 66 procent van de respondenten vond dat het platform had moeten ingrijpen toen Julie grove berichten kreeg, tegenover slechts 57 procent bij John. Voor de bewerkte foto’s van Julie vond 71 procent ingrijpen gewenst, maar nog steeds maar 57 procent bij John. Ook voor de bedreigingen zijn  we dat verschil: interventie bij Julie vond 76 procent gewenst, maar toen John werd bedreigd vond maar 67 procent dat.

]]> https://www.dieponderzoek.nl/grote-overeenstemming-over-wat-online-lastigvallen-is-maar-seksisme-wordt-zwaarder-gezien-dan-racisme/feed/ 0 https://www.dieponderzoek.nl/witte-mannen-boos-omdat-ze-geen-witte-man-meer-kunnen-zijn/#utm_source=rss&utm_medium=rss?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=witte-mannen-boos-omdat-ze-geen-witte-man-meer-kunnen-zijn https://www.dieponderzoek.nl/witte-mannen-boos-omdat-ze-geen-witte-man-meer-kunnen-zijn/#respond Thu, 12 May 2016 10:00:10 +0000 https://www.dieponderzoek.nl/?p=8283 Rust is een computerspel dat elke week door zo’n half miljoen mensen wordt gespeeld. De speler begint als een soort oermens en moet zien te overleven, door spullen te verzamelen of te stelen en vooral niet dood te gaan. In de oorspronkelijke versie begonnen alle spelers als witte mannen, naakt en met een kale kop.]]>

Rust is een computerspel dat elke week door zo’n half miljoen mensen wordt gespeeld. De speler begint als een soort oermens en moet zien te overleven, door spullen te verzamelen of te stelen en vooral niet dood te gaan. In de oorspronkelijke versie begonnen alle spelers als witte mannen, naakt en met een kale kop. In een nieuwe versie worden begin-geslacht en -kleur nu gerandomiseerd. Elke speler krijgt willekeurig een huidskleur en een geslacht toebedeeld. Dat betekent dat witte mannen nu soms gedwongen worden te spelen als zwarte man of vrouw, en dat bevalt ze niks.

In The Guardian vertelt de game-ontwikkelaar dat zij hier boos over zijn:

“They feel that playing a gender or race that doesn’t match their own is detrimental to their enjoyment. For race, this seems to be a regional thing. For example, most complaints about being black in the game have generally been from Russian players. With gender it seems to be more of a geography-free complaint.

Here’s one of the many messages we’ve received from disgruntled male players: “Why won’t you give the player base an option to choose their gender? I just want to play the game and have a connection to the character like most other games I play. Not have some political movement shoved down my throat because you make the connection we can’t choose our gender in reality so let’s make it like that in game too.”

Others have accused us of forcing them to accept our “feminist ideals”. Some have told us that they are quitting the game entirely. One called the move the dumbest thing we’ve ever done.”

Mannen van kleur en vrouwen klagen al jaren over eenzijdige representatie in populaire cultuur, waaronder in games. Hun klachten worden afgedaan als slachtofferschap. Nu de rollen omgedraaid zijn, wordt duidelijk hoe diep privilege zit.

Seksisme is slecht voor de gezondheid. Zo start een recent artikel [abstract] van psycholoog Mindi Foster. Het zou aangetoond zijn dat je er depressief van kunt worden en zelfs dat je er fysieke pijn van kunt krijgen. Het is daarom belangrijk er iets aan te doen. Een mogelijke interventie is erover te klagen op Twitter. Ja echt! Foster beschouwt klagen op Twitter als een vorm van collectieve actie, en collectieve actie is goed voor je welzijn.

Twitteren = collectieve actie
Het theoretisch kader bestaat uit het ‘elaborated social identity model’, een theorie die stelt dat mensen een goed gevoel krijgen als ze solidair zijn met een groep. Dit verhoogt het welzijn. Onder collectieve actie verstaat Foster ‘iedere handeling die voordelig is voor de status van een groep, los van of de handeling gedaan wordt door een groep of een individu’. Als een sociale beweging probeert steun te krijgen voor haar denkbeelden, door bijvoorbeeld mensen aan te schrijven, heet dat het mobiliseren van consensus. Volgens Foster kan publiekelijk twitteren daardoor gezien worden als collectieve actie.

