Kinderen groeien op met smartphones en iedereen lijkt daarop tegen: scholen, ouders, de overheid. Daarbij worden de platformen aangewezen als grote boosdoeners: zij maken hun apps en algoritmes zo aantrekkelijk dat kinderen er niet van af kunnen blijven. Maar die prominentie van telefoons (en andere schermen) is niet zomaar ontstaan. Ouders zijn door de jaren heen de offline bewegingsvrijheid van kinderen steeds meer gaan beperken: kinderen mogen bijvoorbeeld minder vaak alleen naar buiten en mogen veel minder ver. In 2013 schreef ik dit daarover, op basis van een artikel in The Daily Mail:

Toen de Britse George Thomas in 1926 acht jaar oud was, mocht hij overal alleen heen lopen. Hij mocht bijna tien kilometer ver van huis zonder toezicht. Zijn schoonzoon was acht in 1950. Zijn vrijheidsradius besloeg nog maar 1,6 kilometer. In 1979, toen zijn kleindochter acht was, was de bewegingsvrijheid ingekrompen tot 800 meter. Het zal niet verbazen dat zijn achterkleinzoon, die acht was in 2007, niet zo ver kwam. Hij mocht nog net de 275 meter naar het einde van de straat in zijn eentje overbruggen.

Gek genoeg wordt het verband tussen overbezorgde ouders en smartphonegebruik van kinderen nog steeds maar zelden gelegd, terwijl dit toch een essentieel onderdeel is van het grotere verhaal. Dat schrijft ook The Atlantic, in een artikel naar aanleiding van een recent onderzoek onder Amerikaanse kinderen. De meesten gaven aan dat ze niet zonder een volwassene in het openbaar mogen zijn, een kwart mag zelfs in hun eigen voortuin niet zonder toezicht spelen. Minder dan de helft van de 8- en 9-jarigen is weleens alleen een gangpad in de supermarkt ingegaan.

In de survey werd kinderen gevraagd wat ze graag zou willen en het antwoord was duidelijk: vrij spelen met hun vriendjes.

Children want to meet up in person, no screens or supervision. But because so many parents restrict their ability to socialize in the real world on their own, kids resort to the one thing that allows them to hang out with no adults hovering: their phones.

So sandlot games gave way to travel baseball. Cartwheels at the park gave way to competitive cheer teams. Kids have been strapped into the back seat of their lives—dropped off, picked up, and overhelped. As their independence has dwindled, their anxiety and depression have spiked. And they aren’t the only ones suffering. In 2023, the surgeon general cited intensive caregiving as one reason today’s parents are more stressed than ever.

Maar ouders kunnen niet altijd toezicht houden. Waar kinderen vroeger naar buiten werden geschopt, krijgen ze nu een scherm in de handen gedrukt. ““Go outside” has been quietly replaced with “Go online.”” Kinderen verlangen naar vrijheid, schrijft The Atlantic. Daaraan zou ik willen toevoegen: kinderen verlangen naar plezier. En dat heb je het beste samen spelend.

Lees ook: De avontuurlijke kinderwereld bestaat niet meer. 

Wacht, is dat geen fout in mijn titel? Is het niet een correlatie in plaats van een oorzakelijk verband? Wel, nee. Een groep onderzoekers van de Universiteit van Zuid-Denemarken heeft wel degelijk getracht om een duidelijk causaal verband aan te tonen via een zorgvuldig opgezet gerandomiseerde gecontroleerd experiment [abstract]. Het experiment duurde voor deelnemers twee weken, houd dat wel in het achterhoofd. Het vastgestelde effect kan dus tijdelijk zijn.

In het experiment werden 89 gezinnen (181 kinderen, 164 volwassenen) willekeurig verdeeld over twee groepen. De gezinnen in de interventiegroep moesten hun smartphones en tablets twee weken lang afstaan en hun recreatief gebruik van beeldschermmedia terugbrengen tot minder dan drie uur per week (sommige lezers beginnen nu al te griezelen). De gezinnen uit de controlegroep kregen de instructie om gewoon door te gaan met hun gebruikelijke mediagebruik en schermtijd. De dagelijkse fysieke activiteit van de deelnemers werd gedurende zeven dagen objectief gevolgd met behulp van technologie dat op de dij en de romp werd gemonteerd. Men nam een nulmeting bij het begin en volgde de fysieke activiteit van alle deelnemers gedurende de twee weken.

