Door de recente bezuinigingen op School-TV van de NTR worden er geen programma’s meer gemaakt voor het voortgezet onderwijs. Dat is jammer omdat ook in het voortgezet onderwijs de programma’s van School-TV een didactische verrijking vormden voor het onderwijs. Gelukkig blijft de NPR educatieve programma’s voor het primaire- en het basisonderwijs maken. Deze programma’s hebben volgens een recente studie [abstract] namelijk een positieve invloed op het speelgedrag van kinderen.

De onderzoekers hebben ouders van kinderen gevraagd het gedrag van hun kroost tijdens en na het kijken van een educatief programma te observeren en vervolgens een vraaglijst in te vullen. De resultaten laten zien dat kinderen die naar het programma keken zowel tijdens als na het kijken positief spelgedrag vertoonden. Zo zong 70 procent van de kinderen tijdens het kijken mee met de karakters in het programma en bleef 55 procent van de kinderen ook na het programma spelgedrag vertonen dat gerelateerd was aan het programma.

De onderzoekers beweren dan ook dat educatieve programma’s een waardevolle aanvulling vormen voor het basisonderwijs.

CC Foto: oddharmonic

Alpe d’Huzes, de Nacht van de Vreemdeling, de Sisterrun: zo maar een greep uit de talloze evenementen die georganiseerd worden om geld op te halen voor goede doelen. Centraal hierbij staat steeds het lichaam, dat tot uitputting aan toe wordt ingezet om de gulhartige medemens tot contributies aan te sporen. Deze evenementen zijn een interessant verschijnsel omdat zij een mengsel vormen van spelelementen (het winnen), religieuze verwijzingen naar aflaten en pelgrimstochten (je betaalt iemand anders die jou figuurlijk van ‘schulden’ verlost door een bepaald, vooraf gesteld doel te bereiken), en uit neoliberale ideeën over de kapitalisatie van het lichaam (door je te laten sponsoren onderwerp je je lichaam tenslotte aan de krachten van de vrije markt).

Een groep Berlijnse milieuactivisten heeft dit concept doorgetrokken naar een nogal onverwacht terrein, namelijk de pornografie. Ze noemen zich Fuck For Forrest (FFF) en produceren sinds 2006 zelfgemaakte pornofilms voor het goede doel.  Onder het motto “Why not get horny for a good cause?” willen zij het lichaam en de natuur in eenklank brengen en daarbij ook nog eens iets goeds doen voor het milieu:

Our bodies, sexuality and nature are under suppression. FFF wants to reclaim nature and sexuality and show a sex positive culture. We need pleasure, not power! Masturbation does NOT lead to hell! Body and sexual suppression is the cause of many problems in our world. If we would make more love, maybe we would destroy less? Many times the rulers who are making moral issues aginst naked bodies and sex are the same fuckers making war and destroying our plante. We wish to get closer to nature by celebrating love and liberty. Fuck for forest or be nude for nature. You have it all, and nature needs our love.

FFF is hiermee redelijk succesvol en heeft sinds de oprichting al  voor meer dan €100.000 aan zelfgemaakte pornofilmpjes verkocht. In 2012 werd er over deze groep ook een documentaire gemaakt die in 2013 op het Filmfestival Rotterdam internationale première had.  Meer informatie over de film is op deze website te vinden, hier alvast de trailer:

In bijna elke krant van vandaag staat een bericht over de lancering van de nieuwe app van Facebook: de Facebook Home-App. Anders dan verwacht, gaat Facebook dus geen eigen telefoons produceren, maar gaat de nieuwe app Android-mobieltjes door een best ingrijpende software-reconfiguratie veranderen in Facebook-mobieltjes. Foto’s en berichtjes verschijnen na de installatie van Home nu meteen op het scherm. Er hoeft geen app meer worden opgestart en het tijdrovende scrollen door de tijdlijn vervalt.

Ondanks het overweldigende PR-succes van de lancering van Home rijst de vraag of consumenten deze app ook daadwerkelijk massaal gaan gebruiken. In het licht van een aantal recente onderzoeken naar het gebruik van Facebook kunnen hier een aantal vraagteken bij gezet worden. Zo kampt Facebook al langer met een dalende populariteit en lopen steeds meer jongeren over naar andere platformen als het gaat om het delen van foto’s of het uitwisselen van berichten. Zij vinden Facebook veel te riskant en zijn door de aanwezigheid van steeds meer ouders minder snel geneigd private gebeurtenissen en foto’s te delen. Het is juist onwenselijk voor hen dat hun foto’s en berichten op het scherm verschijnen wanneer vrienden of kennissen hun mobieltjes in het café op tafel leggen.