Methode
Aan de studie namen 93 twitterende, vrouwelijke bachelor-studenten deel. Zij kregen per DM instructies. Op de eerste dag moesten zij een vragenlijst invullen. Daarna kregen ze drie artikelen opgestuurd over seksisme in de media. Op dag 2 kregen ze drie artikelen over seksisme in de politiek en op dag 3 over seksisme aan de universiteit.

Elke dag kregen ze instructies. Een groep kreeg “Please tweet about the information you received now”. Er waren drie controlegroepen: een groep moest een tweet schrijven zonder die te versturen (om zo effecten van je creatief uitdrukken uit te sluiten); een groep moest over iets totaal anders twitteren, zoals het weer (om effecten van gewoon twitteren uit te sluiten); en een groep mocht helemaal niet twitteren. Het artikel meet niet wanneer hun welzijn gemeten werd, wel met welke maten dit gebeurde. De tweets werden gecodeerd.

Boze tweets en vijandigheid
De emoties die uit de tweets spraken waren woede (26%), shock (24%),teleurstelling (23%), sarcasme (8%), verdriet (11%) en tevredenheid (4% – ‘ze had dat als compliment moeten opvatten’). Uit negentig procent van de tweets sprak volgens Foster een collectieve intentie. Ze geeft voorbeelden:

‘It is disgusting how we are oppressed in this century after so many women have made it to the same level as men…so much for equality.’

‘Politics are so sexist towards women. I thought we had gotten over this kind of a thing unfair unimpressed’.

Er was volgens Foster ook sprake van consensusmobilisatie, omdat het probleem benoemd (90% van de tweets)en bekritiseerd (88%) werd, omdat er verandering werd voorgesteld (12%) en omdat er geprobeerd werd te overtuigen (52%).

Degenen die een tweet over seksisme hadden verstuurd waren op de derde dag minder vijandig en minder verdrietig dan de dagen ervoor. Bij de controlegroepen waren deze gevoelens stabiel. Ze waren op de eerste twee dagen wel vijandiger en verdrietiger dan de controlegroepen. Op de eerste dag scoorden ze lager op psychologisch welzijn dan de controlegroepen, op dag 3 voelden ze zich fijner.

Foster concludeert “tweeting about sexism enhanced psychological well-being and decreased sadness over time” (p. 13).

Onzinstudie
Dit artikel is gepubliceerd in het British Journal of Social Psychology, een peer-reviewed tijdschrift dat goed staat aangeschreven. Hoe de studie het door de review heeft gehaald is me een raadsel. Het theoretisch kader is wankel: een petitie tekenen is al een erg lage vorm van collectieve actie, het uitsturen van een tweet eenzelfde status geven als mensen per brief aanschrijven is onzinnig.

Daarnaast is er op het methodologisch ontwerp van alles aan te merken. Zo is de steekproef erg klein en zijn de groepen per conditie kleiner dan 25. Dat maakt uitspraken doen over significantie onbetrouwbaar. Een scherpe blik op de resultaten geeft nauwelijks bewijs voor de getrokken conclusies. De interpretaties zijn twijfelachtig.

Het onderzoek is vergezocht en theoretisch en methodologisch onbestendig. Aan de andere kant: ik heb wel een goed gevoel gekregen van het uitpluizen en bekritiseren ervan. Nu snel daarover twitteren!

Gevonden via X, Y of Einstein. 

Afgelopen week verscheen er een item bij EenVandaag over #gamergate, de finaal uit de hand gelopen discussie over de rol van vrouwen in games. Hoera voor EenVandaag, want wat een Amerikaanse probleem lijkt, is een probleem van de hele wereld. Het begon als een relatief rustige discussie, die al enkele jaren broeide, maar die de afgelopen maand ineens explodeerde. Nu worden vrouwen bedreigd en bespuugd en kwam ik ineens het werkwoord doxxen tegen: het op straat gooien van iemands persoonlijke informatie.

