Met gamification – het inzetten van spelelementen in een context die niet eerder gerelateerd was aan spelen – maak je alles leuk. Althans, dat denken reclamemensen en appbouwers. Voor de iPhone en iPad is er nu -GO- (ja, zo gespeld met streepjes). Deze app wijst via een spelltje iemand aan die koffie moet halen of de wc moet schoonmaken.

Je zet in de app in een klusje uit. Vervolgens daag je de mensen uit die in aanmerking zouden komen om het klusje te doen, je kantoor- of huisgenoten bijvoorbeeld. Alle deelnemers krijgen dan een melding en moeten vervolgens zo snel mogelijk reageren. Wie het laatst is, is de pineut.

Op iCulture verscheen een review van de app. De site is positief: het is een simpel concept in een vrolijk design met subtiele animaties, schrijven ze. De app is bovendien gratis, al zijn er wel in-app aankopen om reclames te verwijderen en het aanschaffen van extra oefenrondes waarmee je je snelheid kunt oefenen.

Die snel- en behendigheid is natuurlijk de crux van dit spel. De klusjes komen zo terecht bij de sloomste deelnemer. Handig als je als puber je ouders te snel af te zijn, maar vervelend als jij de harde werker bent die te traag reageert. Dan zit je niet alleen met je werk dat onderbroken wordt, maar ook met de afwas.

Gevonden via Martijn Vet, van wie ik ook – met toestemming – de titel overnam. Beeld: iCulture. 

Op de Amazon-bestsellerlijst staan twee boeken van de Britse illustrator Johanna Basford, Secret Garden en Enchanted Forest. Het zijn boeken met kleurplaten: zwart-wit tekeningen van bossen en kastelen die je in kunt kleuren. Het bijzondere is dat ze bedoeld zijn voor volwassenen. Na studenten die avondjes apenkooien organiseren, kunnen meerderjarigen zich nu ook uitleven met potloden of viltstiften.

Gamification – het toepassen van spelelementen in contexten die van oorsprong niet bedoeld zijn om in te spelen – is natuurlijk al langer een ding, maar daarbij gaat het vooral om een wedstrijdelement inbrengen. Volwassenen die voor zich uit zitten te dromen met een kleurplaat gaat verder dan dat. Basford zelf ziet het als escapisme. In een interview met het Amerikaanse radiostation NPR zegt ze:

“I think there’s something quite charming and nostalgic about coloring in. And chances are last time you picked up pens or pencils you didn’t have a mortgage or like a really horrible boss or anything. So yeah, it’s just a really nice way to be creative. You don’t have to sit down with a blank sheet of paper or, you know, have that scary moment of thinking, ‘What can I draw?’ The outlines are already there for you, so it’s just something that you can do quietly for a couple of hours that, you know, is hand-held and analog and quiet.”

Veel meer dan gamification lijkt het hier dus te gaan om nostalgie naar een pre-digitale tijd. Creatief met je handen bezig zijn is natuurlijk helemaal niet voorbehouden aan kinderen. Denk aan alle mensen die theezakjes vouwen of modelvliegtuigjes bouwen.

Op PSFK wordt de populariteit geduid vanuit een psychologisch gezondheidsperspectief. Ze halen een psychiater aan die in het boek Play het belang van spel vergelijkt met zuurstof. Kleuren is goed voor motorische vaardigheden, de zintuigen en creativiteit, zo stelt een ander onderzoek.

Nostalgie is vaak selectief. Wat deze psychologen en medici beweren is natuurlijk niets nieuws. De Nederlandse historicus Johan Huizinga schreef in 1938 Homo Ludens, waarin hij stelt dat spel het primaire formatieve element van de menselijke cultuur is. Het is raar dat we dat lijken te vergeten in onze haast alles als nieuw te zien.

Vorig jaar schreven we over Hooked, een app om je muziekkennis te testen waarmee je ook de wetenschap helpt. Onderzoekers van de Universiteit van Amsterdam de Universiteit Utrecht zijn op zoek naar de kenmerken die ervoor zorgen dat een liedje makkelijk onthouden wordt. Inmiddels zijn er resultaten bekend. De BBC rapporteerde de tien meest ‘catchy’ songs voor het Verenigd Koninkrijk. Catchy is daarbij geoperationaliseerd als snel te herkennen.

