Google lanceert een nieuwe app: Inbox. De boodschap is simpel: we verdrinken in e-mail en daar wil inbox iets aan doen. Maar wat doet Inbox voor je? Wel, deze combinatie van gmail, Google+ en voor Google Now leest de mail voor jou en zorgt er voor dat je weet wat je moet weten zonder de ballast. Wacht even, Inbox leest je mails? Alhoewel, dat doet Gmail toch ook al… Mensen met ervaring met Google Now weten dat dit betekent dat je bijvoorbeeld herinnerd wordt aan je vliegtuigtickets, dat boeken die je kocht onderweg zijn, verjaardagsfeestjes etc. Een andere optie is om mails te snoozen (even als bij een wekker uitzetten om later te reageren). Het is ook mogelijk om reminders in te stellen.

Tenminste… als je toegang krijgt tot Inbox want voorlopig is het invite only… Yep, de typische Google-aanpak is terug.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

Wat als de telefoon nooit uitgevonden was en het internet wel? Hoe zouden we dan het telefoongesprek bedenken? Deze vragen stellen de makers van de app Talko zich die sinds gisteren beschikbaar is in de AppStore. Talko stelt je in staat om op je iPhone een multimedia-gesprek te voeren: je kunt met elkaar praten, in een groep, en je kunt aan dat gesprek ook tekstberichten en foto’s toevoegen (maar nog geen video). Je kunt eerder gevoerde gesprekken terugluisteren en je kunt nieuwe mensen toevoegen. Je kunt een gesprek starten door te bellen, maar ook door een gesproken of geschreven bericht achter te laten. Gesprekken worden gearchiveerd en kunnen getagd en gedeeld worden. Je bent vindbaar met je telefoonnummer en/of emailadres.

USA Today legt de app uit:

Misverstanden voorkomen

Een van de makers van de app is Ray Ozzie, voormalig Chief Software Architect bij Microsoft en bedenker van Lotus Notes. Op Medium verscheen een lang interview met hem waarin hij alle ruimte krijgt om enthousiast te zijn over zijn app. Grote termen als ‘het telefoongesprek opnieuw uitvinden’ schuwt hij niet. Hij betreurt dat mensen (vooral jongeren) tegenwoordig nauwelijks meer bellen omdat er dan emoties verloren gaan. In een geschreven bericht herken je zaken als “concern, pain, urgency, empathy, clarity, seriousness, confidence, anxiety, trust, strength, accountability, anger, fear, stress, confusion, doubt” niet goed en dat leidt tot allerlei misverstanden volgens Ozzie.

Bewezen onhandig

Iemand opbellen is indringend. Zelf maak ik belafspraken en anders neem ik eigenlijk niet op. Talko komt hieraan tegemoet omdat je het gesprek dus ook kunt starten met een berichtje. Dat is natuurlijk niet nieuw (‘bel me!’). Ook een multimediaal gesprek in een groep met foto’s is niet nieuw. Whatsapp draait erop. Whatsapp stelt je ook in staat gesproken berichten te delen. Het valt daarbij op dat vrijwel niemand dat doet.

Ik merk dat er in Whatsapp wel audio wordt gedeeld (bijvoorbeeld het geluid uit de club), maar het is nu eenmaal sneller om te typen wat je wilt zeggen. Terugluisteren ook kost meer tijd dan teruglezen. Bovendien is spreken vervelend: de mensen om je heen hebben er last van. Luisteren is onhandig: je moet er bijvoorbeeld je muziek voor uitzetten.

Bellen blijft dood

De telefoon is wél uitgevonden (en telefoonlijnen maakten het internet mogelijk), maar mensen hebben zich ervan afgekeerd om goede redenen. Talko neemt deze bezwaren niet weg. De app is ongetwijfeld handig op het werk, voor mensen die nu nog steeds bellen en zo aardige extra opties krijgen voor conference calls. Het zal jongeren echter niet overhalen meer online te gaan communiceren met hun mond.