In het kort: een maand geleden publiceerde een woedende gamer een lasterlijk artikel over zijn ex-vriendin vol met makkelijk te weerleggen beschuldigingen. Onder meer suggereerde hij dat zijn ex naar bed ging met game-recensenten om een betere beoordeling te krijgen voor haar eigen games. Volstrekt dubieuze aantijgingen. Toch was dat reden genoeg voor een groep woedende gamers om vol op het orgel te gaan en een reeks bedreigingen te sturen naar een aantal kritische vrouwen (en uitsluitend naar de vrouwen, zo blijkt hier). De discussie etterde zo een maand voort, tot niemand meer kon schrijven over vrouwen en games zonder direct bedreigd te worden, openlijk en persoonlijk. Bij EenVandaag leggen ze dat prachtig uit.

Inclusieve gamecultuur
Maar er is meer de hand dan een groepje op hol geslagen gekkies. De gamewereld is, net als het hele internet, begonnen als plaats waar iedereen terecht kon. Zelfs nerds, die in de grote boze echte wereld vaak op hun kop in de prullenbak werden gezet. Games waren inclusief. Daar kon de grootste nerd de grootste held zijn. Iedereen kreeg in ieder geval een eerlijke kans. En in den beginne was ook sekse geen onderwerp. De gamewereld was eventjes het ideaal van vrijheid en tolerantie. Ik heb er zelf maar al te hard van genoten. En hoewel de wereld en het internet sindsdien hard veranderd zijn, is die gedachte blijven leven.

En dan komt een groepje activisten en moraalridders ineens het tegenovergestelde beweren. Dat alles wat ze ooit dachten en voorstonden fout is. Vandaar het geweld van hun tegenreactie: #gamergate. Niet vrouwen, maar de gamers zijn onderdrukt. Zo zegt een relatief klein maar zéér vocaal groepje gamers.

Bevoorrechte groep
Het punt is dat games niet meer alleen door blanke nerds gespeeld worden. De wereld waarin zij al jaren bevoorrecht zijn moet ineens gedeeld worden met allerlei andere mensen: niet alleen vrouwen, maar ook bejaarden, moslims en zelfs buitenlanders. Een publiek dat meer variatie wil dan alleen de traditionele game waarin de bronstige man een wulpse vrouw moet redden uit de handen van een draak. Het publiek wil nu ook Candy Crush. En The Sims. En games waarin een vrouw een hulpeloze man moet bevrijden. Waarom ook niet?

Deze hele situatie klinkt maar al te bekend: een bevoorrechte groep ziet de bui al hangen en schiet in de verdediging. Zij zeggen dat ze aangevallen worden, onderdrukt door politiek correcte media en hun aanhang van moraalridders. Zij zien zichzelf als de echte slachtoffers. Gamergate is de Zwarte Piet-discussie op het wereldtoneel. Het gaat niet meer om de vlam waarmee het ooit begonnen is, om Zwarte Piet, of om de hulpeloze vrouwen in Grand Theft Auto, maar om de reactie. Om de bedreigingen, om de bulkende haat gericht op buitenstaanders, om de georganiseerde campagnes om iedereen weg te pesten die het waagt om kritisch te zijn.

Het gaat om de boze, blanke man die in een rap globaliserende wereld zijn exclusieve positie aan het verliezen is. Schuimbekkend gaan ze tekeer tegen elke verandering. En de boze, blanke man is nog steeds de grootste groep in landen als de VS en Nederland en zeker de best georganiseerde groep. Lees hier een uitgebreid verhaal over hun strategie. Het is zeer de moeite waard. #Gamergate is niet de eerste keer en zeker niet de laatste keer dat zoiets gebeurt. Maar Zwarte Piet wankelt. En ik kijk uit naar de eerste Super Maria Sisters. Dat hebben ze mooi voor elkaar, met al hun lawaai.

Dit stuk verscheen eerder op Tims blog De Turbo Blog.

Gamergate raast al een aantal weken voort: online strijden gamers met elkaar over de aard van hedendaagse gamecultuur (zie ook dit uitleggende artikel in The New York Times). De strijd gaat met name over gender en seksisme in de gamerswereld en over journalistieke onafhankelijkheid ten aanzien van gameproducenten. Gamergate is daarmee een duidelijk voorbeeld van populaire cultuur als terrein van strijd – strijd over gender, etniciteit, klasse, seksualiteit etc. Bij Diep benaderen we populaire cultuur altijd als onderhevig aan machtsprocessen: de afkeur van de selfie, de haat voor Justin Bieber en de zorgen over sexting zijn geen ‘neutrale’ praktijken, maar maken duidelijk hoe mensen macht uit oefenen door bepaalde cultuurvormen te bespotten of zelfs te willen verbieden.

