Adaptaties horen bij populaire cultuur. Boeken worden films, films worden games, en games worden nu ook series. Voorheen waren dat vooral animatieseries: Pokemon, Sonic the Hedgehog, Castlevania. Sterk verhalende games lijken lastig te adapteren. Fans van The Last of Us hielden hun adem in toen HBO aankondigde een serie over de game te gaan maken, maar waren laaiend enthousiast over het resultaat.

In een nieuwe aflevering van Geeky Dingen praten de geeks met hun gasten Sicco de Knecht en Folkert Coehoorn over  de serie. De game heeft heel veel indruk gemaakt. Was het wel nodig dat ‘plat’ te slaan in een serie? We hebben ideeën over hoe de serie (nog) beter had gekund, vragen over besmetting en gedachtes over geloofwaardigheid.

Meer informatie over deze aflevering op Vriend van de Show.

De lengte van games is sterk toegenomen: open-world single-player adventures als Assassin’s Creed zijn maar liefst vier keer langer dan de originele franchises die vijftien jaar geleden uitkwamen, schrijft The Washington Post. Gamemakers willen tegenwoordig vooral je tijd beheersen en dat heeft – uiteraard – alles met geld te maken. Hoe meer tijd je doorbrengt in een game, hoe groter de kans dat je er geld uitgeeft:

“The largest game publishers aren’t interested in just selling copies of the games … Instead, these massive studios are interested in holding players’ attention — the one commodity valued by every entertainment empire from Disney to Netflix.”

Spelers worden in het spel aangemoedigd te betalen voor extra dingen, zoals een coolere outfit of een extra hoofdstuk om te spelen. Dit verdienmodel betekent ook dat ontwikkelaars minder kosten kwijt zijn aan het maken van games, omdat ze kunnen bouwen op bestaande gameplay in plaats van steeds van voren af te beginnen.

Overigens worden games maar zelden uitgespeeld: onderzoek laat zien dat slechts 14 procent van de content op platform Steam wordt voltooid. Juist ook omdat veel gamers van vroeger inmiddels drukke volwassenen zijn zou je verwachten dat de markt beter in zou spelen op de behoefte aan kortere games.

Het boek is (bijna) altijd beter dan de film, maar is de game ook beter dan de serie? The Witcher is een fantasy-franchise bestaande uit een reeks boeken en games, en sinds 2019 een televisieserie op Netflix. Tijdens het tweede seizoen was er onenigheid tussen fans over een aantal narratieve keuzes van de makers. De karakters Yennefer en Eskel wijken af van die uit de boeken, en zoiets leidt onvermijdelijk tot ontstemming.

In een nieuwe aflevering van Geeky Dingen praten Thom en ik met fans Jurian Ubachs en Lou Barendrecht over de franchise en die narratieve keuzes. Is het niet juist spannend dat boek en serie afwijken? Hoe kwamen we ermee in aanraking en wat vinden we van de boeken, games en seizoenen? Natuurlijk stellen we ook de vraag: hoe zit het politieke systeem van deze wereld eigenlijk in elkaar? Let op: spoilers.

Meer info over deze aflevering op de website van Geeky Dingen.

Toen ik 7 was, kreeg ik mijn eerste typmachine, een plastic ding waarop je keihard moest rammen. Later kreeg ik een mooiere, eentje die bij iedere regel die je voltooid had een prachtig geluid maakte als ik hem naar de volgende regel dirigeerde. Ook nu ben ik een ouderwetse typer. Ik heb een toetsenbord, dat bij elke aanslag instemmende geluiden maakt. Typen op een laptop vind ik behelpen, het schrijft gewoon niet lekker.

Ik voel me ouderwets, maar toetsenborden zijn helemaal in. Dat komt niet door verstokte mensen als ik, maar door gamers. Bij hun uitgebreide PC set-up hoort ook toetsenbord, en die laten ze meer en meer op maat maken. De makers van zulke keyboards worden nu ook YouTube-sterren. Zo zette Nathan Kim een toetsenbord van $3500 in elkaar voor streamer Tfue. Het filmpje – zie beneden – waarin hij het bord monteert is inmiddels meer dan 7 miljoen keer bekeken.

Wired wijdde er een artikel aan. Ze verbinden de trend met corona: mensen werken thuis en investeren daarom meer in hun werkplek. Het zal daarbij ook meespelen dat veel mensen geld overhielden omdat alles dicht was. Bovendien hadden ze meer tijd om YouTube te kijken en daarmee te dromen van een eigen speciale toetsenbord.