De lijst met snelst herkende liedjes in het VK (met de tijd die het kost om het nummer te herkennen):

1. Spice Girls – Wannabe – 2.29 s (0:45)

2. Lou Bega – Mambo No. 5 – 2.48 s (0:50)

3. Survivor – Eye of the Tiger – 2.62 s (2:04)

4. Lady Gaga – Just Dance – 2.66 s (1:39)

5. ABBA – SOS – 2.73 s (2:25)

6. Roy Orbison – Pretty Woman – 2.73 s (1:07)

7. Michael Jackson – Beat It – 2.80 s (0:38)

8. Whitney Houston – I Will Always Love You – 2.83 s (3:09)

9. The Human League – Don’t You Want Me – 2.83 s (3:05)

10. Aerosmith – I Don’t Want to Miss a Thing – 2.84 s (2:22)

11. Lady Gaga – Poker Face – 2.88 s (0:57)

12. Hanson – Mmmmbop – 2.89 s (1:44)

13. Elvis Presley – It’s Now Or Never – 2.91 s (2:14)

14. Bachman-Turner Overdrive – You Ain’t Seen Nothin’ Yet – 2.94 s (1:48)

15. Michael Jackson – Billie Jean – 2.97 s (1:25)

16. Culture Club – Karma Chameleon – 2.99 s (0:41)

17. Britney Spears – Baby One More Time – 2.99 s (0:33)

18. Elvis Presley – Devil in Disguise – 3.01 s (1:21)

19. Boney M. – Rivers of Babylon – 3.03 s (0:23)

20. Elton John – Candle in the Wind – 3.04 s (0:39)

Gevonden via Jim Jansen.

Hooked! is een nieuw spelletje voor de iPhone en iPad. Je krijgt een popliedje uit de Top 2000 te horen met de vraag of je het nummer kent. Als je ja zegt, moet je (in je hoofd of hardop) meezingen. Dan is het even stil. Vervolgens hoor je het nummer weer en moet je aangeven of het nummer door is gegaan op de juiste plek. Het spel is niet alleen leuk om te spelen, je helpt er ook nog eens de wetenschap mee vooruit. Onderzoekers van de Universiteit van Amsterdam en de Universiteit Utrecht ontwikkelden het spel – zie persbericht. Zij willen weten wanneer muziek snel herkend wordt. Uiteindelijk zijn ze geïnteresseerd in de kenmerken die ervoor zorgen dat een liedje makkelijk onthouden wordt.

Storytelling en gamification zijn zo’n beetje de grootste buzzwoorden van het internet van de afgelopen jaren. Protagonize.com, Storybird.com en Flickspin.com kunnen gebruiken zijn collaborative storytelling websites: websites waar gebruikers samen verhalen kunnen schrijven. Sommige van zulke sites zetten vormen van spel in om dit proces meer interactief te maken. In een recente studie [abstract] wordt onderzocht welke gamification-elementen werken op zulke sites.

De onderzoekers maken een hoofdindeling in prestatie (het bereiken van vastgestelde doelen), interpersoonlijke relaties (bouwen van een netwerk met andere gebruikers) en rollenspellen (perspectiefwisseling). Figuur 1 laat zien welke elementen waar terugkeren op storytelling-sites.

Vervolgens namen de onderzoekers een vragenlijst af bij 6333 gebruikers van deze sites om te bepalen welke elementen gebruikers het meest aantrekkelijk vinden. Hieruit komt een top 10 naar voren:

1. Heldere relatie tussen taak en beloning.
2. Verschillende soorten tijdsdruk die onvoorspelbaar zijn.
3. De instructie is makkelijk om op te pakken.
4. De mogelijkheid tot het vormen van gebruikersgroepen om een verhaal te voltooien.
5. Diversiteit in badges [de ‘medailles’ die je krijgt als je iets bereikt]
6. De instructie is niet te ingewikkeld.
7. Er zijn verschillende scorelijstjes [leaderboards] en die zijn divers.
8. Punten moeten makkelijk te vergaren zijn.
9. Binnen de tijd moeten inspelen op veranderingen in de situatie.
10. De beloningen zijn divers.