Populaire cultuur gaat over ordening en smaak: wat wordt hoger geplaatst en waarom? Een uitstekende illustratie hiervan vond ik een artikel over Gamergate in The Guardian. Charlie Brooker verwondert zich over opera:

‘Games get a bad press compared with, say, opera – even though they’re obviously better, because no opera has ever compelled an audience member to collect a giant mushroom and jump across some clouds. Nobody writes articles in which opera-lovers are mocked as adult babies who never grew out of make-believe and sing-song; obsessive misfits who flock to weird “opening nights” wearing elaborate “tuxedo” cosplay outfits.

On no account go to the opera yourself: you’ll probably run into a mafia boss. According to at least one film I think I saw once, mafia bosses love opera, because there’s loads of death and killing in it. Yet politicians don’t table motions solemnly condemning opera’s dangerous level of violence.

Opera – a three-hour unskippable cutscene and all-round cultural blight whose primary function in modern society is to be used as a backing music to slow-motion montages of sporting folk – gets an easy ride partly because it’s called “opera”, instead of “singy-sing-sing time”. This is gaming’s biggest image problem: that infantile word, “gaming”. Or rather, that was gaming’s biggest problem, until the arrival of “gamergate”.’

Dit voorbeeld legt bloot hoe ogenschijnlijk arbitrair het is dat we opera hoog waarderen en games laag; waarom er geen enkele studie is gedaan naar de effecten van opera op agressiviteit onder haar bezoekers, terwijl er duizenden studies naar games en agressie zijn: het gaat niet om de aard van het medium of genre, maar om de maatschappelijke status van die mensen die ervan houden.

Lees ook: Onderzoek: gewelddadige literatuur maakt lezers agressiever

Gevonden via @lrs.

“Meisje jij bent niet zoals je foto’s zeggen, jongens die geloven je, het is tijd om alles bloot te leggen” zingt rapper Ares in zijn nieuwste single. Het is een aanklacht tegen photoshoppen. Ares heeft het niet voorzien op de mode-industrie die knappe modellen en celebrities met de computer nog mooier maakt, maar hij haalt uit naar ‘gewone’ meisjes die op Facebook foto’s plaatsen die niet geheel overeenkomen met de werkelijkheid. Ze zouden doen alsof ze eruit zien als Katy Perry, terwijl ze in werkelijkheid dikker of lelijker zijn. De jonge rapper vindt dat stom en vindt dat ze daarmee moeten stoppen.

Tegen 3voor12 zegt hij:

“Ik kots op meisjes die rare mooie foto’s op Facebook zetten, maar in het echt helemaal niet zo zijn. De meisjes die precies de goede hoek voor selfies vinden. Ze zijn er in allerlei soorten: domme meisjes die iemand na willen doen, en de meisjes die slim genoeg zijn om een foto te manipuleren.” Wat Ares eigenlijk probeert te zeggen: je bent oké zoals je bent en hoeft je niet anders voor te doen. “Precies. Het is eigenlijk een hele mooie boodschap.”

Wat Ares hier eigenlijk zegt is dat je als meisje fucked bent. Heb je de juiste internetvaardigheden om jezelf digitaal te pimpen zoals fotografen dat met Katy Perry doen, is het nog niet goed. Alleen echt mooie meisjes mogen op zijn Facebook. Uiteraard blijft onduidelijk welke ‘echte’ schoonheid dan wel acceptabel is.

Het is een aanstekelijk liedje dat ongetwijfeld een gevoelige snaar raakt bij heterojongens die het oneerlijk vinden dat meisjes meer middelen ter beschikking hebben om aantrekkelijk voor de dag te komen dan zij: make-up dragen, je haar verven en hakken dragen. Het zijn allemaal dingen waarmee meisjes zich beter kunnen voordoen dan ze zijn, maar die voor jongens onacceptabel zijn. Dat geldt voor selfies maken, filteren en photoshoppen in zekere zin ook: ze zijn grotendeels het domein van meisjes. In die zin is het te makkelijk om kotsen op meisjes af te doen als ouderwetse misogynie. Als we Ares’ lezing volgen is ‘Meisje’ eigenlijk een aanklacht tegen de opgelegde performance van vrouwelijkheid en dichotome genderpatronen in onze maatschappij. Zoals Ares rapt:

Photoshop je billen om ze dik te maken? Om bij een jongen aan zijn pik te knagen? En denk jij dat liegen een klik gaat maken? Je moet jezelf deze shit besparen!