De onderzoekers stelden vast dat kinderen in de schermreductie-interventiegroep gemiddeld 45 minuten meer dagelijkse fysieke activiteit hadden in vergelijking met de kinderen in de controlegroep. Het verschil tussen de groepen was het grootst tijdens het weekend, waar de kinderen met verplicht minder schermtijd gemiddeld 73 min meer fysieke activiteit per dag hadden in vergelijking met kinderen in de controlegroep die wel nog onbeperkt op schermpjes mochten zitten.

Anders Grøntved, hoogleraar aan de Universiteit van Zuid-Denemarken. stelt dat “de resultaten van onze proef suggereren duidelijk dat het doorbrengen van vele uren met digitale schermen na school, kleuterschool en in het weekend sommige activiteiten waarbij kinderen meer bewegen, verdringt. Het is dus belangrijk dat gezinnen met kinderen zorgen voor een gezond en evenwichtig gebruik van schermpjes in de thuisomgeving.”

Het onderzoek leerde ook iets bij over de ouders. De volwassenen zijn in hun vrije tijd doorgaans minder lichamelijk actief dan kinderen en hun recreatief gebruik van technologie is minstens even hoog als dat van hun  kinderen. Tot verrassing van de onderzoekers was er echter geen significant verschil in dagelijkse beweging tijdens de vrije tijd tussen de volwassenen uit de groep met verplicht minder schermtijd en de controlegroep.

Dit stuk verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein. 

Elke dag trekt er een parade door de Disney-attractieparken, waarin alle Disney-karakters voorbij dansen. Het blijkt een felbegeerde baan voor Disney-fans, maar over de gang van zaken rond audities is weinig bekend. In NRC verscheen gisteren een reportage waarin redacteur Tristan Theirlynck onthult wat hij te weten is gekomen over dit proces tijdens audities in Amsterdam afgelopen april.

Ieder jaar doen 7000 mensen wereldwijd auditie voor de parade van Disneyland Parijs, slechts vier procent wordt aangenomen. De audities verlopen in meerdere rondes, in de eerste ronde moeten er karakterimprovisaties gedaan worden. Het leidt tot het wegsturen van tientallen mensen van de zo’n honderd kandidaten. Dat geeft niet: het vaker proberen mag. Castingdirecteur Copland in de krant:

“Het gebeurt heel vaak dat mensen naar elke auditie komen … We love it when people keep trying. Maar het is het niet waard. We zoeken een bepaald profiel, voor een bepaalde show. Als je eerste auditie niet aan dat profiel voldoet, is de kans klein dat je een week later wel slaagt.”

Kom niet vaker dan één keer per half jaar is het advies. Waar wordt naar gezocht?

• Danstechniek
• Publiekswaardering
• Passen binnen het profiel
• Passen binnen de geest van de parade
• “Die extra Disney-‘spark’”
• Een karakter kunnen spelen
• De juiste lengte

Word je het niet, dan niet getreurd. Copland:

“Mensen kunnen hun passie ook in een ander gedeelte van het bedrijf kwijt. Wij noemen iedereen bij Disney een ‘castmember’. Of je in de parade meedanst of in de winkels of restaurants staat, je bent nog steeds een performer. Een entertainer.”

CC beeld: Medium69/William Crochot

De best verkochte computer ooit is veertig jaar oud. In januari 1982 werd de Commodore 64 geïntroduceerd op Consumer Electronics Show in Las Vegas, in augustus gingen de eerste exemplaren in de verkoop. Ik speelde er eindeloos Pacman en Chuckie Egg op, ingeladen met cassettebandjes. Op IEEE Spectrum verscheen een mooi stuk over de ontstaansgeschiedenis van deze homecomputer.

De ontwerpers hadden vrij spel. Ze keken naar bestaande concurrenten als de Texas Instruments 99/4A en de Atari 800, ‘leenden’ ideeën die ze leuk vonden en probeerden zo veel mogelijk in het apparaat te stoppen.

““Al [Charpentier] was given the freedom, within a certain die size, to put in everything he could, working backward within the size we planned. When he ran out of registers he stopped,” said Winterble. “We defined in advance the silicon size that would give a yield we were willing to live with; at that time, a die size that was reasonable in 5-micrometer technology was less than 200 mils. Then we prioritized the wish list from what must be in there to what ought to be in there to what we’d like to have, so the decisions that were needed at various points became fairly automatic.””