Dat gebruikers graag een diverse spelomgeving zien, zal niet verrassen. Meest opvallend aan dit lijstje is de wens naar onvoorspelbare tijdsdruk. Gebruikers worden graag uitgedaagd en verrast.

Iedereen die net aan zijn doctoraat begint, worstelt met bondig uitleggen waar het nu precies over gaat.  Hoe dichterbij je bij het einde bent, hoe makkelijker dat wordt. Toch blijft het een hele taak om in lekentaal duidelijk te maken wat je onderzoek inhoudt en welke inzichten je hebt opgedaan. Als je het niet onder woorden kunt brengen, kun je het ook dansen. Gonzo Labs is een organisatie die wetenschappers aanmoedigt creatief te zijn met wetenschap. Al vijf jaar lang organiseren zij de wedstrijd Dance Your PhD, gesponsord door het wetenschappelijk tijdschrift Science.

Er zijn vier categorieën: natuurkunde, scheikunde, biologie en sociale wetenschap (die losjes worden toegepast). De winnaar in iedere categorie wint $500. Voor de eindwinnaar wordt dat bedrag verdubbeld. Mocht dat onvoldoende overtuigen: de winnaar wordt ook vermeld in Science, waarmee de prijs absoluut CV-waardig is.

Zo lees je hoe je meedoet. Hier de winnaars van vorig jaar. In het filmpje beneden: Intellectual Courage and the Social Construction of Terrorism; Embodying Reality van politicoloog Cindi Karaffa.

Gevonden via Geekosystem.

De Canadese leerkracht Shawn Young heeft een educatieve versie gemaakt van World of Warcraft, de virtuele gamewereld. Wanneer een leerling het goed doet in de les, krijgt hij experience punten en powers die hij in de les kan gebruiken, zoals in les mogen eten of extra tijd tijdens een toets. Wanneer hij iets fout doet, schaadt dat zijn gezondheid en kan hij zelfs sterven – in het spel dan natuurlijk. Het equivalent daarvan in de les is bijvoorbeeld nablijven. Leerlingen vormen groepjes en kiezen een klasse die ze willen zijn (mage, warrior of healer).

Young zamelt op dit moment geld in zodat andere docenten ook World of Classcraft kunnen aanbieden. Meer info daarover hier.

De Volkskrant heeft de ‘Nog niet zo makkelijk te googlen’-zomerquiz en tijdens de welbekende pubquiz is het gebruik van de alomtegenwoordige zoekgigant natuurlijk helemaal uit den boze. Bij A Google A Day is dat juist wel de bedoeling en is het taak antwoorden zo snel mogelijk te googlen. De dagelijkse opdracht bestaat al langer, maar is sinds kort ook met Google+ te spelen in Twee voor twaalf-achtig format, waarbij de encyclopedie is vervangen voor Google.

Moderne Scherlock Holmes
Het principe is simpel. De vragen variëren van sport en populaire cultuur tot geschiedenis en wetenschap. Met algemene kennis kom je al een heel eind, maar de vragen zijn wel zo specifiek en gedetailleerd dat je vaak meerdere zoekopdrachten moet uitvoeren om het antwoord te vinden. Dagelijks negen steeds moeilijker wordende vragen, waarbij natuurlijk ook meer punten te verdienen zijn, naar de uiteindelijke bonusvraag die nog heel wat zoekwerk vergt. Frustrerend is het als je maar niet dat antwoord kunt vinden. En zo ben je dus een soort van moderne Sherlock die zijn antwoorden vindt door te googlen.

Beter dan je vrienden
Door A Google A Day via Google+ te spelen wordt het allemaal wat dynamischer, met tegen je vrienden en topscores enzo. Idee is natuurlijk dat je die deelt op je Google+ profiel, maar daar zit niemand op te wachten (denk aan al die Zynga-updates op Facebook van vrienden die niets beters te doen lijken te hebben dan spelletjes spelen). Maargoed, ik ken weinig mensen die echt actief zijn op Google+, dus wat dat betreft zal toch niemand al die updates zien. Voorlopig ben ik wel even zoet met de dagelijkse portie vragen en merk ik dat ik steeds slimmer word in het opzoeken van ogenschijnlijk onmogelijke vragen. De hele dag zou ik zo kunnen googlen (over niets beters te doen hebben gesproken). Gelukkig zijn het maar tien vragen per dag.

