Deze zomer, op 4 juli, overleed de Britse mediawetenschapper John Fiske. Hij is een belangrijke naam in het onderzoek naar populaire cultuur. Vaak wordt macht als het gaat om media gelegd bij de media: theorie over machtsconglomeraten of het belang van representatie bijvoorbeeld. Fiske plaatst macht juist bij het publiek. Hij is daarom tegengesteld aan

Er is een strijd gaande over het woord cancelcultuur. Menig columnist maakt zich er druk om: het bestaat, roepen zij die zich ergeren aan ‘woke brigades’. Helemaal niet, verweren zij die door hun beschuldigd worden: om te kunnen cancellen is macht nodig en die hebben de cancellaars doorgaans niet. In het wetenschappelijk onderzoek naar gedrag

Zorgen over ontlezing bestaan al zeker sinds mijn kindertijd en de concurrentie van schermen heeft die zorgen alleen maar vergroot. Er worden dan ook allerlei voorstellen gedaan om die ontlezing te stoppen, liefst hippig in combinatie met andere media zoals via een game. Doorgaans halen zulke top-down initiatieven weinig uit, maar deze week schrijft Het

Op OnlyFans delen miljoenen content creators betaalde berichten, foto’s en video’s direct met hun volgers. Meestal gaat het om seksueel expliciete content, content die niet is toegestaan op platformen als Instagram. De BBC rapporteert nu op basis van eigen onderzoek dat OnlyFans te weinig doet om makers te beschermen. Er verschijnt regelmatig content die in

Vooral in Disneyfilms vind je voorbeelden te over. Sneeuwwitje had geen moeder, net als Assepoester, Pocahontas en Belle. Die van Bambi sterft een vreselijke dood (sorry voor de spoiler), net als die van Nemo. Ook superhelden hebben vaak geen moeder, al zijn het dan vaak beide ouders die ontbreken: Batman, Spider-Man en Superman, om maar

Voor het eerst wordt er in Nederland serieus geld vrijgemaakt voor wetenschapscommunicatie: vier miljoen vanuit de Nationale Wetenschapsagenda. Tijdens het Etmaal van de Communicatiewetenschap hield hoogleraar Wetenschapscommunicatie Ionica Smeets een keynote waarin ze vijf uitdagingen uiteenzette. Deze zijn onlangs gepubliceerd in het Tijdschrift voor Communicatiewetenschap [abstract, open versie]. 1: de positie van onderzoek naar wetenschapscommunicatie

De ‘streamingoorlog’ wordt al een tijdje aangekondigd, of is al een tijdje gaande – het is maar hoe je het bekijkt. Netflix is nog steeds marktleider, maar voelt de hete adem van andere diensten in de nek. Op Wired schrijft redacteur Kate Knibbs dat Netflix haar cool verliest: “Netflix is the Kleenex of streaming, a

In de film S1M0NE (2002) speelt model Rachel Roberts een computer-gesimuleerde actrice, Sim-ulation One (snap je hem?), gemaakt en beheerd door een regisseur gespeeld door Al Pacino. De film schetste een toekomst waarin acteurs van vlees en bloed niet meer nodig zijn. Die toekomst is er (nog) niet gekomen, maar hij wordt wel steeds beter mogelijk.

Omdat veel sekswerkers dankzij stigmatisering hun beroep anoniem uitoefenen, is het publiek afhankelijk van de media voor meningsvorming over sekswerk. Beeldvorming is om dezelfde reden voor sekswerkers lastig bij te sturen, waardoor antiprostitutie-organisaties, die wel actief media-aandacht zoeken, ruim baan hebben. Hun claims staan los van of worden tegengesproken door wetenschappelijke inzichten over sekswerk. Televisiemakers

De parasociale relatie is een bekend concept in de communicatiewetenschap. Het beschrijft de band die fans en andere mediagebruikers voelen met sterren en de personages die zij spelen. Het idee dat de vrienden uit Friends een beetje jouw vrienden zijn, of het gevoel dat je een columnist echt kent. Podcasts lenen zich goed voor parasociale

We leven in een gendermoment en de T van lhbt is eindelijk in de kijker. Nooit eerder zagen we in populaire cultuur zoveel trans en non-binaire personages, die bovendien ook nog eens gespeeld worden door trans en non-binaire acteurs. Nieuwsmedia besteden op hun beurt aandacht aan de ervaringen van mensen buiten conventionele gendernormen. In de

Tijdens de zware corona-lockdown keken we vooruit naar een vrije zomer: ‘Zodra we gevaccineerd zijn, mogen we weer’. Een summer of love is een prettig perspectief, een periode vol feesten en flirten. Media schrijven er graag over, maar een sletterige zomer is onwaarschijnlijk. Sletterigheid is een zonde in het ogenschijnlijk vrijgevochten Nederland. Bovendien is de