Wij zijn gewend horizontaal te kijken. Onze televisies, laptops en bioscoopschermen zijn gemaakt om in landschapmodus bekeken te worden. Dit heeft te maken met conventie, maar ook met biologie: onze ogen staan immers naast elkaar en kunnen dus goed een landschap overzien. Met de komst van smartphones en tablets wordt de hegemonie van het horizontale

Sociale media maken dingen zichtbaar die we altijd al deden, maar die achter gesloten deuren bleven. Bijvoorbeeld onderling met je vriendengroepje roddelen over nieuwe stelletjes: zouden ze het halen? Daar is nu ook een iPhone-app voor. Forever | NOT laat je van je Facebookvrienden en willekeurige celebrity-koppels aangeven of je denkt dat ze bij elkaar

Selfiecity is een project waarin wetenschappers selfies uit verschillende wereldsteden analyseren. Aan het hoofd staat Lev Manovich, hoogleraar aan The Graduate Center New York en gespecialiseerd in de visualisatie van culturele data. Op basis van dataset verkregen van Instagram kijken de onderzoekers naar de verschillen en overeenkomsten. De resultaten laten vooral een mondiale cultuur zien: het zijn

Google Glass werd groots aangekondigd, maar werd niet omarmd. Met Glass kan je zonder handen een foto of video nemen, maar je kunt bijvoorbeeld ook een routebeschrijving zien. Vrijwel direct stuitte het idee op weerstand (zie hier, hier en hier). Het voelt voor veel mensen niet prettig dat iemand met Glass je ongevraagd kan filmen,

In de media hoor je veel over ‘pornoverslaving’: overmatig gebruik van seksueel expliciete beelden. Dit past in de neiging om mediagebruik te pathologiseren – zie ook deze post over de geestesziekten van mediagebruik van vroeger. In onze tijd gebruiken we daarvoor vaak de term verslaving, denk maar aan gameverslaving of internetverslaving. Binnen de wetenschap bestaat

Van kleins af aan leren we dat er twee, dichotome seksen zijn: man en vrouw. We leren dat zij tegengesteld zijn en dat je altijd of het een, of het ander bent. Een beetje van beiden is daarbij niet mogelijk. Die scheiding in twee seksen is een fictie: in werkelijkheid is het niet of of.

Flappy Bird veroverde stormenderhand de wereld. In korte tijd werd het spelletje hét onderwerp van gesprek op het internet. Toen de maker aankondigde de game te verwijderen, was het internet dan ook te klein. Naast boze reacties (doodsbedreigingen en andere vuilspuiterij) verschenen er ook diepgravende analyses. Op The Atlantic verscheen een stuk van 2847 woorden

On The Road van Jack Kerouac  beschrijft een roadtrip van beatniks eind jaren ’40. Het boek is grotendeels autobiografisch en gebaseerd op reizen die Kerouac zelf maakte. Veel fans wilden in zijn voetsporen volgen, nog steeds. Kerouac tekende ooit een kaart van zijn reis die daar behulpzaam bij was. De Duitse student Gregor Weichbrodt heeft dit nog

Reguliere media zijn afhankelijk van sponsors en adverteerders die iets te verkopen hebben. Valentijnsdag is een uitstekende dag voor handel in chocola, bloemen en andere cadeautjes. Het is dus niet verwonderlijk dat reguliere media een positieve boodschap uitstralen over Valentijnsdag. Online is dat anders. De online content die wordt voortgebracht door gebruikers zelf (User Generated

Media over eten zijn ontzettend populair: kookprogramma’s, receptenbladen en eindeloos veel food porn op sociale media. Dat is best raar: eten is een zintuiglijke ervaring. Waarom willen mensen dat eten dan toch graag gemedieerd beleven, zonder dat ze kunnen ruiken en proeven? De communicatiewetenschappers van de podcast Onder Mediadoctoren buigen zich in hun meest recente aflevering

Wearables zijn elektronische apparaten die in kleding verwerkt zijn. Er is op dit vlak al veel mogelijk, maar toch zie je maar weinig mensen zulke technologie dragen. Het lijkt vooral bij noviteiten te blijven, die opmerkelijk vaak aan seks gerelateerd zijn. Zo is er vibrerend ondergoed van Durex en intieme haute couture van Studio Roosegaarde. In dit

Wij leven in een makeover-cultuur. Iets worden [becoming] vinden we belangrijker dan iets zijn [being]. Aan ons ik moet dus steeds gesleuteld worden: we kunnen altijd een betere versie van onszelf zijn. Dit wordt gezien als een neoliberaal ideaal: zelfbewuste burgers die steeds maar persoonlijk moeten groeien. In een recent artikel [abstract] analyseert mediawetenschapper Meredith