Het gaat daarbij niet alleen om functionaliteit en prettig kunnen typen, maar ook om hoe het bord klinkt en eruit ziet. Er is veel creativiteit: wat dacht je van een toetsenbord met nagemaakte toetjes als toetsen? Bijkomend voordeel van de trend is dat de prijzen dalen en de maatgemaakte toetsenborden dus bereikbaar worden voor een grotere groep.

TERMINOLOGIE (overgenomen van Wired)

• Case: The keyboard case is pretty simple. It’s the outermost shell that holds everything together. Cases are commonly made out of plastics like acrylic, aluminum, or brass, though you also see ones made of steel or even wood.
• Printed circuit board, or PCB: PCBs look almost like a piece of art, with patterns of holes and wiring. The PCB contains all the circuitry required to communicate between your keys and your computer. If the keyboard has extra features like lighting or bluetooth connectivity, that wiring will also live on the PCB.
• Plate: The plate rests on top of the PCB. It helps hold all the components of the keyboard firmly together. The material can also sometimes modify the feel of the typing experience—plates of aluminum or stainless steel will create a firmer typing feel than those made of carbon fiber or palm, which will have more flex.
• Stabilizers, or “stabs”: Stabs keep longer keys firmly level which helps ensure consistency in typing. Stabilizer sizes depend on the lengths of the keycaps you use.
• Switches: Every key on a keyboard has its own switch. Pressing on a key moves the switch, which makes contact with the PCB which in turn tells the computer what input you’ve typed. There are different types of switches on the market, each with their own typing feel and sound.
• Keycaps: The literal keys with letters and symbols printed on them.

Verdienmodellen in de gamewereld zijn de afgelopen jaren veranderd. Draaide het eerst om games die als één grote aankoop werden gedaan (à €60 per exemplaar), gaat het nu vaak om online werelden die gratis toegankelijk zijn, maar waar producenten nu met micro-transacties geld verdienen. Bijvoorbeeld door attributen te verkopen, zoals kleding/uiterlijk (skins) of wapens. Dat soort items zijn verhandelbaar in de ‘echte’ wereld, en kunnen dus ook gestolen worden.

Hiermee wordt strafrecht relevant voor de wereld van games. In deze aflevering verwonderen we ons daarover met Toni Pape, universitair docent Media & Cultuur aan de Universiteit van Amsterdam. Er is een interview met een gamer en een item over diefstal van game-items in de fysieke wereld – zie beneden.

Meer informatie hier. U kunt deze podcast ook beluisteren via iTunes of Stitcher of bekijken via YouTube. 

Al mijn hele leven lang game ik. We hadden vroeger thuis een PC, een spelcomputer (waar je games met cassettebandjes moest laden) en verschillende goedkope handheld-games waar maar één spelletje opgespeeld kon worden (Donkey Kong bijvoorbeeld). Toen ik op kamers ging wonen speelde ik eindeloos Civilisation I en later II. Nu heb ik een Playstation II en speel ik al jaren Wordfeud. Toch noem ik mezelf geen gamer. Dat voelt als een te specifieke identiteit waarvoor ik te weinig ‘game-kapitaal’ heb – in Bourdieuaanse termen.

Een recent onderzoek van Pew Internet laat zien dat ik niet alleen ben. De helft (49%) van de Amerikaanse volwassenen speelt games, maar slechts tien procent noemt zichzelf ook gamer. Er is daarbij een groot sekseverschil: vijftien procent van de mannen noemt zichzelf gamer tegenover zes procent van de vrouwen. Dat grote verschil komt niet overeen met het daadwerkelijke sekseverschil in het spelen van games: vijftig procent van de mannen doet dat en 48 procent van de vrouwen.

Gamen wordt gezien als een mannelijke identiteit, zelfs onder de vrouwen die gamen. Wellicht heeft dat te maken met de associatie die games hebben. Veertig procent meent dat er een verband is tussen geweld in games en gewelddadig gedrag. Vrouwen vinden dat sterker dan mannen. Zelfs mensen die zelf gamen vinden dat dit verband bestaat: 26 procent van de mensen die zichzelf gamer noemt gelooft hierin. Die negatieve houding blijkt ook uit andere antwoorden: ruim een kwart vindt dat games zonde van de tijd zijn. Daarbij geldt overigens dat zelf spelen eerder leidt tot positieve antwoorden, zoals vinden dat games strategische en communicatievaardigheden verbeteren.

Wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van games is dubbelzinnig: er zijn onderzoeken die aantonen dat games inderdaad gewelddadig maken en onderzoeken die dat ontkrachten. Het is dus niet gek dat het publiek hier het zijne over denkt. In onderzoek naar games is het gebruikelijk om een onderscheid te maken tussen soorten games: Mortal Combat en Halo zijn volkomen anders dan Angry Birds en Candy Crush. Rondom de eerste twee bestaat een gemeenschap van fans die elkaar uitgebreid opzoeken en die daadwerkelijk een identiteit delen. Rond de laatste twee bestaat zo’n gemeenschap niet: het spelen is meer casual. Niemand zal betogen dat je van Wordfeud agressief wordt.

Games zijn volwassen geworden – net als ik. Net zoals Star Wars kijken is het spelen van games niet langer voorbehouden aan een kleine groep nerds (m/v). Beiden zijn een volwaardig onderdeel geworden van brede populaire cultuur. Het meest opmerkelijk aan dit onderzoek is misschien dan ook het grote aantal volwassen Amerikanen dat nog steeds niet gamet. Wellicht heeft dat iets te doen met de vraagstelling: fervente Freecell-spelers zullen dit misschien niet zien als een game, maar ‘gewoon’ als een digitaal spel.

Online lastiggevallen worden krijgt volop aandacht. Van cyberpesten tot trollen tot Gamergate, conventionele media rapporteren uitgebreid over schofterig gedrag op het internet. Pew Internet ondervroeg 2.849 volwassen internetgebruikers uit de VS naar hun ervaringen. De resultaten laten zien dat het merendeel van de internetters nooit online is lastig gevallen. Tegengesteld aan wat je zou verwachten op basis van klachten in de media van vrouwen blijkt het internet ook niet veel enger voor vrouwen dan voor mannen.

Wat en waar?
Veertig procent van de internetgebruikers is wel eens online lastiggevallen. Wat gebeurt er?

• 27% is wel eens uitgescholden (been called offensive names)
• 22% is wel eens opzettelijk vernederd
• 8% is fysiek bedreigd
• 8% is gestalkt
• 6% is seksueel geïntimideerd

Dit vindt het meeste plaats op sociale media. Twee derde van de respondenten zei dat het laatste incident op een sociaal netwerk was. Daarop volgt de reacties op een website (22%). Opvallend is dat evenveel mensen persoonlijk in email worden lastig gevallen als in een online game-omgeving: 16 procent.

Wie?
Jongeren en vrouwen hebben meer kans online lastiggevallen te worden. Het is daarbij opvallend dat vernedering en fysieke bedreiging meer voorkomen onder mannen dan onder vrouwen. De laatste groep is eerder slachtoffer van stalking en seksueel getinte opmerkingen – zie onderstaande grafiek. Mensen wiens levens verweven zijn met internet (zoals mensen die in de media werken) zijn ook vaker slachtoffer.

Wat doen ze eraan? 
Zestig procent van de respondenten geeft aan het meest recente incident genegeerd te hebben. De rest ondernam actie, uitgesplitst:

• 47% confronteerde de belager
• 44% ontvriende of blokkeerde de belager
• 22% gaf de belager aan bij de website of online dienst
• 18% besprak het probleem online om zo steun te krijgen van anderen
• 13% veranderde hun gebruikersnaam of verwijderde het profiel
• 10% verliet het forum
• 5% deed aangifte

Is het erg?
Zowel voor de mensen die het negeerden als de mensen die stappen ondernamen geldt dat ze daar tevreden mee waren. Mensen die niet vaak online worden lastiggevallen reageren er het heftigste op. De respondenten bleken er ook niet erg van van slag te raken. De helft van de mensen was er een klein beetje of helemaal niet door verontrust. Veertien procent vond het ‘extremely upsetting’. Vrouwen vinden het eerder erg dan mannen.

Uiteindelijk zijn er niet veel genderverschillen in hoe verwelkomend een specifieke internetomgeving is. Online games zijn een mannenwereld, maar op sociale netwerken zijn vrouwen meer welkom – zie grafiek.

Het volledig onderzoeksrapport [PDF] staat hier. 