Dit stuk verscheen eerder op Goedekleedjes, waar Hidde Bisschop samen met anderen schrijft over populaire cultuur.

De term ‘gamification’ doet sterk vermoeden dat het spelletjes maakt uit processen en dagelijkse dingen die helemaal geen spel zijn. Dit is fout. Gamification is de verkeerde benaming voor het interactiever, intuïtiever en mooier maken van online ervaringen. De gedachte erachter moet het verbeteren van gebruikerservaringen op individueel niveau zijn. Games zijn hier erg goed in door continue directe feedback te geven op de acties van de gamer. Ons steeds groter wordende arsenaal aan communicatietechnologieën heeft de wereld aan elkaar verbonden. Diezelfde technologieën hebben echter ook de persoonlijke (emotionele) relatie tussen aanbieder en vrager uit balans gebracht. Wanneer je bijvoorbeeld iets online koopt heb je gewoonweg niet dezelfde ervaring als in een winkel op de hoek. Het gaat snel en gemakkelijk maar er wordt niet echt een relatie met jou als klant opgebouwd. Uiteraard worden websites steeds slimmer en bieden ze steeds meer relevante producten aan, maar veel menselijker worden ze niet. Met Gamification kan hier verandering in worden aangebracht.

Gamification-platformen zoals die van Bunchball of Badgeville maken het mogelijk om (koop)gedrag, interesses, meningen, vrienden en andere sociale aspecten van het mens zijn overzichtelijk in kaart te brengen en geautomatiseerd te verwerken tot een online ervaring die jou steeds beter zal gaan begrijpen. Privacybezwaren daargelaten geeft dit de mogelijkheid om niet alleen verkoopprocessen persoonlijker te maken maar bijvoorbeeld ook gerichtere zorg en onderwijs te bieden. Wanneer er een duidelijk leerdoel is met overzichtelijke stappen en directe feedback op de punten waar het goed of slecht gaat, komt de motivatie (intrinsiek) vanzelf. Dit is wat er in games continue gebeurt. Daarbij kunnen deze systemen de uitdagingen op niveau bijstellen en zich aanpassen aan jouw interesse. Deze ontwikkelingen maken het mogelijk om meer kinderen te onderwijzen met veel minder leerkrachten. Een goed systeem zou tijd moeten vrijmaken voor persoonlijke aandacht van docenten voor hun leerlingen, terwijl het systeem het onderwijs biedt. Sugata Mitra (universiteit Oxford) legde in een presentatie voor TEDGlobal 2010 uit hoe directe feedback en de vrijheid om op speelse wijze te leren kan leiden tot overweldigende resultaten.

Momenteel zien we vooral feedbackplatformen in de markt ontstaan. Vooral het geautomatiseerd bijstellen en verwerken van big-data uit een online/leerervaring is nog erg lastig om te bereiken. Dit is echter wel de toekomst die ons te wachten staat.

Dit is een gastbijdrage van Sven Cooler van Coolermedia, een bedrijf dat zich specialiseert in gamification.

Gamification is een buzzwoord. Het verwijst naar het toepassen van spelelementen in contexten die niet bedoeld zijn om in te spelen, zoals in reclame of in het management. Het idee van homo ludens wordt toegepast om processen op te leuken en een speels competitief element in te brengen. Recente voorbeelden – naast eindeloze marketingtoepassingen – zijn Uplaude, waarmee blogs hun bezoekers verleiden tot spel en SlimKicker waarmee dieet een competitie wordt.

Waarom stoppen bij contexten die niet oorspronkelijk voor spel bedoeld waren? Webdeskundige Tom Scott bracht een aantal hackers samen om een minigolfbaan te creëren waarin de holes gebaseerd zijn op klassieke computergames als Crystal Maze, Minecraft en Portal. Het project zelf is speels ingestoken en het is duidelijk dat de makers van de holes er extreem veel plezier van hebben gehad. De gegamificeerde minigolfbaan is een eerbetoon aan populaire cultuur en een voorbeeld van geek culture, die steeds meer een stempel drukt op de mainstream-cultuur.

http://youtu.be/o9Ki5Vpon5c?utm_source=rss&utm_medium=rss