In het verhogen van de openbaarheid van Facebook druist de Home app tegen de voorheersende trend naar meer privacy in. Het lijkt dan ook hoogst onwaarschijnlijk dat het Facebook gaat lukken op deze manier het tij te keren.

De linguïstiek kent, net als andere wetenschappen, verschillende, vaak tegenovergestelde stromingen die proberen de werkwijze van taal te verklaren. Een van de grote vragen die hier spelen is in hoeverre taal onze waarneming van de realiteit bepaalt. Aan de ene kant van deze discussie staan de universalisten, die (kort door de bocht) beweren dat de taal alleen maar in hele beperkte mate verantwoordelijk is voor hoe wij de realiteit waarnemen. Aan de andere kant staan de deterministen die beweren dat alleen de taal bepaalt hoe wij de wereld om ons heen kunnen waarnemen. Onderzoeken van deze laatste groep (zoals het onderzoek over de Inuit die meer dan vijftig verschillende woorden voor sneeuw zouden hebben) werden in het verleden vaak empirisch weerlegd, wat de deterministische denkwijze naar het achtergrond van wetenschappelijke discussies liet verdwijnen.

In het kader van de Eurocrisis heeft een Amerikaanse wetenschapper deze onderzoektraditie weer opgenomen en onderzocht [PDF] in hoeverre de taal die iemand spreekt verantwoordelijk kan worden gemaakt voor bijvoorbeeld het spaargedrag van mensen. Naast economische aspecten heeft de onderzoeker ook geprobeert te achterhalen in hoeverre het gezondheidsgedrag (met name het condoomgebruik) van mensen beïnvloed wordt door de taal die zij spreken.

In het kort stelt de onderzoeker dat er onderscheid kan worden gemaakt tussen zwakke en sterke talen, waarbij in zwakke talen de mogelijkheid bestaat toekomstige gebeurtenissen in de tegenwoordige tijd te beschrijven.  Zo kun je in het Duits (een zwakke taal) bijvoorbeeld zeggen ‘Morgen regnet es’ terwijl  in het Engels (een sterke taal) de toekomstige tijd moet worden gebruikt: ‘Tomorrow it will rain.’  Op basis van verschillende internationale surveys concludeert de onderzoeker dat mensen die een zwakke taal spreken over het algemeen een sterker gevoel hebben toekomstige gebeurtenissen te kunnen beïnvloeden een daarna ook handelen. Uit zijn resultaten blijkt dan ook dat mensen die een zwakke taal spreken significant vaker veiliger vrijen en dus minder vaak risico’s nemen dan mensen die een sterke taal spreken.

Naast de filosofische en methodologische bezwaren blijft het ook onduidelijk hoe je deze resultaten kunt toepassen op toekomstige ‘veilig vrijen’ campagnes, vooral in sterke taalgebieden. Slogans als ‘Tomorrow I use a condom’ zou voor velen vooral verkeerd in de oren klinken en niet ertoe leiden dat mensen minder snel risicovol geslachtsverkeer zullen hebben. Een interessant inzicht van dit onderzoek is niettemin het idee dat mensen gedrag aanpassen als ze het gevoel hebben dat zij toekomstige gebeurtenissen sterker kunnen beïnvloeden.

Wie vandaag de dag de beschrijving van moderne kunstwerken in musea en galerijen leest heeft dikwijls twee mogelijkheden: of te vervallen in diepe  vertwijfeling of te pretenderen de tekst te begrijpen. In onze postmoderne samenleving zijn kunstwerken namelijk niet meer alleen mooi of inspirerend. Ze zijn nu subversief, stuwen voort, bediscussiëren, zoeken en roepen grenzen op en nemen de kijker mee in wereld vol hyperbolen en belangrijk klinkende adjectieven. In de Engelse taal leest een beschrijving van een spiegel-installatie in een galerij dan bijvoorbeeld zo:

“The artist brings the viewer face to face with their own preconceived hierarchy of cultural values and assumptions of artistic worth […] Each mirror imaginatively propels its viewer forward into the seemingly infinite progression of possible reproductions that the artist’s practice engenders, whilst simultaneously pulling them backwards in a quest for the ‘original’ source or referent that underlines Levine’s oeuvre”

Twee Amerikaanse wetenschappers hebben deze taal nu bestudeerd en geconcludeerd dat dit jargon eigenlijk als een eigen taal gezien kan worden. Zij noemen deze taal International Art English (IAE). In hun essay beweren zij dat deze taal gebruik maakt van een karakteristieke syntaxis en een eigen woordenschat, waarbij de woorden aporia, radically, space, proposition, biopolitical, tension, transversal en autonomy het meeste voorkomen. Ook lijkt deze taal een hekel te hebben aan naamwoorden, zo wordt uit global-> globality en uit experience-> experiencability. De oorsprong van deze taal vermoeden de wetenschappers in het Franse poststructuralisme, wat niet verwonderlijk is omdat IAE vaak klinkt als ondeskundig vertaald Frans. Het meest opmerkelijke aan IAE is, dat deze taal een vooral uitsluitende werking heeft. Als je niet in staat bent deze taal te spreken, hoor je niet bij de artistieke elite. Het is een private taal, die zich met opzet wil onderscheiden en zo verscheidenheid creëert. Het gebrek aan kritiek op deze taal vanuit de anglofone kunstwereld is hiervoor een belangrijke aanwijzing.

In het egalitaire Nederland wordt de kunstelite en de bijhorende kunsttaal (meestal een vertaling van IAE-teksten) wel degelijk en al langer bekritiseerd.  Een goed voorbeeld hiervan is deze blog waarop openbaar geuite ‘kunstbullshit’ berispt wordt en de auteur een eigens ontwikkelde ‘kuntbullshitdetector en –generator’ [PDF] geplaatst heeft.

(Een goede samenvatting van de bovengenoemde essay vind je hier)

De discussie rond de inzet van cameratoezicht in de openbare ruimte maakt duidelijk dat de willekeurige verzameling van data nogal wat weerstand oproept. Terwijl sommige groepen in de maatschappij het motto, dat als je niks te verbergen hebt, je ook niet bang moet zijn dat je privacy in het geding kan komen, lijken te hebben verinnerlijkt, zien anderen hierdoor wel hun privacy in het beding. Deze laatste groep betwijfelt de rechtmatigheid van dit soort bewakingsmechanismen en vreest dat de verzamelde data makkelijk gemanipuleerd kunnen worden en niet toerijkend beveiligd zij tegen inbreuken van onbevoegden.

Terwijl deze discussie in Nederland nog op een redelijke manier gevoerd wordt hebben zich in Duitsland groepen jongeren geformeerd, die camera’s in de openbare ruimte gewoon vernielen. Zij beweren dat de staat doormiddel van deze stelselmatige observatie van de bevolking angsten aanwakkert met als doel de macht van de staat en het kapitaal juist te verstevigen.

Een reden voor de internationale media-aandacht voor deze groep, die zichzelf Camover noemt, is zeker dat privacyissues in het publieke debat in Duitsland een belangrijkere plaats innemen dan bijvoorbeeld in Nederland. Een andere reden hiervoor is de manier waarop de groep zich weet mediaal te presenteren, zo documenteren zij hun acties op hun website, houden een tumblrsite bij en plaatsen filmpjes zoals deze op Youtube:

CC Foto: thisisbossi

Dat het gelach bij de meeste sitcoms niet ‘echt’ is en veelal aangedikt wordt door een extra geluidsspoor te gebruiken is bekend. Het idee achter het gebruik van deze lachbanden is gebaseerd op de gedachte dat positieve emoties, zoals lachen, aanstekelijk werken. Lachbanden zouden dus de positieve associaties met de sitcom verhogen en het kijken erna aangenamer maken, zo de theorie. Dat dit niet altijd opgaat, laat de groeiende kritiek aan de inzet van lachbanden zien. Zo ervaren veel kijkers het ‘valse’ gelach als irritant en betuttelend. Een aantal producenten heeft deze kritiek dan ook serieus genomen en sitcoms zonder lachband op de markt gebracht, zoals bijvoorbeeld de serie Chuck.