In Rusland houden ze niet van de regenboog. Of nou ja, niet van wat een regenboog in deze tijd symboliseert. De regenboogvlag werd voor het eerst in 1978 bij de Gay Freedom Day Parade in San Francisco gebruikt. Inmiddels is het wereldwijd een symbool van de homobeweging geworden. Sinds de nieuwe antihomowetgeving is de vlag in Rusland verboden. Je kunt de natuur echter niet stoppen. Nederlandse kunstenaars bedachten daarom een app waarmee je precies kunt vaststellen waar in Rusland zich een regenboog gaat vormen.

Pink Pony Express is een groep van vier kunstenaars die met beelden politiek bedrijven.  Hun app heet Raduga, Russisch voor regenboog. Raduga wordt gemaakt in samenwerking met de Finse metereologische dienst, het KNMI en een ontwerpen.  De financiering proberen ze via crowdsourcing (vandaag nog zestien dagen te gaan) te verkijgen. Eind maart wordt er voor het eerst getest. Daarna zal de app voor iPhone en Android beschikbaar zijn.

Aandacht is daarbij essentieel. Pink Pony Express heeft daarom gezocht naar ambassadeurs. Zo zegt schrijver Willem Bosch in zijn steunbetuiging  dat een symbool is machtiger dan welk regime dan ook. Het grote publiek is daarbij belangrijk. Het is dan de hoop dat mensen straks via Raduga allemaal regenbogen op sociale media gaan delen. Zo ontstaat er een groot, kleurrijk en vredig protest. Acteur Marcel Musters legt dat in zijn steunbetuiging goed uit. Regenbogen en homoseksuelen horen bij de natuur: politici kunnen hen niet weggooien.

CC beeld: Peet Sneekes

Sociale media maken dingen zichtbaar die we altijd al deden, maar die achter gesloten deuren bleven. Bijvoorbeeld onderling met je vriendengroepje roddelen over nieuwe stelletjes: zouden ze het halen? Daar is nu ook een iPhone-app voor. Forever | NOT laat je van je Facebookvrienden en willekeurige celebrity-koppels aangeven of je denkt dat ze bij elkaar blijven of niet. Swipe naar links als je denkt dat ze de komende dertig dagen nog halen en naar rechts als je denkt van niet.

Er is een scorebord waarop je kunt zien hoe succesvol je voorspellingen zijn geweest. Dat geeft natuurlijk een zoete overwinning: wat heb je aan veertig gamecredits als je beste vriend ten einde raad is omdat zijn relatie uit is?

Het swipen kennen we van Tinder, waar je een oordeel over iemand kunt vellen met de eenvoudige veegbeweging van de vinger. Forever | NOT is zo ideaal voor stelletjes die Tinder niet mochten gebruiken, maar wel door Facebookprofielen willen bladeren met keurend oog. Je moet ook wel echt van celebs houden (en ze allemaal kennen), want veel van de paren die je voorgelegd worden zijn acteurs of zangers (of andersoortige beroemdheden).

Naast gewoon pils hebben veel café’s tegenwoordig meerdere speciaalbieren op de tap. Grote Belgische brouwers hebben in de afgelopen jaren hun best gedaan speciaal bier te marketen voor een jonger publiek, denk hierbij aan Duvel, La Chouffe en vooral Vedett. De soortnaam van het bier zegt het al: door een speciaalbiertje te bestellen kan je je onderscheiden.

In navolging van lokaal eten produceren en consumeren wordt nu ook het lokaal produceren én drinken van bier steeds populairder. Op meer en meer plekken in Amsterdam kunnen bieren gedronken worden die niet massaal in een fabriek, maar lokaal in kleine ketels geproduceerd zijn. Het idee achter de lokale speciaalbieren is dat er zowel meer aandacht wordt geschonken aan het brouwproces als aan de plek om het te drinken. Waar iedereen wel eens een biertje van Brouwerij ’t IJ heeft gedronken, hebben minder mensen een ‘Willeke’ of een ‘Johnny’ van Brouwerij De Prael geserveerd gekregen door een van de bedieningsmedewerkers met een psychiatrische achtergrond. Daarnaast hebben kleine brouwerijen meer vrijheid om nieuwe recepten voor seizoensspeciaalbier uit te proberen.