Met dank aan Job de Wit.

Afgelopen zomer waren veel mensen boos over Robin Thicke’s liedje ‘Blurred Lines’. De ophef betrof zowel de teksten als de videoclip (zie deze blogpost). In reactie op ‘Blurred Lines’ verschenen diverse parodievideo’s waarin de situatie was omgekeerd: mannen waren nu zogenaamd de lustobjecten (voorbeeld, voorbeeld). Het idee dat seksisme op deze manier inzichtelijk gemaakt kan worden voor mannen zagen we ook op andere plekken terug. Majorité Opprimée (eigenlijk al vijf jaar oud, maar viraal gegaan dankzij Engelse ondertitels) toont een fictief Frans dorpje waar vrouwen de baas zijn. De goedaardige Pierre wordt aangerand maar kan op weinig begrip rekenen.

Deze week maakte de Britse journalist Leah Green voor The Guardian een vergelijkbaar filmpje. Op straat in Londen confronteert ze mannen met botte uitspraken die verzameld zijn op het blog Everyday Sexism. Hier legt de Green de bedoeling uit.

Het probleem met zulke filmpjes is dat ze al snel grappig worden. Dat komt omdat we het moeilijk vinden ons daadwerkelijk voor te stellen dat vrouwen de dominante sekse zijn. De humor betekent echter evenwel dat de filmpjes minder serieus te nemen zijn. Het zijn zo makkelijke manieren om te scoren (‘kijk eens hoe slecht seksisme is!?’) omdat het een kortstondig idee van gerechtigheid of gelijkwaardigheid voor vrouwen oplevert die last ondervinden van zulke alledaagse uitingen. Ze geven helaas weinig aanzet tot fundamentele discussie over seksuele objectificatie in onze hedendaagse maatschappij. Bij zo’n discussie moet ook horen wanneer we (man/vrouw, homo/hetero) het wél prettig vinden om als seksueel wezen begeerd te worden.

Update: Voor reclames wordt dit trouwens al langer gedaan, zie dit filmpje. Ook Jennifer Lopez doet mee, al is de clip meer een variant van iedereen objectificeren dan een kwestie van omdraaien.

Veel populaire cultuur richt zich specifiek op één gender. Zo is sciencefiction vooral gericht op heteroseksuele mannen en was het geen verrassing dat de makers van Star Trek: Voyager de kijkcijfers probeerden op te krikken door de sensuele Seven of Nine aan de serie toe te voegen. Fantasy is een ander genre dat zich vooral op mannen richt en ook hier zie je dat terug in een bepaalde representatie van vrouwen. Dat stoot sommige mensen tegen de borst. Zo schreef Ginia Bellafante van de New York Times dat Game of Thrones geen serie was die vrouwen zouden willen kijken.

Deze maand stelde Laurie Penny in de New Statesman dat de serie “racist rape-culture Disneyland with Dragons” is. Ze hekelde het tentoongesteld racisme en seksisme als een bewuste en opzettelijke keuze van de makers. Het argument dat de middeleeuwen waarop dit soort fantasy gestoeld is ook racistisch en seksistisch zijn, ziet zij als een excuus voor halfbakken correcto’s om zich er toch aan te verlekkeren.

Het probleem met zulke critici is dat zij hun lezing van de serie tot Ultieme Waarheid bestempelen en dat de lessen van veertig jaar feministische mediawetenschap totaal aan hen voorbij zijn gegaan. In de jaren ’70 en ’80 streden feministen tegen Boeketreeks-boeken. Het argument was duidelijk: deze boeken waren slecht voor de vrouwen die ze lazen omdat patriarchale waarden erin doorgegeven werden. Het zwijmelen bij dit soort romantiek was een middel van de onderdrukker en geen vrouw zou ze moeten lezen.