Het verhaal leest als pionierswerk, een klein team met handige toegang tot chips. Ze gingen in werktijd aan de slag:

“The cost of developing the Commodore 64: No one knows. “I had no formal budget accountability,” said Winterble, “other than Jack [Tramiel] watching me. Jack said that budgets were a license to steal.” Because MOS Technology’s fabrication facility was not running at full capacity, the equipment used for C-64 test chips and multiple passes of silicon would otherwise have been idle. “We were using people who were there anyway,” said Ziembicki. “You waste a little bit of silicon, but silicon’s pretty cheap. It’s only sand.”

Although custom chips are usually considered expensive, the C-64 chips were not. Not only were development costs absorbed in company overhead, but there was no markup to pay, as there would have been inf the chips had been built by another company. And yields were high because the chips were designed for a mature semiconductor-manufacturing process.”

Uiteindelijk werden de productiekosten per stuk vastgesteld op $135 en de verkoopprijs op $595, veel goedkoper dan de concurrentie. Het werd een groot succes.

Het is moeilijk vast te stellen wanneer bordspellen precies ontstonden, zo schrijft magazine Amusing Planet in een blogpost, maar de geschiedenis gaat minstens terug tot het oude Egypte en Mesapotamië. Spel is niet voor niets een essentieel onderdeel van menselijke culturen. Er worden verschillende spellen besproken, hieronder drie.

Senet is ontdekt in graven uit het oude Egypte, circa 3500 vChr. Het wordt ook genoemd in het Egyptisch Dodenboek uit de eerste eeuw voor Christus. Het spel kent pionnen en damschijven, wie als eerste de rand van het bord raakte, won.

Het Koninklijke Spel Ur, ook bekend als het Game of Twenty Squares, stamt uit Mesopotamië van 3000 jaar vChr. Een later gevonden kleitablet bevat de regels. Het lijkt een voorloper van Backgammon en werd gespeeld tot in de late oudheid.

Strategiespel Go komt uit China en is zo’n 2500 jaar oud, en daarmee het oudste bordspel dat nog gespeeld wordt. Volgens een legende werd het gemaakt in opdracht van de mythische keizer Yao (2337–2258 vChr) om zijn zoon gunstig te stemmen. Wereldwijd weten meer dan 46 miljoen mensen hoe je dit moet spelen.

Bordspellen waren overal en in iedere periode een favoriet tijdverdrijf voor de elite, en een goede manier sociaal te bonden. Net als nu dus, al is tijdverdrijven gelukkig niet meer voorbehouden aan de elite.

UPDATE: Op Twitter wees Mark Berck me op deze introductie op Ur.

Beeld: schilderij uit de tombe van Nefertari waarop zij Senet speelt.

(Gevonden via de weekendbijlage van X, Y of Einstein.)

Wordle is nu al de hype van januari. Het taalspelletje is ineens overal. Dat leidt tot allerlei knock-offs: Apple werd overladen met klonen van ‘slimme’ ontwikkelaars die hun versie wel betaald hadden gemaakt. Een variant is niet hetzelfde als een kloon: Woordle is de Nederlandse Wordle, gemaakt door een student Computing Science op basis van de code van de originele versie.

De hype leidt uiteraard tot allerlei artikelen over het spel, zoals dit stuk op Wired dat je uitlegt hoe je kunt winnen. Het advies komt neer op dat je eerste woord zoveel mogelijk veel voorkomende letters moet bevatten en dat je tweede woord andere letters heeft dan het eerste. Joh!

Via een tweet kwam ik uit bij een oud maar opmerkelijk onderzoek: van het spelen van Dungeons & Dragons zou je slimmer worden. De tweet verwijst naar een stuk op een blog, en na even doorklikken kwam ik bij de studie [volledige toegang]. Het gaat om een hoofdstuk in een wetenschappelijk boek uit 2011 dat slechts vier keer geciteerd is. De resultaten moeten dus sowieso niet als al te hard worden gezien.

In de oorspronkelijke blogpost staat de volgende claim:

“In Texas, a group of kids who scored significantly higher than the rest of their district peers on a statewide test had magical powers to thank. They were all members of the Dungeons & Dragons club.”

Klopt dit?

In de studie gaat het om een docent die op een privéschool wiskunde gaf aan third grade, dit zijn leerlingen van 8-9 jaar. Ze moesten daar een project verzinnen waar ze het hele jaar aan zouden werken en waar ze iedere dag iets nieuws moesten leren. Deze groep ging aan de slag met Heroes of Hesiod, een versie van Dungeons & Dragons geschikt voor kinderen van 6 en ouder. De bedoeling was dat ze een eigen versie van het spel moesten ontwerpen. Daartoe stelde de docent een aantal leerdoelen op, die veel verder gaan dan het spel spelen. Zo moesten ze onder andere in-game taal- en rekenspelletjes verzinnen, personages en settings bedenken die historisch overeenkomen met de Middeleeuwen en onderzoeksvragen opstellen.