In het recent uitgekomen boek Ontdek de Bieren van Amsterdam wordt naast de opkomst van ambachtelijke brouwerijen ook beschreven waar je het beste kan drinken. Tip: de app Untappd geeft je de mogelijkheid je bierkennis op een Foursquare-achtige manier te etaleren.

Het is onmogelijk voor het recht om alle technologische ontwikkelingen goed bij te houden. Met nieuwe toepassingen komen nieuwe overtredingen en misdaden. Om het recht toe te kunnen passen, is het essentieel dat we kunnen afbakenen wat iets is. Onlangs deed de rechter uitspraak in een zaak over Whatsapp. De man had een seksfilm van hem en zijn ex doorgestuurd naar iemand via Whatsapp. Verspreid volgens sociale media, vond de gedupeerde ex en zij klaagde  de man aan. Ze verloor de zaak, omdat de man het slechts aan een persoon had doorgestuurd en dus niet openbaar had verspreid. (Degene die het doorgestuurd had gekregen heeft dat wel gedaan, maar hij stond niet terecht in deze zaak.)

Whatsapp is geen sociaal netwerk volgens de meeste definities. Bij een sociaal netwerk is er sprake van een (semi)publiek profiel en een zichtbare lijst van mensen in dat netwerk. Whatsapp lijkt meer op de telefoon. De uitspraak in de zaak wijst ons op het belang van begripsbepaling en op het belang van een heroverweging van wat we verstaan onder publiek en privé.

Meer over de uitspraak op het blog over internetrecht van Arnoud Engelfriet. 

In de begindagen van het internet werd er veel gesproken over cyberseks (seks in de virtuele ruimte) en wat technologie daar allemaal voor kon betekenen (zie dit grappige voorbeeld). Tegenwoordig hoor je daar minder over en is er vooral veel aandacht voor (zorgen over) sexting, seks via de telefoon. Dankzij allerlei technologische ontwikkelingen wordt cyberseks echter steeds realistischer. Deze maand komt Lovepalz op de maand, bijzondere seksspeeltjes voor heteroseksuele minnaars. Dankzij een wifi-verbinding staan de speeltjes direct in contact met elkaar, zodat het lijkt alsof de gebruikers werkelijk elkaar stimuleren.

De man gebruikt de Zeus, de vrouw gebruikt de Hera. Zeus detecteert de snelheid waarmee de man stoot en stuurt deze informatie via het internet naar Hera. Hera neemt vervolgens die snelheid over. Op haar beurt stuurt Hera informatie over de vrouwelijke reactie naar Zeus. Zeus spiegelt vervolgens de nauwheid van de vrouw.

Er is meer goed nieuws: binnen tien tot vijftien jaar zullen we holodecks hebben, zoals we kennen uit Star Trek. Pas dan zal cyberseks echt gaan aanvoelen als fysiek contact.

Varen met een bootje is leuk, maar het hebben van een bootje is vaak minder leuk. Een boot gebruik je maar een aantal dagen per jaar, maar vraagt om veel onderhoud. Boten kun je ook huren, maar dat is vaak erg duur. Internet maakt een nieuwe economie mogelijk waar huurders en verhuurders makkelijk met elkaar in contact kunnen komen en enigszins vertrouwen kunnen opbouwen – het veelgeprezen Airbnb-model. Nu komt er een site waar botenbezitters hun boot ter tijdelijke huur kunnen aanbieden: Boatbound.

Boatbound zal pas later dit jaar lanceren, maar je kunt je al wel vast aanmelden. Boatbound gaat een marktplaats zijn. Je kunt zoeken op type boot en locatie, sorteren op prijs en andere factoren, reviews lezen en boekingen maken via een kalender-applicatie, zo meldt Techcrunch. Boatbound incasseert een percentage van de huur. Dat geld wordt vooral gebruikt voor de verzekering. Als je als huurder zelfs maar een krasje veroorzaakt, wordt dat gedekt. Niet iedereen kan varen en daarom moeten geïnteresseerden duidelijk hun vaarervaring opgeven.