Desalniettemin neemt deze kritiek niet weg, dat lachbanden wel degelijk een effect kunnen hebben. Dit wordt pijnlijk duidelijk als men naar deze clips kijkt waarbij de lachbanden eruit zijn geknipt:

De pointes lijken zo helemaal niet grappig meer en de dialogen zijn traag en leeg en lijken beroofd van alle jovialiteit.

Het effect van lachbanden komt tevens ook duidelijk naar voren als lachbanden toegevoegd worden in scènes die eigenlijk helemaal niet grappig zijn:

Gif’s zijn geanimeerde beeldjes of korte filmsequensen die al bijna vanaf het begin van het Internet bestaan. Al in tijden van Geocities flikkerden zij op de meeste websites en werd de plaatsing van dansende baby’s in combinatie met Comic Sans-tekst toen beschouwd als teken van vakkundigheid en bekwaamheid op het Internet.

Dat Gifjes nu nog steeds populair zijn en zelfs tot kunstvorm verheven zijn laat zien hoe veerkrachtig en veelzijdig dit formaat is. Zo is het ook niet opmerkelijk dat nu ook de gifjes meedoen in de analoge trend. Net als met sommige populaire digitale spelletjes, zoals Angry Birds, wordt er nu ook met gif’s geëxperimenteerd in de ‘echte’ wereld. Het kunstenaarscollectief  INSA heeft streetart en gifs gecombineerd tot wat zij noemen Gif-iti, waarbij gespeeld wordt met de steeds vager wordende grenzen tussen de online- en de offline-wereld:

Volgens een onlangs verschenen rapport [PDF] van de Digital Policy Council heeft op dit moment 75 procent van alle wereldleiders een account op Twitter. Vergeleken met 2011 is dit een stijging van 78 procent. Dit betekent dat 123 van de 164 onderzochte landen een officieel regeringsaccount hebben, zij het op persoonlijke titel of beheerd door een officiële instantie. Zo zit Angela Merkel bijvoorbeeld zelf niet op Twitter, maar wordt het account beheerd door de regeringsvoorlichter (@RegSprecher). De onderzoekers beweren verder dat dit jaar ook de resterende leiders zullen volgen en er een penetratiegraad van bijna 100 procent bereikt wordt.

Dit betekent echter niet dat al de landen nu intensiever in dialoog gaan met hun burgers. Vele leiders gebruiken Twitter nog steeds als eenzijdig propagandakanaal en niet als een manier om de overheid transparanter vorm te geven. Ook is er ondertussen weer een aantal leiders afgehaakt. In Europa hebben Denemarken en Ierland hun account in 2012 opgezegd. Behalve de Turkse president Gül (plaats 3) vinden zich dan verder ook geen Europese leiders in de door de onderzoekers opgestelde top 10 die wordt aangevoerd door Barack Obama en Hugo Chavez. Deze top 10 lijst wordt elk jaar samengesteld op basis van het aantal volgers en het aantal retweets. Opmerkelijk is tevens dat dit jaar het Midden Oosten met Koniging Rania van Jordanië en met de nieuwkomer Sheik Mohamed, de Premier van de Verenigde Arabische Emiraten, bovengemiddeld sterkt vertegenwoordigd is op de lijst.

Lachen om mensen die van angst bijna vergaan, dat doe je niet. Als onschuldige, nietsvermoedende mensen doodsangsten uitstaan word je namelijk geacht vooral medelijden te tonen. Dat deze aanname niet altijd opgaat laat de populariteit van deze clips (hier en hier) zien, waarin mensen met een verborgen camera worden gefilmd terwijl zij schreeuwend van angst blootgesteld worden aan vermeende geesten en levende doden.

Lachen om andermans misgeschik lijkt van alle tijden. Zo waren het in de middeleeuwen de hofnarren die streken bij andere mensen uithaalden en de mensen aan het lachen maakten. Maar waarom lachen mensen over het ongeluk van anderen, terwijl ze eigenlijk weten dat dit geen maatschappelijk aanvaarde reactie is?