De leerlingen waren enthousiast over het project en werkten er graag aan. Dat is natuurlijk al winst. De docent zag de taal-, reken- en sociale vaardigheden van haar leerlingen vooruitgaan, maar dit is niet gebaseerd op systematische observatie en ook niet getoetst. Nergens in het hoofdstuk wordt melding gemaakt dat deze leerlingen het beter deden dan hun peers.

De claim is gemaakt door een andere docent. Hier ging het om ninth grade, dat zijn leerlingen van 14-15. Zij namen geen deel aan een project, maar zaten ‘gewoon’ in de Dungeons & Dragons-club. Er kan dus sprake zijn van selectiebias: leerlingen die toch al slim zijn, zijn de leerlingen die dat leuk vinden. Uit het stuk wordt nergens duidelijk of de verschillen met andere groepen leerlingen daadwerkelijk significant zijn en hoe dit is getest. Waarschijnlijk scoorden ze hoger, maar dat kan dus ook te wijten zijn aan toeval.

Moeten we het daarom terzijde schuiven? Nee. Het lijkt me dat de claim die in de titel van deze blogpost staat wel degelijk te onderzoeken is. Spelen is goed voor je ontwikkeling, dingen leren terwijl je plezier hebt is mooi meegenomen. Je kunt je evenwel afvragen of de school echt de plek is om een Dungeons & Dragons-voorliefde aan te moeten wakkeren. Ouders kunnen dat ook.

Bij bordspelletjes worden vaak de regels losgelaten. Gezinnen verzinnen eigen variaties op hoeveel legers je krijgt per Risk-kaartje, of hoe kaartjes gelegd mogen worden in Carcassonne. Dat leidt soms tot onenigheid onder vrienden die niet uit hetzelfde gezin komen en die hun eigen regels allemaal de beste vinden. Een video van Today I Found Out gaat in op de regels van Monopoly. Het blijkt dat allemaal al decennialang het spel verkeerd spelen. Wellicht het meest schokkende: Vrij Parkeren doet niks. De meeste mensen stoppen alle betalingen aan de ‘overheid’ in een pot die uitgekeerd wordt als je op vrij parkeren landt. Dat zijn echter zelfverzonnen regels.

Op een rijtje:

• Vrij parkeren is alleen dat: vrij parkeren.
• Als je beslist een straat niet te kopen wanneer je erop landt, mogen de andere spelers bieden op die straat. Dit geeft een totaal andere dynamiek aan het spel!
• Een speler die failliet gaat omdat hij op een straat landt en niet kan betalen, moet al zijn bezittingen afstaan aan zijn schuldeigenaar.
• Als je op start landt, krijg je geen dubbel salaris.
• Er zijn maar 32 huizen en 12 hotels. Als die op zijn, kan geen speler meer huisjes of hotels bouwen.

Het opmerkelijke aan deze opsomming is dat die gemaakt is door een Amerikaan, terwijl ik nog nooit met een Amerikaan Monopoly heb gespeeld. Ook in Nederland zijn de regels veranderd tot bijna exact hetzelfde als in de video. Dat roept natuurlijk allerlei vragen op: hoe gaat de verspreiding van nieuwe regels? Is dat via sneeuwbal of roept het spel zelf aanpassing op? Zijn er culturele of geografische verschillen? Is dit eigenlijk al eerder onderzocht? (Zo ja, dan schrijf ik er uiteraard graag over!)

Zomerkampen zijn een belangrijke traditie in de VS. Meer dan elf miljoen kinderen gaan jaarlijks een paar dagen of weken weg. Ze doen er voornamelijk buitenactiviteiten zoals zwemmen en paardrijden. Een aantal kampen heeft educatieve doeleinden, andere zijn meer gericht op avontuur. Het idee is altijd dat je even weg bent van je ouders en dat je nieuwe vrienden maakt. Dat wordt nu belemmerd door ouders die hun kinderen weigeren los te laten en steeds via mobiele technologie contact met hen zoeken.

De Amerikaanse nieuwsorganisatie NPR bericht dat de meeste zomerkampen internettoegang verbieden. Slechts bij tien procent is het toegestaan mobieltjes te gebruiken. Constant contact met de ouders verhindert kids namelijk deelname aan de activiteiten en het vormen van vriendschappen. Het zijn de ouders die niet tegen deze regels kunnen. Zij geven kinderen soms twee mobieltjes mee: één om in te leveren en één om te verbergen zodat papa of mama contact kan houden. Ook worden mobieltjes verstopt in knuffels.