Het bedrijf is gevestigd in de VS en lijkt zich vooral op het hogere segment te richten. Ongetwijfeld zal de app erg populair zijn in Amsterdam, waar veel particulieren een bootje hebben waarvan het lucratief is deze te verhuren. Nu al wordt er hard opgetreden tegen bootverhuurders. Ook zijn er booteigenaren die in het Centrum illegaal toeristen ronselen. Wanneer het niet langer nodig is om zachtjes op straat ‘psssst’ te roepen maar dit proces via een website gaat die ook nog eens risico’s dekt, zal het aantal niet-geregistreerde bootverhuurders in Amsterdam flink toenemen. Ongetwijfeld zal dit ook leiden tot onvrede bij de gemeente die eerder al Airbnb in de ban deed.

Gevonden via Iskander Smit. 

Met de opkomst van het digitale boek vrezen veel uitgeverijen voor hun toekomst. Uitgeverijen proberen met de tijd mee te gaan en gebruik te maken van sociale media. Sommige werken lenen zich daar beter voor dan anderen. Een goed voorbeeld van buiten de gebaande paden treden zijn de jonge talenten van Uitgeverij Lebowski, de Achievers, die allemaal veel twitteren en via meerdere kanalen hun fictie promoten. Een voorbeeld op non-fictie-vlak is de app Lekker Amsterdam die deze week werd gelanceerd.

In januari kwam de restaurantgids Lekker Amsterdam uit, waarin restaurantbesprekingen van Johannes van Dam zijn gebundeld. Alleen de beste restaurants (9+) zijn opgenomen. Lekker Amsterdam leent zich natuurlijk prima voor app: als je van het terras door wil naar een goede eetgelegenheid in de buurt heb je zo altijd betrouwbare tips bij de hand. Je kunt zoeken op naam, op lunch/diner, op keuken en op prijs. In nieuwe-mediatrends wordt vaak de nadruk gelegd op wisdom of the crowd. Lekker Amsterdam breekt daarmee: er is geen mogelijkheid zelf een review achter te laten. De ‘ouderwetse’ autoriteit van Johannes van Dam, met een deel interactiviteit.

De app is beschikbaar voor de iPhone  en voor Android. 

Afgelopen maandag berichtten het Algemeen Dagblad en RTL Nieuws ogenschijnlijk afzonderlijk van elkaar dat Draw Something het nieuwe Wordfeud is. Wordfeud is gebaseerd op Scrabble en is een spelletje dat met smartphones tegen elkaar gespeeld kan worden. Draw Something is gebaseerd op Hints en wordt ook met de telefoon tegen elkaar gespeeld. De observatie van de populariteit werd al eerder in februari gedaan: dezelfde kop vinden we bij iPhoneclub.nl, nog iets eerder was Recensiekoning. Het idee van Draw Something is niet origineel: de eerder gelanceerde app Charadium doet hetzelfde als Draw Something én heeft een Nederlandse woordenlijst. Waarschijnlijk slaat deze minder aan omdat Charadium alleen op de iPhone gespeeld kan worden.

Twee zaken zijn opmerkelijk aan de hype. Allereerst is de nieuwswaardigheid ervan verwonderlijk. Je kunt je afvragen aan welke nieuwscriteria het bericht “Draw Something is het nieuwe Wordfeud” voldoet. Het lijkt erop dat het niet om het spel zelf gaat, maar om het feit dat ‘we’ het zo ‘massaal’ spelen. Nieuwsmedia willen het gevoel van gemeenschap dat dat teweegbrengt uitbuiten. Ten tweede valt de evidente overeenkomst in de aard van het spelletje op. Het gaat om ‘ouderwetse formats’ die we vooral als gezelschapspel kennen. Gezelschapspellen – het woord zegt het al – gaan over sociaal spelen. In die zin is het niet verrassend dat nu we steeds meer sociaal gaan gamen: met vrienden spellen spelen die je ook gezellig ‘in real life’ speelt.

