Home / Blog / De valse nostalgie van duurzame technologie

De valse nostalgie van duurzame technologie

LATER LEZEN

Vroeger had ik platen, nu heb ik een abonnement op een streamingdienst. Een nieuwe telefoon nam je vroeger zelden: ik weet nog dat we thuis een draadloze kregen en dat was een heel festijn. Nu koop ik om de paar jaar een nieuwe iPhone. Niet vanwege ontwerpredenen (zoals eerder bij Nokia nog wel eens het geval was) maar omdat Apple de apparaten zo maakt dat een oude onhoudbaar is: te sloom want te weinig geheugen. Duurzame technologie is iets van het verleden geworden, zo constateert techjournalist Alexis Madrigal op The Atlantic:

“That’s not how products work anymore. Many things are designed for obsolescence and the rest end up there anyway with frightening speed. Most of the time, this occasions alarm. Everything’s speedin’ up! Future shock, etc. But there is pleasure, “That’s my shit!” kind of pleasure, in possessing this knowledge of obsolete lived experience.”

Het doet ons groot genoegen om terug te denken aan momenten met oude technologie, schrijft hij. Weet je nog hoe het was toen we liedjes van de radio opnamen? Weet je nog hoe het dial-up-geluid klonk? Madrigal noemt dit ‘psychologische archeologie waarmee we sneetjes tijd ophalen’. We definiëren ermee wie we zijn:

“The combination of your age and life station and technological possibilities fuse into a fixed moment that’s more meaningful than any generational label or simple number. What gives these moments their power is that they mark our time as it is smashed to pieces by market forces and what is sometimes called progress.

And yet you share something real with the other people who understand, like really understand, one of these moments. And no one else can join the club. It can’t be looked up on Wikipedia or gathered from Google or glimpsed in a YouTube video. You can’t buy that experience at Etsy or eBay or even the weirdest vintage place in all of Oakland.”

Die laatste alinea is veelzeggend: je moet erbij zijn geweest om in de herinnering mee te kunnen delen. Deze nostalgie verschaft authenticiteit, die ongrijpbare term die zo centraal is geworden voor identiteit in digitale tijden.

Tegelijkertijd is het verhaal onbevredigend. Vroeger kocht (okay: kreeg) ik om de zoveel jaar een nieuwe stereoset. Ik versleet walkmans. Niet alle apparaten waren duurzaam en niet alle ontwikkelingen gingen zo langzaam als de nostalgischen graag doen suggereren. Voor ieder rijtje ‘dingen die alleen 90ies kids snappen’ zijn er eindeloze rijen technologie die nauwelijks veranderd zijn. Die merken we echter nauwelijks op en is er niet zo mee te dwepen.

Lees ook over het boek The Shock of the Old, over oude technologie.