Vorige week verscheen er in de Volkskrant een opiniestuk over het belang van filosofie in het onderwijs. Filosoof Martin Slagter wees op het belang van de ontwikkeling van het vermogen tot moreel oordelen en kritisch denken. Het is niet waarschijnlijk dat scholen gehoor gaan geven aan Slagter. Hij heeft de wind tegen – zoals hij zelf al schrijft is het hedendaags onderwijs gericht op concrete vaardigheden in plaats van Bildung – en curricula zitten al overvol. Gelukkig is er goed nieuws voor Slagter, uit een hoek die hij vast niet verwacht. Uit een recent onderzoek [abstract] van twee Amerikaanse religiewetenschappers blijkt dat Star Wars: The Old Republic spelers laat worstelen met de politieke filosofieën uit de Verlichting.

De Star Wars-films hebben een sterke morele ondertoon. George Lucas wilde dat kijkers dankzij zijn films zouden gaan nadenken over goed versus kwaad. Star Wars: The Old Republic [site, wikipedia] is onderdeel van het grotere Star Wars-universum. Het is een MMORPG, een massively multiplayer online role-playing game. De onderzoekers zetten twee vragenlijsten met open en gesloten vragen uit op de site. Vragenlijst 1 had 256 respondenten; vragenlijst 2 369.

Spelers moeten eerst een keuze maken of ze aan de kant van The Empire of van The Republic spelen, of dat ze neutraal willen blijven in het conflict tussen deze twee. Wat ze ook kiezen, spelers moeten altijd in de debat met de twee groepen en hun tegengestelde politieke ideologieën. Dat betekent dat ze de basis van politieke filosofie leren kennen en moeten toepassen. Ze komen zo in aanraking met vertakkingen van totalitarisme en republicanisme, en dus met de intellectuele erfenis van Hobbes (de kant van The Empire) en Rousseau en Kant (de kant van The Republic).

De analyse van de vragenlijsten laat zien dat spelers daadwerkelijk elementen van de Verlichtingsfilosofen herkennen. Zo schrijft een respondent:

“The Republic is a Capitalist Republican Democracy … It picks its leaders through popular voting, but is also swayed heavily by third parties with desires of money. The Empire, on the other hand, is a Fascist Dictatorship, with elements of Oligarchy and Magocracy. Its leaders are picked for personal power, although they all answer to a single person [the Emperor]” (p. 265-266).

De spelers geven aan dat ze echt zijn gaan nadenken over politieke consequenties dankzij het spel. Spelers zien in dat voor de verschillende staatsvormen verschillende zaken belangrijk zijn, zie onderstaande tabel.

Conclusie

Star Wars: The Old Republic is geen zogeheten serious game: een spel speciaal ontwikkeld om te leren. Desalniettemin laten de politieke elementen waar het spel om draait zien hoe computergames uitnodigen na te denken over burgerschapskwesties. Spelers komen in aanraking met verschillende politieke filosofieën en passen deze soms zelfs toe op de huidige politieke situatie. Het is belangrijk om op te merken dat dit niet zomaar iets is dat spelers door de strot geduwd wordt: maar liefst 83 procent van de respondenten gaf aan dat de politiek van het spel bijdraagt aan het plezier van het spel.

De term one hit wonders kennen we vooral uit de popmuziek. Zo hoorden we na ‘Tubthumping’ nooit meer wat van Chumbawamba, was ‘No Rain’ de enige hit van Blind Melon en kan niemand een ander nummer van Dexy’s Midnight Runners noemen dan ‘Come On Eileen’. One hit wonders kunnen ook in andere sectoren voorkomen, zoals in de literatuur (Joseph Heller scoorde alleen met Catch-22, Margaret Mitchell schreef na Gone With the Wind niets meer). Op televisie staat het fenomeen bekend als de Seinfeld-vloek: de cast van Seinfeld heeft daarna nooit meer succes gehad (met uitzondering van Julia Louis-Dreyfus). Ook in de sport bestaat het: sporters die slechts een maal scoorden.