De hype vereist nader onderzoek en het is onmogelijk om te voorspellen wat we na Draw Something krijgen. De tip: let goed op Ticket To Ride, dat in 2011 spel van het jaar voor de iPad werd en dat sinds november 2011 ook voor de iPhone is te krijgen. Ook deze game is gebaseerd op een bordspel dat al vele prijzen won. Bovendien werd gisteren (woensdag 7 maart) bekend dat het spel de 2012 PocketGamer Award voor beste strategie/simulatie heeft gewonnen.

Moet alles digitaal worden? Goh, sommige zullen dit allemaal er over vinden, maar het aantal sites en apps die opduiken voor het liefdesleven, een willekeurige greep van toepassingen die ik de voorbije dagen zag opduiken. Via FrankWatching bijvoorbeeld leerde ik Flirtsmart kennen:

Helemaal nieuw, niet noodzakelijk, ik herinner me dat het grote publiek via Topgear en Stephen Fry Grindr leerde kennen.

Maar ja, het kan fout gaan (en zelfs uitgemaakt worden via Facebook), alhoewel er cursussen bestaan over liefde op Facebook en over uitmaken op Facebook. Wat na de breuk? Youngwatching leert ons twee nieuwe sites kennen die je hier kunnen helpen, één er van meldde ik gisteren al: Wot went wrong heeft de bedoeling je te laten leren uit je breuk:

http://vimeo.com/user9844837/wotwentwrong-video?utm_source=rss&utm_medium=rss

De andere site is iets minder positief: “Een iets minder vriendelijke post-dating site is neverlikeditanyway.com. Hier verkopen gebruikers de cadeautjes die ze van hun ex-geliefde hebben gekregen. Van trouwringen en –jurken, tot romantische cadeaus: alles wordt een tweede leven geschonken. Op de website kunnen gebruikers ook vertellen waarom het is uitgegaan en hoe ze zich voelen bij de break-up.”

En oja, als er echt sprake is van een echtscheiding, ja, er bestaan ook hier apps voor.

Dit is een gastblog van de Vlaamse onderzoeker, docent en auteur Pedro de Bruyckere. Het stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein.

Je kan sinds kort je liefde voor Android of Chrome tonen met één van de nieuwe officiële Google-horloges. De horloges werden vorige week toegevoegd aan de merchandising in de webwinkel en kosten zestig dollar. De klokken zijn verkrijgbaar in versies met het gewone Google-logo, het Chrome-logo of het Android-logo; een Youtube-versie ontbreekt vooralsnog. Google sloeg de handen ineen met fabrikant Modify Watches, en de kasten en bandjes kunnen op allerlei manieren aangepast en vervangen worden.

Doorsnee horloge
Maar een gewoon, standaard, doorsnee horloge? De Google-horloges tonen de tijd en niets anders. Verwachten we niet meer van het immer innovatieve bedrijf? Hardcore fanboys zullen niet ondersteboven zijn van de mogelijkheid voor een felgeel Android-bandje te kunnen kiezen. Het kan anders en beter: op de CES 2012 werden de horloges van de toekomst gepresenteerd. Een update van het vertrouwde polsaccessoire naar het digitale tijdperk anno 2012.

Check bijvoorbeeld de Sony SmartWatch. Via bluetooth maakt de Smartwatch verbinding met je Android-smartphone, en toont een aantal app’s. Check in één discrete oogopslag je mail en sms, zonder je telefoon te voorschijn te halen. De Italiaanse i’m Watch is een soortgelijk apparaat, maar werkt ook in combinatie met de iPhone, en won (mede daardoor?) de Innovation Award op de CES.

I’m Watch.

i’m Watch Showcase @ CES 2012 from im watch on Vimeo.