Jeugdonderzoeker Barry Garst zegt tegen NPR:

“We started to hear from camp directors a number of years ago that parents were the most problematic areas of a camp experience. … Not weather, not water safety, not grizzly bears. Nope, it’s parents who call daily demanding reports on their kids, who expect to hear from the camp director about every skinned knee. … The No. 1 concern is the separation that parents feel, and the difficulty in accepting a different type of communication with their child when their child is at camp.”

De digitale detox van een zomerkamp is het moeilijkst voor de ouders, kinderen wennen vrij snel. Ouders vallen kampleiders lastig met overbezorgde telefoontjes. Kampen die ouders tegemoet komen door zelf foto’s en filmpjes online te plaatsen ontkomen hier ook niet aan:

“”They’ll get that phone call: ‘Hello, camp director, I was on your website and I don’t see them. Are they OK? Were they sent to the hospital?'” [says Garst]. “They dissect every picture,” agrees Jeff Grabow, the director of Camp Echo. “It can throw a first-year parent into a spiral. Very often we’ll have children playing a game and in the background they might see their child looking up at the sky, and we’ll hear, ‘My son or daughter looks sad.'”

Die constante controle is niet goed voor de ontwikkeling van kinderen. Ze blijven afhankelijk van hun ouders, heimwee gaat niet weg en het is moeilijker voor ze om zelf problemen op te lossen. Zomerkamp was een plek waar de volwassen wereld van ouders echt gescheiden was van de kinderwereld. Wat zegt het over ouders van nu dat zij die splitsing zo dwarsbomen?

Gisteren zag ik op Facebook de volgende video verschijnen:

De boodschap die gedeeld werd op sociale media was duidelijk: geef je kind van zeven geen iPhone, maar laat het buiten spelen. Klinkt goed, maar er zit toch een andere kant aan dit verhaal: Snowfox is een trackerphone. Het ding heeft dan wel geen scherm, maar het bevat wel een gps-module waardoor je je kind kan volgen waar het maar gaat. Je wordt verwittigd als het te ver gaat, of op plaatsen komt die je aangegeven hebt als gevaarlijk. Het is dus de ultieme tool voor helikopterouders die elke stap die hun kind zet willen volgen.

Het deed me vooral aan dat liedje van The Police denken: ‘Every Breath You Take’.

Dit bericht verscheen eerder op Pedro’s blog X, Y of Einstein. 

Lumo is een interactieve projector. Het apparaat straalt beeld op de grond, en gebruikers kunnen daarmee interacteren door op het beeld te staan (of juist niet) en met hun lichaam te bewegen. Zo kan je over lava heen springen, of samen Greedy Gators spelen. De projector reageert ook op objecten: zo kan je dus met een echte plastic hengel visjes van het scherm hengelen. Het is allemaal reuze interactief en fysiek. Er is zelfs de mogelijkheid zelf nieuwe spellen te ontwerpen.

Het bedrijf is momenteel fondsen aan het verwerven via IndieGogo. Je kunt er eentje bestellen voor $499. Daarvoor krijg je een projector, honderd spelletjes en natuurlijk het mechanisme om het aan de muur te bevestigen. Het ziet er fantastisch uit. We zijn weer een stapje dichterbij de holodecks uit Star Trek gekomen!

Door de recente bezuinigingen op School-TV van de NTR worden er geen programma’s meer gemaakt voor het voortgezet onderwijs. Dat is jammer omdat ook in het voortgezet onderwijs de programma’s van School-TV een didactische verrijking vormden voor het onderwijs. Gelukkig blijft de NPR educatieve programma’s voor het primaire- en het basisonderwijs maken. Deze programma’s hebben volgens een recente studie [abstract] namelijk een positieve invloed op het speelgedrag van kinderen.

De onderzoekers hebben ouders van kinderen gevraagd het gedrag van hun kroost tijdens en na het kijken van een educatief programma te observeren en vervolgens een vraaglijst in te vullen. De resultaten laten zien dat kinderen die naar het programma keken zowel tijdens als na het kijken positief spelgedrag vertoonden. Zo zong 70 procent van de kinderen tijdens het kijken mee met de karakters in het programma en bleef 55 procent van de kinderen ook na het programma spelgedrag vertonen dat gerelateerd was aan het programma.

De onderzoekers beweren dan ook dat educatieve programma’s een waardevolle aanvulling vormen voor het basisonderwijs.

CC Foto: oddharmonic