De reden dat veel podcasts nu ook in videovorm gemaakt worden moge duidelijk zijn: het trekt meer bekijks. Van collega’s die hun studio hebben omgevormd tot videopodcaststudio weet ik dat klanten zichzelf niet alleen maar al te graag horen praten, maar ook clipjes willen delen op sociale media. Bij ongeveer de helft van de nieuwe-opdracht-aanvragen die ik krijg komt tegenwoordig de vraag of ik ook video doe (antwoord: liever niet) en bij de ene opdrachtgever waar ik dat wel voor doe denken ze te weten dat ‘het converteert’. Want hoe groot audio ook is geworden in het afgelopen decennium: mensen blijven toch oogdieren.

Generiek
Hoewel audiopodcasts de meest uiteenlopende vormen aannemen (van true crime tot keukentafel tot experimenteel kunstwerk) lijken videopodcasts maar één vorm aan te bieden. Dit artikel maakt met een verzameling screenshots duidelijk hoe generiek videopodcasts eruitzien. Het komt neer op een paar mensen die in een goed verlichte ruimte zitten te praten in dikke microfoons.

Zoals ik eerder besprak hebben videopodcasts, naast dat ze meer organisch en viraal bereik bieden nog een voordeel. De bereidheid om iets te doen met een reclame-uiting rondom videopodcasts ligt namelijk een fractie hoger, zo blijkt uit onderzoek. Dit lijkt mij te verklaren met een legio aan redenen, niet in de laatste plaats omdat je sneller op iets klikt als je al ergens naar zit te kijken en je bovendien het product in beeld kan brengen. In audio moet je toch altijd weer de speciale link dan wel kortingscode onthouden of bij het volgende stoplicht op zoek naar de link in de shownotes.

Hoewel audio dus minder ‘converteert’ voor reclames, worden audioadvertenties wel meer ‘vertrouwd’. Dat vertrouwen brengt me op het volgende: de twijfelachtige status van clipjes van videopodcasts.

The Clippening
Mia Sato stelt op The Verge dat we zijn aanbeland in The Clippening. Omdat het meeste bereik te behalen valt met clipjes/shorts op Instagram/TikTok/Youtube bestaan er tegenwoordig services waar je mensen kunt inhuren om clipjes uit jouw podcast/tv show/andersoortige video te ‘clippen’. Dat wil zeggen: mensen knippen een stukje uit de originele content en delen dat op hun sociale media. Hoe meer je betaalt, des te meer mensen dat doen, hoe groter de kans is dat je viraal gaat. Dit is althans de logica, want het blijft immers een gok gezien de gealgoritmiseerde tijdlijn.

Door het fenomeen van clipping en de dominantie van vertical video op onze tijdlijnen, bestaat er zelfs een kans dat je bepaalde culturele fenomenen enkel via clipjes ervaart, verspreid over verschillende momenten. Het origineel wordt vaak veel minder bekeken dan de clipjes. Zoals Sato schrijft: “If clips really are the present and future of media and reach online, one begins to wonder what justifies making the unclipped, complete content in the first place.”

fake podcasts
Precies zo denken ook bepaalde influencers, die clipjes opnemen waarbij ze ensceneren dat ze in een videopodcast te gast zijn 🤯 Dat werkt natuurlijk goed in ironische vorm, maar er zijn ook voorvallen bekend waarbij echte fake podcast (volgt u het nog?) clipjes worden gemaakt en gedeeld. Daarin doen ze bijvoorbeeld alsof ze te gast zijn bij een populaire podcast, om het product dat ze proberen te verkopen de geloofwaardigheid van die podcast te geven.

Dat kan makkelijk, omdat videopodcaststudio’s er dus zo generiek uit zien. Het kan nog makkelijker, omdat al die uren aan videopodcasts ook hebben gediend als trainingsmateriaal voor allerhande AI-modellen. Denk hier dus nog maar eens aan de volgende keer dat je iemand in een dikke microfoon op je tijdlijn voorbij ziet komen.

Dit stuk verscheen eerder in Lievens nieuwsbrief Heb je nog een podcasttip voor me. Daarin ook een aantal podcasttips! 

Beeld gegenereerd met Microsoft Copilot.