Home / Blog / Drama: online pesten door de ogen van de jeugd

Drama: online pesten door de ogen van de jeugd

LATER LEZEN

De laatste tijd is er veel aandacht voor online pesten. De zorgen rondom wat ook wel cyberbullying wordt genoemd zijn opnieuw aangewakkerd door de morele paniek over bangalijsten. Pesten is van alle tijden en conflict tussen tieners hoort bij het leven. Volgens nieuwe media-onderzoekers danah boyd en Alice Marwick spreken Amerikaanse tieners liever van ‘drama’ dan van pesten of agressie [abstract, volledig artikel]. Zij doen dat om een onderscheid te maken tussen hun praktijken en die van volwassenen, en om een slachtofferrol te vermijden.

Drama is onbeduidend

Drama bevat bijvoorbeeld “’inappropriate’ videos and photos and the resulting fallout; conflicts that escalate into public standoffs; cries for attention; relationship breakups, makeups, and jealousies; and a vast array of aggressive or passive-aggressive interactions between friends, enemies, or ‘frenemies’” (p.2). Wat geldt als drama verschilt per gemeenschap: zo vallen in sommige wijken vechtpartijen ook onder drama, terwijl dit in andere buurten gezien wordt als veel zwaarder. Drama is een gegenderde praktijk, wat betekent dat het gezien wordt als een meisjesding. Dit neemt niet weg dat jongens ook doelwit of dader van drama zijn.

Door te spreken over drama vervaagt de grens tussen pesten en plagen, oftewel tussen het serieuze en het frivole. Het is daarmee onduidelijk wat grappig en wat kwetsend is. Door iets drama te noemen, wordt de emotionele impact van de handeling afgedaan als onbeduidend. Hierdoor kan een mikpunt zijn figuur redden (to save face) in plaats van in een slachtofferrol geduwd worden.

Celebrity-cultuur

Drama is bedoeld voor een publiek. Tieners zijn zich als geen ander bewust van het feit dat ze voortdurend bekeken en beoordeeld worden. Dit wordt versterkt door het (semi)publieke karakter van sociale netwerken als Facebook. Drama is een vorm van vermaak voor jongeren en het drama wordt als het ware ‘opgevoerd’ voor een publiek, of dat nou het publiek van het schoolplein of van een sociaal netwerk is. De auteurs leggen de relatie met celebrity culture: de logica van aanbidding van beroemdheden wordt overgenomen in het alledaagse leven van gewone mensen. Publiciteit, zichtbaarheid en uiteindelijk aandacht zijn daarin de munteenheid. Het drama van realityshows als Jersey Shore en The Hills wordt zo ook opgevoerd op het schoolplein.

Geen volwassen kaders

De auteurs concluderen:

Understanding how “drama” operates is necessary to recognize teens’ own defenses against the realities of aggression, gossip, and bullying in networked publics. Most teens do not recognize themselves in the “bullying” rhetoric used by parents, teen advocates, and mental health professionals. Even the pop cultural depictions in television shows like Glee feel irrelevant to many teens. They do not want to see themselves as victims or as aggressors, but as mature individuals navigating their world competently. Even teens who are clearly instigators of drama brush off its significance, enjoying the attention, emulating the excitement of celebrity culture, and unquestioningly reproducing the gender norms around them. These dynamics are different from those described in bullying narratives (p. 23-24).

In andere woorden: om de wereld van jongeren te begrijpen moeten we de kaders gebruiken die zij zelf gebruiken. Het opleggen van ‘volwassen’ tegenstellingen als slachtoffer versus dader is uiteindelijk onproductief in de strijd tegen pesten.

DEEL DIT BERICHT