In de New Yorker verscheen een artikel over one hit wonders in de game-industrie, meer specifiek over Candy Crush Saga. Dit is een verslavend spelletje dat uitzonderlijk populair is. De maker van het spel is King Digital Entertainment. Met een omzet van twee biljoen dollar (!) vindt het Ierse bedrijf het een goed idee om naar de beurs te gaan. Volgens de New Yorker is dat juist een slecht idee, omdat tachtig procent van de omzet gehaald wordt uit dit ene spelletje en omdat Candy Crush een bevlieging is: “Candy Crush is still a fad, and, like all fads, it will fade”. King maakt al tien jaar games. In 2013 verdiende het bedrijf tachtig keer zoveel als in 2012: niet omdat het eindelijk had achterhaald hoe je games verkoopt of hoe je echte goede games maakte: “it just caught lightning in a bottle”, oftewel ze hadden ontzettend veel geluk. Dat is aardig, maar het is een slecht idee om in dat bedrijf te investeren.

Nog maar weinig media weten goed gebruik te maken van de mogelijkheden die digitale media bieden. Tijdschriften en kranten volstaan meestal met knippen en plakken van hun offline content naar online. Technologiewebsite The Verge experimenteert regelmatig met prachtige interactieve beelden en is dus een voorbeeld van hoe het anders kan. Onlangs bracht het een recensie van de nieuwste generatie game-consoles. De Xbox One en de Playstation 4 zouden een nieuwe game-ervaring bieden op visueel gebied en The Verge gaat na in hoeverre dat zo is.

Ze zetten de beelden van vier versies van dezelfde games tegen elkaar af. Het blijkt dat het vooral gaat om hogere resoluties en meer complete werelden. De weinig schokkende conclusie is dat deze games op de nieuwe consoles beter zijn, maar niet veel beter. Het is de vorm waarin The Verge deze bespreking heeft verpakt die interessant is.

De auteur legt zowel op video als in de tekst uit wat zijn bevindingen zijn. Daarnaast zijn er screenshots uit de games. Je kunt versies van die games vergelijken door de liniaal over het scherm te bewegen. Zo wordt heel inzichtelijk in beeld gebracht hoe Battlefield 4 op de Xbox 360 geen vogels heeft maar op de Xbox One wel. Helaas duurt het waarschijnlijk nog erg lang voordat Nederlandse websites van kranten zulke responsive graphics zal tonen.

PS Een goede Nederlandse vertaling van responsive graphics is zeer welkom!

Pixel Press is een nieuwe applicatie waarmee je eenvoudig games kunt ontwerpen. Het enige dat je nodig hebt is speciaal ontwerppapier (dat je gewoon uit kunt printen), een potlood en je verbeelding. Je tekent een gamewereld, scant het naar de app en Pixel Press zet het om in een echte game. De maker moet het spel dan testen en ‘inkleuren’. Het is niet nodig om code te kennen.

Je kunt ook de games van anderen spelen en beoordelen welk spel het beste is. In de beginfase kun je alleen nog Super Mario-achtige spelletjes maken, maar er komen snel ook puzzels en racegames aan. The Verge noemde Pixel Press een “potential gateway drug to game design” om aan te geven dat de app mogelijk jonge mensen aan zou zetten later games te gaan ontwerpen. Dat lijkt ons iets te enthousiast: de app is vooral een manier om een spel te personaliseren in plaats van dat er echt vanaf nul ontworpen kan worden. Denk aan ‘Iedereen kan schilderen‘ van Ravensburger.

De financiering van Pixel Press komt uit crowdfunding. Via Kickstarter haalde het bedrijf in 37 dagen $109.000 op bij 2.250 investeerders. De app gaat $10 kosten. Pixel Press hoopt later ook geld te gaan verdienen door in de app aankopen aan te bieden, voor speciale toevoegingen waarmee de gebruiker nog meer kan personaliseren. Ze willen ook merken aan zich binden die in de games kunnen adverteren.

Op reis bezoeken fans graag locaties uit hun favoriete films en series. Dit fenomeen wordt mediatoerisme genoemd. Er wordt onderzoek gedaan naar bijvoorbeeld James Bond-fans die hun vakantie rondom de exotische plekken uit de films plannen. Fandom kun je ook op andere manieren uiten. Gene Lu is een ‘experience designer’ voor Nike+, de interactieve zelf-tracking services van Nike. Hij heeft nu bedacht dat je de familiewapens uit Game of Thrones kunt narennen. Dat geeft bijzondere looproutes, zoals deze van het House of Greyjoy. Het is een bijzonder voorbeeld van hoe fandom inspiratie kan geven aan alle aspecten van het dagelijks leven.