In de jaren ’80 gebeurde er echter iets opmerkelijks: feministische wetenschappers biechtten op dat zij zelf erg genoten van die boekjes, terwijl ze toch feministisch waren (en bleven). Deze beweging heeft de toon gezet voor nieuwe inzichten in de communicatiewetenschap, met name in de verspreiding van het encoding/decoding-model: er zit misschien een bepaalde boodschap in een tekst, maar de lezer kan zelf ook een andere betekenis geven.

In nieuwe discussies over seksisme in populaire cultuur worden deze inzichten voor het gemak vergeten. De veronderstelde werking van de media is duidelijk: er zit een dominante boodschap van seksisme in de tekst en die moet bestreden worden omdat de kijker anders seksistisch wordt. Wie toch geniet van zo’n serie, is of man, of dom, of sluit de ogen, of alledrie. Iedere andere mogelijke lezing wordt op voorhand uitgesloten; publieksonderzoek is niet nodig.

Het is geenszins aangetoond dat seksistische media-inhoud de kijker seksistisch maakt. De media werken namelijk niet als een injectienaald. De betekenis van Game of Thrones ligt bovendien niet verankerd in de serie, maar wordt gemaakt door de ontvanger. Iedere kijker (man/vrouw, homo/hetero, dwerg/reus) geeft zelf betekenis aan wat hij ziet. De lezingen van critici als Bellafante en Penny staan misschien in toonaangevende media, maar waarom zouden die meer waar of waard zijn dan die van een 15-jarige jongen op Ameland? De representatie van sekseongelijkheid in Game of Thrones kan hij net zo goed interpreteren als kritiek op de Middeleeuwen, zoals het seksisme in Mad Men ook gezien wordt als maatschappijkritiek.

Onderzoek naar tijdschriften laat vaak een deprimerend beeld zien. Vrouwen worden als objecten afgebeeld, minderheden worden ondergerepresenteerd en lezers krijgen een slechter zelfbeeld van het eenzijdige schoonheidsideaal dat wordt doorgegeven. Aan dit rijtje kan nu volgens Britse psychologen worden toegevoegd dat extreem seksistische inhoud in mannenbladen een normaliserend effect heeft. Recent onderzoek [abstract] laat zien dat jongeren zich meer met seksistische uitspraken identificeren wanneer zij deze toeschrijven aan mannenbladen.

Methode en resultaten
Een groep psychologen voerde twee studies uit waarbij steeds twee soorten uitspraken centraal stonden: citaten uit mannenbladen (Nuts, Zoo en FHM) en citaten uit interviews met veroordeelde verkrachters (zie afbeelding). Daarnaast werden bestaande schalen gebruikt om te meten hoe seksistisch respondenten waren en in hoeverre zij zogeheten verkrachtingsmythen accepteerden.

Studie 1 laat zien dat mannen die de verkrachtingsmythe onderschrijven zich meer met de seksistische uitspraken identificeerden. De respondenten identificeerden zich bovendien meer met dergelijke uitspraken wanneer deze werden toegeschreven aan mannenbladen. Studie 2 laat zien dat de respondenten veel moeite hadden om te beoordelen wat de bron van de seksistische uitspraak was. Hoewel de respondenten vonden dat advies in mannenbladen speels en grappig was, en niet gewelddadig of beledigend, slaagden zij er niet in de uitspraken correct toe te schrijven aan mannenbladen of aan verkrachters. De auteurs concluderen dat mannenbladen normaliserend werken: als in een mannenblad iets seksistisch staat, wordt dat eerder geaccepteerd dan wanneer iemand weet dat de uitspraak van een verkrachter komt.

Uit de context
De studie is bijzonder omdat er niet puur is gekeken naar de al dan niet seksistische inhoud van deze bladen, maar ook naar wat lezers daar nu eigenlijk mee doen. Problematisch aan de studie is dat de uitspraken geheel uit de context zijn gehaald. De respondenten gaven aan dat zij mannenbladen speels vinden. Door de seksistische uitspraken echter uit die context voor te leggen, wordt een situatie gecreëerd die zich in de werkelijkheid niet voordoet. Daarin wordt de seksistische uitspraak immers van betekenis voorzien die past bij het lezen van zo’n tijdschrift: een niet al te serieus te nemen bron van ontspanning (‘haha die malle mannenbladen’). Hiermee zijn de conclusies van het onderzoek beperkt tot de kunstmatige setting van het laboratorium en weten we weinig over hoe jongeren hier buiten het lab mee omgaan.