De lust voor normoverschrijdend gedrag zien wij vooral bij jongeren terug. Volgens onderzoek (abstract) is het lachen om andermans ongeluk, zoals het uithalen van  telefoon-streekjes en andere kattenkwaad, een manier om de autoriteit van ouderen uit te dagen. Het opzettelijk doorbreken van normen wordt hier gezien als een manier voor jongeren om zich af te zetten tegen de volwassenen. Onderzoeker Gary Alan Fine noemt dit gedrag in zijn onderzoek ‚dirty play’ (abstract) en beweert dat jongeren die kattenkwaad uithalen dit onder andere doen om de eigen status te verhogen en zich af te zetten tegen de heersende sociale norm. Jongeren proberen zo controle te verkrijgen over hun eigen leven.

Naast andere sociologische verklaringen is het dus aannemelijk dat het lachen om andermans ongeluk een kinderlijk of jeugdig sentiment aanspreekt, waarbij de lust voor normoverschrijdend gedrag een belangrijke rol speelt.

Voor wie kennis wil verwerven is het internet een echte schatkist. Naast Wikipedia voor het snelle opzoeken van weetjes, heeft de serieuze kenniszoeker nu zelfs gratis toegang tot universitaire lezingen en cursussen. Zo biedt bijvoorbeeld het platform OpenCulture toegang tot meer dan 500 online seminars van bekende universiteiten op de hele wereld.

Een alternatieve, vaak miskende vorm van kennisoverdracht bieden de talloze ‘how to’– filmpjes op het internet. Deze vaak vermakelijke filmpjes bieden min of meer leerzame inzichten in een breed scala aan onderwerpen en geven antwoorden op de meest uiteenlopende vragen. Een top 10 van opzienbarende en bizarre filmpjes:

1. How to escape from handcuffs

2. How to write like an architect (the letter C)

3. How to make a gauntlet armor

4. How to paint with coke

5. How to eat Tic Tacs like a Boss

6. How to brainwash a nation

7. How to get drunk without drinking

8. How to zombie proof your car

9. How to make money online every 60 seconds
http://www.youtube.com/watch?v=TBKb2RF5qMc&utm_source=rss&utm_medium=rss

10. How to reverse-engineer a satellite tv smart card

CC foto: Glen’s Pics

Trollen zijn een redelijk oud internetfenomeen. Het zijn mensen die bewust provoceren, door bijvoorbeeld het schrijven van kwetsende commentaren in de hoop emotionele reacties los te kunnen maken of desinformatie verspreiden en deze vervolgens als informatie laten overkomen.  Een voorbeeld dat graag wordt aangehaald zijn trollen die zich op kankerfora aanmelden en vervolgens berichten achterlaten waarin zij uitgebreid beschrijven hoe leuk het toch is om te roken.

De meest gehoorde raad in de omgang met trollen is dan ook: “Don’t feed the trolls!”. Want hoe meer aandacht je de trollen geeft hoe erger zij gaan trollen. Gewoon negeren dus. Op de Trollcon, de eerste internationale conferentie over trollen deden zij afgelopen weekeinde precies het tegenovergestelde.

Zo had de Trollcon  als doel het fenomeen trollen te ontrafelen om zo tot meer inzicht te komen wie trollen eigenlijk zijn, waarom trollen doen wat zij doen en of er zoiets bestaat als een trolethiek.

De laatste vraag werd – althans door de organisatoren van de conferentie – al snel beantwoord, namelijk door de uitreiking van de ‘trol van het jaar’ – prijs aan de Berlijnse fractievoorzitter van de Piratenpartij. In hun ogen verrijken de ‘goede’ trollen de discussie door juist te laten zien hoe irrelevant of ongeplaatst sommige discussies zijn. Slechte trollen zijn trollen die alleen uit zijn op destructie.

Deze manier van indeling in goed en slecht werd dan ook door veel sprekers als veel te simplistisch afgedaan. Dat trollen vooral een middel is om de vermeende eigen superioriteit te etaleren en dus eigenlijk  als een machtstrijd om posities gezien kan worden, wordt zo buiten beschouwing gelaten. Voorbeeldig hiervoor was de reactie van het publiek op de presentatie van Julia Seegers over ‘Trollfeminismus’, waarin zij onder andere beweerde dat trollen geen genderneutrale activiteit is en er ook in het trollcircuit wel degelijk onderscheid wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen. Op Twitter en offline werd zij tijdens haar presentatie zelf getrollt en werden er tijdens haar speech roze surprise eieren (dit zijn surprise eieren speciaal voor meisjes) uitgedeeld.